Objectives of Monetary Policy

The Core Mandate of Monetary Policy

பணவியல் கொள்கையின் முதன்மைப் பணி मौद्रिक नीति का मुख्य अधिदेश

Every modern economy depends on a steady, predictable supply of money and credit to function smoothly. When money circulates too freely, unchecked demand drives up prices and erodes the value of savings. Conversely, when money and credit dry up, businesses cut production, hiring freezes, and economic activity stalls. ஒவ்வொரு நவீனப் பொருளாதாரமும் தடையின்றி இயங்குவதற்கு சீரான, கணிக்கக்கூடிய அளவிலான பணப்புழக்கத்தையும் கடன் விநியோகத்தையும் நம்பியுள்ளது. சந்தையில் பணம் மிதமிஞ்சி புழங்கும்போது, கட்டுப்பாடற்ற தேவை பொருட்களின் விலைகளை உயர்த்தி சேமிப்பின் மதிப்பைக் குறைக்கிறது. மாறாக, பணமும் கடனும் தட்டுப்பாடாகும் போது, நிறுவனங்கள் உற்பத்தியைக் குறைக்கின்றன; வேலைவாய்ப்புகள் முடங்கி ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார நடவடிக்கைகளும் ஸ்தம்பிக்கின்றன. प्रत्येक आधुनिक अर्थव्यवस्था सुचारू रूप से कार्य करने के लिए मुद्रा और ऋण की स्थिर तथा अनुमानित आपूर्ति पर निर्भर करती है। जब अर्थव्यवस्था में मुद्रा का प्रवाह बहुत अधिक बढ़ जाता है, तो अनियंत्रित मांग कीमतों को बढ़ा देती है और बचत के मूल्य को कम कर देती है। इसके विपरीत, जब मुद्रा और ऋण की कमी हो जाती है, तो व्यवसाय उत्पादन में कटौती करते हैं, नई भर्तियों पर रोक लग जाती है और आर्थिक गतिविधियां सुस्त पड़ जाती हैं।

Monetary policy is the strategic mechanism through which a central bank influences the quantity, cost, and availability of money and credit in the economy. In India, the Reserve Bank of India (RBI) exercises this authority to steer macroeconomic conditions toward long-term prosperity. Following the historical governance of central banking and the protections established for depositors, the monetary framework represents the central bank’s most active tool of daily economic management. பொருளாதாரத்தில் புழங்கும் பணத்தின் அளவு, செலவு மற்றும் கடன் கிடைக்கும் தன்மை ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்த மத்திய வங்கி கையாளும் ஒரு உத்திசார் வழிமுறையே பணவியல் கொள்கை ஆகும். இந்தியாவில், நீண்டகாலப் பொருளாதார செழிப்பை நோக்கி பேரியல் பொருளாதார நிலைமைகளை வழிநடத்த இந்த அதிகாரத்தை இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI) செயல்படுத்துகிறது. மத்திய வங்கியின் வரலாற்றுரீதியான ஆளுகை மற்றும் வைப்பாளர்களுக்காக அமைக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு வழிமுறைகளைத் தொடர்ந்து, அன்றாடப் பொருளாதார மேலாண்மையில் மத்திய வங்கியின் மிகச் செயல்திறன்மிக்க கருவியாக இந்தப் பணவியல் கட்டமைப்பு விளங்குகிறது. मौद्रिक नीति वह रणनीतिक तंत्र है जिसके माध्यम से केंद्रीय बैंक अर्थव्यवस्था में मुद्रा और ऋण की मात्रा, लागत और उपलब्धता को प्रभावित करता है। भारत में, भारतीय रिज़र्व बैंक (RBI) दीर्घकालिक समृद्धि की दिशा में व्यापक आर्थिक स्थितियों को संचालित करने के लिए इस अधिकार का प्रयोग करता है। केंद्रीय बैंकिंग के ऐतिहासिक शासन और जमाकर्ताओं के लिए स्थापित सुरक्षा उपायों के बाद, मौद्रिक ढांचा दैनिक आर्थिक प्रबंधन के लिए केंद्रीय बैंक का सबसे सक्रिय साधन है।

The legal foundation of this framework rests in the Reserve Bank of India Act, 1934. Through historic legislative evolution, the preamble of the Act explicitly tasks the central bank with operating the currency and credit system to the nation’s advantage. In its modernized form, the statute mandates that the primary objective of monetary policy is to maintain price stability while keeping in mind the objective of growth. இந்தக் கட்டமைப்பின் சட்டப்பூர்வ அடிப்படை இந்திய ரிசர்வ் வங்கிச் சட்டம், 1934 (Reserve Bank of India Act, 1934) இல் அமைந்துள்ளது. வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சட்டப் பரிணாமத்தின் மூலம், நாட்டின் நலனுக்கேற்ப பண மற்றும் கடன் விநியோக முறையை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பை இச்சட்டத்தின் முன்னுரை மத்திய வங்கிக்கு வெளிப்படையாக வழங்குகிறது. இதன் நவீனமயமாக்கப்பட்ட வடிவத்தில், வளர்ச்சி என்ற இலக்கைக் கவனத்தில் கொண்டு, விலை நிலைத்தன்மையைப் பேணிக் காப்பதே பணவியல் கொள்கையின் முதன்மை நோக்கம் என்று இச்சட்டம் ஆணையிடுகிறது. इस ढांचे का कानूनी आधार भारतीय रिज़र्व बैंक अधिनियम, 1934 (Reserve Bank of India Act, 1934) में निहित है। ऐतिहासिक विधायी विकास के माध्यम से, इस अधिनियम की प्रस्तावना स्पष्ट रूप से केंद्रीय बैंक को देश के लाभ के लिए मुद्रा और ऋण प्रणाली को संचालित करने का कार्य सौंपती है। अपने आधुनिक रूप में, यह कानून अनिवार्य करता है कि मौद्रिक नीति का प्राथमिक उद्देश्य विकास के उद्देश्य को ध्यान में रखते हुए मूल्य स्थिरता बनाए रखना है।

Around this central pillar, the central bank balances complementary responsibilities. These include preserving financial stability, preventing erratic swings in the external exchange rate, guiding orderly interest rate movements, and directing credit toward vital productive sectors. இந்த மையத்தூணைச் சுற்றி, மத்திய வங்கி இதர துணைப் பொறுப்புகளையும் சமநிலையுடன் கையாள்கிறது. நிதி நிலைத்தன்மையைப் பாதுகாத்தல், வெளிநாட்டுச் செலாவணி மாற்று விகிதத்தில் ஏற்படும் ஒழுங்கற்ற ஏற்ற இறக்கங்களைத் தடுத்தல், வட்டி விகித நகர்வுகளைச் சீராக வழிநடத்துதல் மற்றும் இன்றியமையாத உற்பத்தித் துறைகளுக்குக் கடன் சென்றடைவதை உறுதிசெய்தல் ஆகியவை இதில் அடங்கும். इस मुख्य आधार के साथ-साथ केंद्रीय बैंक अन्य पूरक जिम्मेदारियों में संतुलन बनाता है। इनमें वित्तीय स्थिरता बनाए रखना, विदेशी विनिमय दर में अप्रत्याशित उतार-चढ़ाव को रोकना, ब्याज दरों में व्यवस्थित बदलाव का मार्गदर्शन करना और महत्वपूर्ण उत्पादक क्षेत्रों की ओर ऋण को निर्देशित करना शामिल है।

Primary Objective: Price Stability with Growth

முதன்மை நோக்கம்: வளர்ச்சியுடன் கூடிய விலை நிலைத்தன்மை प्राथमिक उद्देश्य: विकास के साथ मूल्य स्थिरता

The foremost priority of modern monetary policy is maintaining price stability. Price stability does not mean keeping every single price completely frozen. Rather, it means keeping overall inflation low, predictable, and stable over time, so that households and businesses can plan their financial futures with confidence. நவீனப் பணவியல் கொள்கையின் முதன்மையான முன்னுரிமை விலை நிலைத்தன்மையை (Price Stability) பேணிக் காப்பதாகும். விலை நிலைத்தன்மை என்பது சந்தையிலுள்ள ஒவ்வொரு விலையையும் அப்படியே முழுமையாக முடக்கி வைப்பது என்று பொருளல்ல. மாறாக, குடும்பங்களும் வணிக நிறுவனங்களும் தங்களது எதிர்கால நிதித் திட்டங்களை நம்பிக்கையுடன் வகுக்கும் வகையில், ஒட்டுமொத்தப் பணவீக்கத்தைக் குறைந்த அளவிலும், கணிக்கக்கூடியதாகவும், நீண்ட காலத்திற்கு நிலையானதாகவும் வைத்திருப்பதே இதன் பொருளாகும். आधुनिक मौद्रिक नीति की सर्वोपरि प्राथमिकता मूल्य स्थिरता बनाए रखना है। मूल्य स्थिरता का अर्थ प्रत्येक वस्तु की कीमत को पूरी तरह से स्थिर रखना नहीं है। बल्कि, इसका अर्थ समय के साथ समग्र मुद्रास्फीति को निम्न, अनुमानित और स्थिर रखना है, ताकि परिवार और व्यवसाय विश्वास के साथ अपने वित्तीय भविष्य की योजना बना सकें।

Why Price Stability Takes Priority

விலை நிலைத்தன்மைக்கு ஏன் முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது? मूल्य स्थिरता को प्राथमिकता क्यों दी जाती है

Inflation acts as a silent, regressive tax. It diminishes the real purchasing power of money, hitting daily wage earners, pensioners, and low-income families the hardest because they lack financial assets to hedge against rising living costs. பணவீக்கம் என்பது கண்ணுக்குத் தெரியாத, ஏழைகளைப் பெரிதும் பாதிக்கும் ஒரு பின்னடைவு வரியாகச் (Regressive Tax) செயல்படுகிறது. இது பணத்தின் உண்மையான வாங்கும் திறனைக் குறைக்கிறது; மேலும் அதிகரித்து வரும் வாழ்க்கைச் செலவுகளை எதிர்கொள்வதற்குத் தேவையான நிதிச் சொத்துக்கள் இல்லாததால் தினக்கூலி பெறுவோர், ஓய்வூதியதாரர்கள் மற்றும் குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களையே இது மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. मुद्रास्फीति एक अप्रत्यक्ष और प्रतिगामी कर के रूप में कार्य करती है। यह मुद्रा की वास्तविक क्रय शक्ति को कम कर देती है, जिससे दैनिक वेतन भोगियों, पेंशनभोगियों और कम आय वाले परिवारों पर सबसे बुरा असर पड़ता है, क्योंकि उनके पास जीवन-यापन की बढ़ती लागत से निपटने के लिए वित्तीय परिसंपत्तियों का अभाव होता है।

When inflation runs high and unpredictable, businesses cannot accurately forecast their production costs or future revenues. Consequently, long-term capital investments dry up, and savers lose the incentive to hold money in bank deposits because the real return on their savings turns negative. By keeping inflation anchored, the central bank preserves the domestic purchasing power of the national currency and establishes a trustworthy environment for economic contracts. பணவீக்கம் அதிகமாகவும் கணிக்க முடியாததாகவும் இருக்கும் போது, வணிக நிறுவனங்களால் தங்களது உற்பத்திச் செலவுகளையோ அல்லது எதிர்கால வருவாயையோ துல்லியமாகக் கணிக்க முடியாது. இதன் விளைவாக, நீண்டகால மூலதன முதலீடுகள் முடங்குகின்றன; மேலும் சேமிப்புகளுக்கான உண்மையான வருவாய் எதிர்மறையாக மாறுவதால், சேமிப்பாளர்கள் வங்கிகளில் பணத்தை வைப்பு வைக்க விரும்ப மாட்டார்கள். பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருப்பதன் மூலம், மத்திய வங்கி தேசிய நாணயத்தின் உள்நாட்டு வாங்கும் திறனைப் பாதுகாத்து, பொருளாதார ஒப்பந்தங்களுக்கான நம்பகமான சூழலை உருவாக்குகிறது. जब मुद्रास्फीति उच्च और अप्रत्याशित हो जाती है, तो व्यवसाय अपनी उत्पादन लागत या भविष्य के राजस्व का सटीक अनुमान नहीं लगा पाते हैं। परिणामस्वरूप, दीर्घकालिक पूंजीगत निवेश रुक जाता है, और बचतकर्ताओं का बैंक जमा में पैसा रखने का रुझान कम हो जाता है क्योंकि उनकी बचत पर वास्तविक रिटर्न नकारात्मक हो जाता है। मुद्रास्फीति को नियंत्रित रखकर, केंद्रीय बैंक राष्ट्रीय मुद्रा की घरेलू क्रय शक्ति की रक्षा करता है और आर्थिक अनुबंधों के लिए एक भरोसेमंद माहौल स्थापित करता है।

Analogy · Pitch Condition in Cricket Expand analogy

Think of price stability as the pitch condition in a cricket match. If the pitch is uneven and cracked, batsmen cannot play confident, long-term strokes because every ball behaves unpredictably. Preparing a firm, predictable pitch does not score runs by itself, but it creates the dependable foundation on which batsmen can play long innings and build a winning score. In the same way, price stability does not generate economic output on its own, but it creates the stable ground businesses need to invest and expand.

The Growth Imperative and the Output Gap

பொருளாதார வளர்ச்சியின் அவசியமும் உற்பத்தி இடைவெளியும் विकास की आवश्यकता और उत्पादन अंतराल (Output Gap)

While price stability is the nominal anchor, it cannot be pursued in isolation from the real economy. The Reserve Bank of India Act specifically couples price stability with the objective of economic growth. விலை நிலைத்தன்மை என்பது பெயரளவு நங்கூரமாக (Nominal Anchor) இருந்தாலும், அதனை உண்மையான பொருளாதார யதார்த்தங்களிலிருந்து தனித்துப் பார்க்க முடியாது. இந்திய ரிசர்வ் வங்கிச் சட்டம் குறிப்பாக விலை நிலைத்தன்மையை பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற இலக்குடன் இணைக்கிறது. यद्यपि मूल्य स्थिरता एक सांकेतिक आधार है, लेकिन इसे वास्तविक अर्थव्यवस्था से अलग रखकर हासिल नहीं किया जा सकता। भारतीय रिज़र्व बैंक अधिनियम स्पष्ट रूप से मूल्य स्थिरता को आर्थिक विकास के उद्देश्य से जोड़ता है।

Economic growth relies on the steady expansion of physical infrastructure, industrial capacity, and employment opportunities. If monetary policy focuses solely on inflation and keeps interest rates excessively high for extended periods, borrowing becomes too costly. Factories postpone expansions, entrepreneurs hesitate to launch new ventures, and overall economic output falls below its true productive capacity. பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது கட்டமைப்பு வசதிகள், தொழில்துறை உற்பத்தித் திறன் மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளின் தொடர்ச்சியான விரிவாக்கத்தை நம்பியுள்ளது. பணவியல் கொள்கை பணவீக்கத்தில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தி, வட்டி விகிதங்களை நீண்ட காலத்திற்கு மிக அதிகமாக வைத்திருந்தால், கடன் வாங்குவது மிகவும் கடினமானதாகிவிடும். இதனால் தொழிற்சாலைகள் விரிவாக்கப் பணிகளை ஒத்திவைக்கின்றன; தொழில்முனைவோர் புதிய முயற்சிகளைத் தொடங்கத் தயங்குகின்றனர்; மேலும் ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார உற்பத்தியும் அதன் உண்மையான உற்பத்தித் திறனை விடக் குறைகிறது. आर्थिक विकास भौतिक बुनियादी ढांचे, औद्योगिक क्षमता और रोजगार के अवसरों के निरंतर विस्तार पर निर्भर करता है। यदि मौद्रिक नीति केवल मुद्रास्फीति पर ध्यान केंद्रित करती है और लंबे समय तक ब्याज दरों को बहुत अधिक रखती है, तो ऋण लेना बहुत महंगा हो जाता है। कारखाने अपने विस्तार को टाल देते हैं, उद्यमी नए उद्यम शुरू करने में हिचकिचाते हैं, और समग्र आर्थिक उत्पादन अपनी वास्तविक उत्पादन क्षमता से नीचे गिर जाता है।

Economists evaluate this balance using the concept of the output gap. The output gap measures the difference between an economy’s actual output and its potential output, which is the maximum output an economy can sustain without triggering inflation: பொருளாதார வல்லுநர்கள் இந்தச் சமநிலையை உற்பத்தி இடைவெளி (Output Gap) என்ற கருத்தாக்கத்தின் மூலம் மதிப்பிடுகின்றனர். ஒரு பொருளாதாரத்தின் உண்மையான உற்பத்திக்கும், பணவீக்கத்தைத் தூண்டாமல் ஒரு பொருளாதாரத்தால் எட்டக்கூடிய அதிகபட்ச உற்பத்தியான சாத்தியமான உற்பத்திக்கும் (Potential Output) இடையிலான வித்தியாசத்தையே உற்பத்தி இடைவெளி கணக்கிடுகிறது: अर्थशास्त्री इस संतुलन का मूल्यांकन उत्पादन अंतराल (Output Gap) की अवधारणा का उपयोग करके करते हैं। उत्पादन अंतराल किसी अर्थव्यवस्था के वास्तविक उत्पादन और उसके संभावित उत्पादन के बीच के अंतर को मापता है, जो वह अधिकतम उत्पादन है जिसे कोई अर्थव्यवस्था मुद्रास्फीति बढ़ाए बिना बनाए रख सकती है:

• When actual output exceeds potential output (a positive output gap), demand outstrips supply, creating upward pressure on prices and requiring tighter monetary policy. உண்மையான உற்பத்தியானது சாத்தியமான உற்பத்தியை விட அதிகமாக இருக்கும் போது (நேர்மறை உற்பத்தி இடைவெளி), தேவை விநியோகத்தை விட அதிகரித்து, விலைகள் உயர்வதற்கு வழிவகுக்கிறது; இதனால் கடுமையான பணவியல் கொள்கை தேவைப்படுகிறது. जब वास्तविक उत्पादन संभावित उत्पादन से अधिक हो जाता है (एक धनात्मक उत्पादन अंतराल), तो मांग आपूर्ति से अधिक हो जाती है, जिससे कीमतों पर दबाव बनता है और सख्त मौद्रिक नीति की आवश्यकता होती है।
• When actual output falls below potential output (a negative output gap), idle factories and unemployed workers point to sluggish economic momentum, prompting the central bank to support growth by lowering the cost of credit. உண்மையான உற்பத்தியானது சாத்தியமான உற்பத்தியை விடக் குறைவாக இருக்கும் போது (எதிர்மறை உற்பத்தி இடைவெளி), இயங்காத தொழிற்சாலைகளும் வேலையில்லாத தொழிலாளர்களும் மந்தமான பொருளாதாரத்தைக் காட்டுகின்றன; இது மத்திய வங்கி கடன் செலவைக் குறைத்து வளர்ச்சிக்கு ஆதரவளிக்கத் தூண்டுகிறது. जब वास्तविक उत्पादन संभावित उत्पादन से नीचे गिर जाता है (एक ऋणात्मक उत्पादन अंतराल), तो बंद पड़े कारखाने और बेरोजगार श्रमिक सुस्त आर्थिक गति की ओर इशारा करते हैं, जिससे केंद्रीय बैंक ऋण की लागत घटाकर विकास को गति देने के लिए प्रेरित होता है।

The Short-Term Trade-off and the Sacrifice Ratio

குறுகிய கால சமரசமும் தியாக விகிதமும் अल्पकालिक संतुलन (Trade-off) और त्याग अनुपात (Sacrifice Ratio)

In the long run, price stability and economic growth reinforce each other. In the short run, however, central banks often face a delicate trade-off. நீண்ட காலத்தில், விலை நிலைத்தன்மையும் பொருளாதார வளர்ச்சியும் ஒன்றுக்கொன்று வலுசேர்க்கின்றன. ஆனால் குறுகிய காலத்தில், மத்திய வங்கிகள் பெரும்பாலும் ஒரு நுட்பமான சமரசத்தை எதிர்கொள்கின்றன. दीर्घकाल में, मूल्य स्थिरता और आर्थिक विकास एक-दूसरे को सुदृढ़ करते हैं। हालाँकि, अल्पकाल में केंद्रीय बैंकों को अक्सर एक नाजुक समझौते या संतुलन (Trade-off) का सामना करना पड़ता है।

When demand-driven inflation surges, the central bank must raise policy interest rates to cool aggregate spending. Higher interest rates dampen consumer loans and business investments, which brings inflation down but temporarily slows the pace of economic growth. தேவை சார்ந்த பணவீக்கம் அதிகரிக்கும் போது, ஒட்டுமொத்தச் செலவினங்களைக் கட்டுப்படுத்த மத்திய வங்கி தனது கொள்கை வட்டி விகிதங்களை உயர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகிறது. அதிக வட்டி விகிதங்கள் நுகர்வோர் கடன்களையும் வணிக முதலீடுகளையும் குறைக்கின்றன; இது பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தினாலும் தற்காலிகமாகப் பொருளாதார வளர்ச்சியின் வேகத்தைக் குறைக்கிறது. जब मांग-प्रेरित मुद्रास्फीति बढ़ती है, तो कुल खर्च को नियंत्रित करने के लिए केंद्रीय बैंक को नीतिगत ब्याज दरों में वृद्धि करनी पड़ती है। उच्च ब्याज दरें उपभोक्ता ऋणों और व्यावसायिक निवेशों को धीमा कर देती हैं, जिससे मुद्रास्फीति तो कम हो जाती है लेकिन अस्थायी रूप से आर्थिक विकास की गति धीमी हो जाती है।

Central banks quantify this cost through the Sacrifice Ratio. The sacrifice ratio measures the cumulative percentage loss in real Gross Domestic Product (GDP) that an economy must bear to achieve a permanent reduction in trend inflation by one percentage point. மத்திய வங்கிகள் இந்த இழப்பை தியாக விகிதம் (Sacrifice Ratio) மூலம் கணக்கிடுகின்றன. பணவீக்கத்தின் போக்கில் ஒரு சதவீதப் புள்ளியை நிரந்தரமாகக் குறைப்பதற்காக ஒரு பொருளாதாரம் இழக்க நேரிடும் உண்மையான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் (GDP) ஒட்டுமொத்த சதவீத இழப்பையே தியாக விகிதம் அளவிடுகிறது. केंद्रीय बैंक इस लागत को त्याग अनुपात (Sacrifice Ratio) के माध्यम से मापते हैं। त्याग अनुपात वास्तविक सकल घरेलू उत्पाद (GDP) में होने वाले उस संचयी प्रतिशत नुकसान को मापता है जिसे किसी अर्थव्यवस्था को प्रवृत्तिगत मुद्रास्फीति में एक प्रतिशत अंक की स्थायी कमी प्राप्त करने के लिए वहन करना पड़ता है।

A lower sacrifice ratio indicates that an economy can tame inflation with minimal disruption to jobs and output. When a central bank communicates with transparent credibility, public expectations of inflation adjust downward quickly. This public confidence helps lower the sacrifice ratio, allowing price stability to be restored with far less damage to economic expansion. குறைந்த தியாக விகிதம் என்பது வேலைவாய்ப்புகளுக்கும் உற்பத்திக்கும் குறைந்தபட்ச பாதிப்புடன் ஒரு பொருளாதாரத்தால் பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதைக் குறிக்கிறது. மத்திய வங்கி வெளிப்படையான நம்பகத்தன்மையுடன் தொடர்புகொள்ளும்போது, பணவீக்கம் குறித்த பொதுமக்களின் எதிர்பார்ப்புகள் உடனடியாகக் குறைகின்றன. இந்த மக்கள் நம்பிக்கை தியாக விகிதத்தைக் குறைக்க உதவுகிறது; இதனால் பொருளாதார விரிவாக்கத்திற்குப் பெரும் பாதிப்பின்றி விலை நிலைத்தன்மையை மீட்டெடுக்க முடிகிறது. कम त्याग अनुपात यह दर्शाता है कि कोई अर्थव्यवस्था रोजगार और उत्पादन को न्यूनतम नुकसान पहुँचाकर मुद्रास्फीति पर काबू पा सकती है। जब केंद्रीय बैंक पारदर्शी और विश्वसनीय तरीके से संवाद करता है, तो जनता की मुद्रास्फीति संबंधी उम्मीदें तेजी से नीचे आ जाती हैं। यह जनविश्वास त्याग अनुपात को कम करने में मदद करता है, जिससे आर्थिक विस्तार को बहुत कम नुकसान पहुँचाए बिना मूल्य स्थिरता बहाल हो जाती है।

Secondary and Complementary Objectives

இரண்டாம் நிலை மற்றும் துணை நோக்கங்கள் द्वितीयक और पूरक उद्देश्य

While price stability and growth form the statutory center of monetary policy, the central bank operates in a dynamic macroeconomic environment. To keep the broader financial engine running smoothly, the Reserve Bank of India actively pursues four essential secondary and complementary objectives. விலை நிலைத்தன்மையும் வளர்ச்சியும் பணவியல் கொள்கையின் சட்டப்பூர்வ மையமாக இருந்தாலும், மத்திய வங்கி ஒரு மாறும் பேரியல் பொருளாதார சூழலில் செயல்படுகிறது. பரந்த அளவிலான நிதி அமைப்பைத் தடையின்றி இயங்க வைப்பதற்காக, RBI நான்கு முக்கியமான இரண்டாம் நிலை மற்றும் துணை நோக்கங்களை தீவிரமாகப் பின்பற்றுகிறது. यद्यपि मूल्य स्थिरता और विकास मौद्रिक नीति का वैधानिक केंद्र हैं, लेकिन केंद्रीय बैंक एक गतिशील व्यापक आर्थिक वातावरण में कार्य करता है। व्यापक वित्तीय तंत्र को सुचारू रूप से चलाने के लिए, RBI सक्रिय रूप से चार आवश्यक द्वितीयक और पूरक उद्देश्यों का पालन करता है।

Financial Stability

நிதி நிலைத்தன்மை वित्तीय स्थिरता

Until the 2008 Global Financial Crisis, many central banks believed that keeping consumer inflation low was sufficient to guarantee overall economic health. The crisis disproved this assumption. Even in periods of low consumer inflation, asset price bubbles can form in real estate and stock markets, while commercial banks may take on hidden balance sheet risks. 2008 உலகளாவிய நிதி நெருக்கடி வரை, நுகர்வோர் பணவீக்கத்தைக் குறைவாக வைத்திருப்பதே ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதார ஆரோக்கியத்தை உத்தரவாதப்படுத்த போதுமானது என்று பல மத்திய வங்கிகள் நம்பின. இந்த நெருக்கடி அந்த அனுமானத்தைத் தவறென நிரூபித்தது. குறைந்த நுகர்வோர் பணவீக்கம் நிலவும் காலங்களில்கூட, ரியல் எஸ்டேட் மற்றும் பங்குச் சந்தைகளில் சொத்து விலைக் குமிழ்கள் உருவாகலாம்; வணிக வங்கிகள் மறைமுகமான இருப்புநிலைக் குறிப்பு அபாயங்களைச் சந்திக்க நேரிடலாம். 2008 के वैश्विक वित्तीय संकट (Global Financial Crisis) तक, कई केंद्रीय बैंकों का मानना था कि उपभोक्ता मुद्रास्फीति को कम रखना समग्र आर्थिक स्वास्थ्य की गारंटी के लिए पर्याप्त है। संकट ने इस धारणा को गलत साबित कर दिया। कम उपभोक्ता मुद्रास्फीति के दौर में भी, रियल एस्टेट और शेयर बाजारों में परिसंपत्ति मूल्य के बुलबुले बन सकते हैं, जबकि वाणिज्यिक बैंक अपनी बैलेंस शीट में अप्रत्यक्ष जोखिम उठा सकते हैं।

Financial stability refers to the condition where financial intermediaries, markets, and payment infrastructures function smoothly, absorb economic shocks, and allocate savings efficiently without systemic breakdown. நிதி நிலைத்தன்மை என்பது நிதி இடைத்தரகர்கள், சந்தைகள் மற்றும் பணப்பரிவர்த்தனைக் கட்டமைப்புகள் தடையின்றி இயங்கி, பொருளாதார அதிர்ச்சிகளைத் தாங்கி, அமைப்புரீதியான முறிவின்றி சேமிப்புகளைத் திறம்பட விநியோகிக்கும் நிலையைக் குறிக்கிறது. वित्तीय स्थिरता उस स्थिति को संदर्भित करती है जहाँ वित्तीय मध्यस्थ, बाज़ार और भुगतान अवसंरचना बिना किसी प्रणालीगत विफलता के सुचारू रूप से कार्य करते हैं, आर्थिक झटकों को सहन करते हैं और बचत को कुशलतापूर्वक आवंटित करते हैं।

The Reserve Bank of India recognized early that price instability and financial instability feed on each other. To reinforce institutional surveillance, the RBI established a dedicated Financial Stability Unit (FSU) in August 2009. The central bank also institutionalized the publication of the biannual Financial Stability Report (FSR), first released in March 2010. This report evaluates the health of commercial banks, tests the resilience of bank capital under severe stress scenarios, and monitors systemic risks across the financial sector. விலை நிலையற்ற தன்மையும் நிதி நிலையற்ற தன்மையும் ஒன்றையொன்று பாதிக்கின்றன என்பதை RBI முன்கூட்டியே உணர்ந்தது. நிறுவனரீதியான கண்காணிப்பை வலுப்படுத்த, ஆகஸ்ட் 2009 இல் பிரத்யேக நிதி நிலைத்தன்மைப் பிரிவை (FSU) RBI நிறுவியது. மேலும், முதன்முதலில் மார்ச் 2010 இல் வெளியிடப்பட்ட அரையாண்டு நிதி நிலைத்தன்மை அறிக்கையின் (FSR) வெளியீட்டையும் மத்திய வங்கி முறைப்படுத்தியது. இந்த அறிக்கை வணிக வங்கிகளின் நிதிநிலையை மதிப்பிடுகிறது; கடுமையான அழுத்தச் சூழல்களில் வங்கிகளின் மூலதன வலிமையைச் சோதிக்கிறது; மற்றும் நிதித் துறை முழுவதிலும் உள்ள அமைப்புரீதியான அபாயங்களைக் கண்காணிக்கிறது. RBI ने शुरुआत में ही यह पहचान लिया था कि मूल्य अस्थिरता और वित्तीय अस्थिरता एक-दूसरे को बढ़ावा देती हैं। संस्थागत निगरानी को सुदृढ़ करने के लिए, RBI ने अगस्त 2009 में एक समर्पित वित्तीय स्थिरता इकाई (FSU) की स्थापना की। केंद्रीय बैंक ने द्विवार्षिक वित्तीय स्थिरता रिपोर्ट (FSR) के प्रकाशन को भी संस्थागत रूप दिया, जो पहली बार मार्च 2010 में जारी की गई थी। यह रिपोर्ट वाणिज्यिक बैंकों के वित्तीय स्वास्थ्य का मूल्यांकन करती है, गंभीर तनाव की स्थितियों में बैंक पूंजी की मजबूती का परीक्षण करती है, और वित्तीय क्षेत्र में प्रणालीगत जोखिमों की निगरानी करती है।

Exchange Rate Stability

அந்நியச் செலாவணி மாற்று விகித நிலைத்தன்மை विनिमय दर स्थिरता

India operates a managed floating exchange rate regime. In this system, the market forces of demand and supply determine the value of the Indian Rupee against foreign currencies like the US Dollar and Euro. இந்தியா மேலாண்மை செய்யப்படும் மிதக்கும் மாற்று விகித (Managed Floating Exchange Rate) முறையைப் பின்பற்றுகிறது. இந்த முறையில், அமெரிக்க டாலர் மற்றும் யூரோ போன்ற வெளிநாட்டு நாணயங்களுக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பைச் சந்தையின் தேவை மற்றும் விநியோக சக்திகளே தீர்மானிக்கின்றன. भारत एक प्रबंधित अस्थिर विनिमय दर (Managed Floating Exchange Rate) प्रणाली का संचालन करता है। इस प्रणाली में, अमेरिकी डॉलर और यूरो जैसी विदेशी मुद्राओं के मुकाबले भारतीय रुपये का मूल्य मांग और आपूर्ति की बाजार ताकतें तय करती हैं।

However, sharp, speculative swings in the exchange rate can severely disrupt the domestic economy. A rapid, uncontrolled depreciation of the rupee increases the cost of imported crude oil, fertilizers, and industrial machinery, importing foreign inflation directly into domestic consumer markets. Conversely, abrupt rupee appreciation hurts Indian exporters by making domestic goods more expensive abroad. இருப்பினும், மாற்று விகிதத்தில் ஏற்படும் தீவிரமான ஊக வணிக அடிப்படையிலான ஏற்ற இறக்கங்கள் உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத்தைப் பெரிதும் சீர்குலைக்கக்கூடும். ரூபாயின் மதிப்பு வேகமாக, கட்டுப்பாடின்றி சரிவது இறக்குமதி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணெய், உரங்கள் மற்றும் தொழில்துறை இயந்திரங்களின் விலையை உயர்த்தி, வெளிநாட்டுப் பணவீக்கத்தை நேரடியாக உள்நாட்டு நுகர்வோர் சந்தைகளுக்குள் கொண்டுவருகிறது. மாறாக, ரூபாயின் மதிப்பு திடீரென உயர்வது இந்தியப் பொருட்களை வெளிநாடுகளில் அதிக விலையுடையதாக மாற்றி இந்திய ஏற்றுமதியாளர்களைப் பாதிக்கிறது. हालाँकि, विनिमय दर में तीव्र और सट्टा-प्रेरित उतार-चढ़ाव घरेलू अर्थव्यवस्था को गंभीर रूप से बाधित कर सकते हैं। रुपये के तीव्र और अनियंत्रित अवमूल्यन से आयातित कच्चे तेल, उर्वरकों और औद्योगिक मशीनरी की लागत बढ़ जाती है, जिससे विदेशी मुद्रास्फीति सीधे घरेलू उपभोक्ता बाजारों में प्रवेश कर जाती है। इसके विपरीत, रुपये की अचानक मजबूती विदेशों में घरेलू सामानों को अधिक महंगा बनाकर भारतीय निर्यातकों को नुकसान पहुँचाती है।

The Reserve Bank of India does not fix or target a specific numerical exchange rate for the rupee. Instead, its explicit objective is to curb excessive volatility, prevent market panic, and ensure orderly trading conditions in the foreign exchange market. ரூபாய்க்கு ஒரு குறிப்பிட்ட எண் மதிப்பிலான மாற்று விகிதத்தை RBI நிர்ணயிப்பதோ அல்லது இலக்காகக் கொண்டோ செயல்படுவதில்லை. மாறாக, அதிகப்படியான நிலையற்ற தன்மையைக் கட்டுப்படுத்துவதும், சந்தைப் பதற்றத்தைத் தவிர்ப்பதும், அந்நியச் செலாவணிச் சந்தையில் சீரான வர்த்தகச் சூழலை உறுதிசெய்வதுமே அதன் வெளிப்படையான நோக்கமாகும். RBI रुपये के लिए कोई विशिष्ट संख्यात्मक विनिमय दर तय या लक्षित नहीं करता है। इसके बजाय, इसका स्पष्ट उद्देश्य अत्यधिक अस्थिरता को रोकना, बाजार में घबराहट को दूर करना और विदेशी मुद्रा बाजार में व्यवस्थित कारोबारी स्थितियां सुनिश्चित करना है।

To achieve this, the RBI buys foreign currency when foreign capital inflows surge, and sells foreign currency from its reserves when capital exits the country. Because these foreign exchange transactions inject or absorb domestic rupee liquidity, the central bank uses sterilisation techniques (such as Open Market Operations) to insulate domestic monetary policy from foreign exchange market interventions. இதை அடைவதற்கு, வெளிநாட்டு மூலதன வரத்து அதிகரிக்கும் போது RBI அந்நியச் செலாவணியை வாங்குகிறது; நாட்டிலிருந்து மூலதனம் வெளியேறும் போது தனது கையிருப்பில் இருந்து அந்நியச் செலாவணியை விற்கிறது. இந்த அந்நியச் செலாவணி பரிவர்த்தனைகள் உள்நாட்டு ரூபாய் பணப்புழக்கத்தை அதிகரிக்கவோ அல்லது குறைக்கவோ செய்வதால், அந்நியச் செலாவணிச் சந்தை தலையீடுகளிலிருந்து உள்நாட்டுப் பணவியல் கொள்கையைப் பாதுகாக்க மத்திய வங்கி ஸ்டெரிலைசேஷன் உத்திகளை (Sterilisation Techniques - திறந்த சந்தை செயல்பாடுகள் போன்றவை) பயன்படுத்துகிறது. इसे प्राप्त करने के लिए, जब विदेशी पूंजी का प्रवाह बढ़ता है तो RBI विदेशी मुद्रा खरीदता है, और जब पूंजी देश से बाहर जाती है तो अपने भंडार से विदेशी मुद्रा बेचता है। चूँकि ये विदेशी मुद्रा लेन-देन घरेलू रुपये की तरलता को बढ़ाते या अवशोषित करते हैं, इसलिए केंद्रीय बैंक विदेशी मुद्रा बाजार के हस्तक्षेप से घरेलू मौद्रिक नीति को सुरक्षित रखने के लिए निष्प्रभावीकरण तकनीकों (Sterilisation Techniques) (जैसे खुला बाजार परिचालन - Open Market Operations) का उपयोग करता है।

Interest Rate Stability and Debt Management

வட்டி விகித நிலைத்தன்மையும் கடன் மேலாண்மையும் ब्याज दर स्थिरता और ऋण प्रबंधन

Excessive fluctuations in domestic interest rates create widespread uncertainty. If lending rates change too erratically, businesses struggle to plan capital expenditure, while retail borrowers find mortgage payments difficult to predict. உள்நாட்டு வட்டி விகிதங்களில் ஏற்படும் மிதமிஞ்சிய ஏற்ற இறக்கங்கள் பரவலான நிச்சயமற்ற தன்மையை உருவாக்குகின்றன. கடன் வட்டி விகிதங்கள் சீரற்ற முறையில் மாறினால், வணிக நிறுவனங்கள் தங்களது மூலதனச் செலவினங்களைத் திட்டமிடத் திணறுகின்றன; சில்லறை கடன் வாங்குபவர்கள் தங்களது வீட்டுக் கடன் தவணைகளைக் கணிப்பது கடினமாகிறது. घरेलू ब्याज दरों में अत्यधिक उतार-चढ़ाव व्यापक अनिश्चितता पैदा करता है। यदि ऋण दरें बहुत अनियंत्रित रूप से बदलती हैं, तो व्यवसायों को पूंजीगत व्यय की योजना बनाने में कठिनाई होती है, जबकि खुदरा उधारकर्ताओं के लिए गृह ऋण की किस्तों का अनुमान लगाना कठिन हो जाता है।

By guiding short-term money market rates through the policy repo rate, the central bank establishes an anchor for interest rates across the financial system. Interest rate stability protects commercial banks from sharp swings in their bond portfolios, preserves depositor confidence, and helps financial institutions price loans fairly. கொள்கை ரெப்போ விகிதம் மூலம் குறுகிய கால பணச் சந்தை விகிதங்களை வழிநடத்துவதன் மூலம், நிதி அமைப்பு முழுவதிலும் உள்ள வட்டி விகிதங்களுக்கு ஒரு நங்கூரத்தை மத்திய வங்கி நிறுவுகிறது. வட்டி விகித நிலைத்தன்மையானது, வணிக வங்கிகளை அவற்றின் பத்திர முதலீட்டுப் போர்ட்ஃபோலியோவில் ஏற்படும் கடுமையான ஏற்ற இறக்கங்களிலிருந்து பாதுகாக்கிறது; வைப்பாளர்களின் நம்பிக்கையைப் பேணுகிறது; மேலும் நிதி நிறுவனங்கள் நியாயமான முறையில் கடன்களுக்கான வட்டியை நிர்ணயிக்க உதவுகிறது. नीतिगत रेपो दर के माध्यम से अल्पकालिक मुद्रा बाजार दरों का मार्गदर्शन करके, केंद्रीय बैंक संपूर्ण वित्तीय प्रणाली में ब्याज दरों के लिए एक आधार स्थापित करता है। ब्याज दर स्थिरता वाणिज्यिक बैंकों को उनके बॉन्ड पोर्टफोलियो में होने वाले भारी उतार-चढ़ाव से बचाती है, जमाकर्ताओं के विश्वास को बनाए रखती है, और वित्तीय संस्थानों को ऋणों की निष्पक्ष कीमत तय करने में मदद करती है।

Furthermore, the Reserve Bank of India acts as the investment and debt manager to the Central and State Governments. The central bank must ensure that government market borrowing programs are completed in an orderly fashion without triggering steep spikes in bond yields or choking the flow of credit to private enterprises. மேலும், மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் முதலீடு மற்றும் கடன் மேலாளராக RBI செயல்படுகிறது. பத்திர வருவாயில் கடுமையான உயர்வைத் தூண்டாமலும், தனியார் நிறுவனங்களுக்கான கடன் விநியோகத்தை முடக்காமலும், அரசாங்கத்தின் சந்தைக் கடன் திரட்டும் திட்டங்கள் சீரான முறையில் நிறைவேறுவதை மத்திய வங்கி உறுதிசெய்ய வேண்டும். इसके अतिरिक्त, RBI केंद्र और राज्य सरकारों के निवेश और ऋण प्रबंधक के रूप में कार्य करता है। केंद्रीय बैंक को यह सुनिश्चित करना होता है कि सरकार के बाजार उधार कार्यक्रम बॉन्ड प्रतिफल में भारी उछाल लाए बिना या निजी उद्यमों को मिलने वाले ऋण प्रवाह को रोके बिना व्यवस्थित रूप से पूरे हों।

Channeling Credit to Productive Sectors and Financial Inclusion

உற்பத்தித் துறைகளுக்குக் கடன் வழங்குதலும் நிதிச் சேர்க்கையும் उत्पादक क्षेत्रों को ऋण वितरण और वित्तीय समावेशन (Financial Inclusion)

In a developing economy, monetary policy goes beyond managing interest rate percentages. It must ensure that liquidity actively reaches priority areas that power grassroots employment and livelihood. வளரும் பொருளாதாரத்தில், பணவியல் கொள்கை என்பது வட்டி விகித சதவீதங்களை நிர்வகிப்பதோடு மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. அடித்தட்டு மக்களின் வேலைவாய்ப்பையும் வாழ்வாதாரத்தையும் ஊக்குவிக்கும் முன்னுரிமைத் துறைகளுக்கு பணப்புழக்கம் சென்றடைவதை அது உறுதிசெய்ய வேண்டும். एक विकासशील अर्थव्यवस्था में, मौद्रिक नीति केवल ब्याज दरों के प्रतिशत प्रबंधन तक सीमित नहीं होती है। इसे यह सुनिश्चित करना होता है कि तरलता सक्रिय रूप से उन प्राथमिकता वाले क्षेत्रों तक पहुँचे जो जमीनी स्तर पर रोजगार और आजीविका को शक्ति प्रदान करते हैं।

The central bank enforces Priority Sector Lending (PSL) mandates on commercial banks to guarantee credit delivery to agriculture, micro, small, and medium enterprises (MSMEs), export trade, and education. By steering credit away from speculative hoarding toward genuine productive capacity, monetary policy supports balanced regional development. விவசாயம், குறு, சிறு மற்றும் நடுத்தரத் தொழில்கள் (MSMEs), ஏற்றுமதி வர்த்தகம் மற்றும் கல்வி போன்ற துறைகளுக்கு கடன் சென்றடைவதை உறுதிசெய்ய, வணிக வங்கிகளுக்கு முன்னுரிமைத் துறை கடன்வழங்கல் (PSL) கட்டாய விதிகளை மத்திய வங்கி அமல்படுத்துகிறது. ஊக வணிக நோக்கிலான பதுக்கல்களிலிருந்து கடனைத் திருப்பி உண்மையான உற்பத்தித் திறனை நோக்கி வழிநடத்துவதன் மூலம், பணவியல் கொள்கை சீரான பிராந்திய வளர்ச்சிக்கு ஆதரவளிக்கிறது. केंद्रीय बैंक कृषि, सूक्ष्म, लघु और मध्यम उद्यमों (MSME), निर्यात व्यापार और शिक्षा के लिए ऋण वितरण की गारंटी देने के उद्देश्य से वाणिज्यिक बैंकों पर प्राथमिकता प्राप्त क्षेत्र को ऋण (PSL) के नियमों को लागू करता है। सट्टा-प्रेरित जमाखोरी से हटाकर वास्तविक उत्पादक क्षमता की ओर ऋण को निर्देशित करके, मौद्रिक नीति संतुलित क्षेत्रीय विकास का समर्थन करती है।

Simultaneously, the central bank views financial inclusion as a structural pillar of monetary policy. When large segments of the population remain unbanked and rely on informal moneylenders, policy interest rate changes fail to influence their economic choices. By bringing citizens into the formal banking system through basic bank accounts and digital payment rails, financial inclusion broadens the deposit base of banks and enhances the transmission speed of monetary policy actions across society. அதே நேரத்தில், நிதிச் சேர்க்கையை (Financial Inclusion) பணவியல் கொள்கையின் கட்டமைப்புத் தூணாக மத்திய வங்கி கருதுகிறது. மக்கள் தொகையில் பெரும் பகுதியினர் வங்கிச் சேவையின்றி முறைசாராக் கடன் வழங்குநர்களை நம்பியிருக்கும் போது, கொள்கை வட்டி விகித மாற்றங்கள் அவர்களது பொருளாதார முடிவுகளில் எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்துவதில்லை. அடிப்படை வங்கிக் கணக்குகள் மற்றும் டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனைக் கட்டமைப்புகள் மூலம் குடிமக்களை முறையான வங்கி அமைப்புக்குள் கொண்டுவருவதன் மூலம், நிதிச் சேர்க்கையானது வங்கிகளின் வைப்புத்தொகை தளத்தை விரிவுபடுத்துகிறது; மேலும் பணவியல் கொள்கை நடவடிக்கைகளின் பலன்கள் சமூகம் முழுவதும் விரைவாகப் பரவ உதவுகிறது. इसके साथ ही, केंद्रीय बैंक वित्तीय समावेशन को मौद्रिक नीति के एक संरचनात्मक आधार के रूप में देखता है। जब आबादी का एक बड़ा हिस्सा बैंकिंग सेवाओं से वंचित रहता है और अनौपचारिक साहूकारों पर निर्भर करता है, तो नीतिगत ब्याज दरों में बदलाव उनके आर्थिक निर्णयों को प्रभावित करने में विफल रहते हैं। बुनियादी बैंक खातों और डिजिटल भुगतान प्रणालियों के माध्यम से नागरिकों को औपचारिक बैंकिंग प्रणाली में लाकर, वित्तीय समावेशन बैंकों के जमा आधार का विस्तार करता है और पूरे समाज में मौद्रिक नीति के निर्णयों के संचरण (Transmission) की गति को बढ़ाता है।

The Policy Trilemma: The Impossible Trinity

கொள்கைத் முக்கூற்றுச் சிக்கல்: சாத்தியமற்ற முக்கூட்டு नीतिगत त्रिविधा: असंभव त्रिमूर्ति (The Impossible Trinity)

Every open economy with global trade and financial links faces an inescapable macroeconomic constraint known as the Policy Trilemma (or the Impossible Trinity). Formulated by economists Robert Mundell and Marcus Fleming, this concept states that a country cannot simultaneously achieve all three of the following policy goals: உலகளாவிய வர்த்தகம் மற்றும் நிதித் தொடர்புகளைக் கொண்ட ஒவ்வொரு திறந்த பொருளாதாரமும், கொள்கைத் முக்கூற்றுச் சிக்கல் (Policy Trilemma) அல்லது சாத்தியமற்ற முக்கூட்டு (Impossible Trinity) என்று அழைக்கப்படும் தவிர்க்க முடியாத ஒரு பேரியல் பொருளாதாரத் தடையை எதிர்கொள்கிறது. பொருளாதார வல்லுநர்களான ராபர்ட் முண்டெல் மற்றும் மார்கஸ் பிளெமிங் ஆகியோரால் உருவாக்கப்பட்ட இந்தக் கருத்தாக்கம், ஒரு நாடால் பின்வரும் மூன்று கொள்கை இலக்குகளையும் ஒரே நேரத்தில் அடைய முடியாது என்று கூறுகிறது: वैश्विक व्यापार और वित्तीय संबंधों वाली प्रत्येक खुली अर्थव्यवस्था को एक अपरिहार्य व्यापक आर्थिक बाधा का सामना करना पड़ता है जिसे नीतिगत त्रिविधा (Policy Trilemma) (या असंभव त्रिमूर्ति - Impossible Trinity) के रूप में जाना जाता है। अर्थशास्त्री रॉबर्ट मुंडेल और मार्कस फ्लेमिंग द्वारा प्रतिपादित यह अवधारणा बताती है कि कोई भी देश एक साथ निम्नलिखित तीनों नीतिगत लक्ष्यों को प्राप्त नहीं कर सकता है:

1. An Independent Monetary Policy: The freedom to set domestic interest rates to manage local inflation and unemployment. சுயாதீனமான பணவியல் கொள்கை: உள்நாட்டுப் பணவீக்கத்தையும் வேலையின்மையையும் நிர்வகிப்பதற்கு உள்நாட்டு வட்டி விகிதங்களைத் தீர்மானிக்கும் சுதந்திரம். एक स्वतंत्र मौद्रिक नीति: स्थानीय मुद्रास्फीति और बेरोजगारी को प्रबंधित करने के लिए घरेलू ब्याज दरें निर्धारित करने की स्वतंत्रता।
2. A Fixed Exchange Rate: A completely stable, guaranteed exchange rate for the domestic currency against foreign currencies. நிலையான மாற்று விகிதம்: வெளிநாட்டு நாணயங்களுக்கு நிகராக உள்நாட்டு நாணயத்திற்கு முற்றிலும் நிலையான, உத்தரவாதமளிக்கப்பட்ட மாற்று விகிதம். एक स्थिर विनिमय दर: विदेशी मुद्राओं के मुकाबले घरेलू मुद्रा के लिए पूरी तरह से स्थिर और गारंटीकृत विनिमय दर।
3. Free Capital Mobility: An open capital account that allows foreign and domestic money to move freely across national borders without restrictions. தடையற்ற மூலதனப் புழக்கம்: கட்டுப்பாடுகளின்றி தேசிய எல்லைகளைத் தாண்டி வெளிநாட்டு மற்றும் உள்நாட்டுப் பணம் சுதந்திரமாகப் புழங்க அனுமதிக்கும் திறந்த மூலதனக் கணக்கு. स्वतंत्र पूंजी गतिशीलता: एक खुला पूंजी खाता जो विदेशी और घरेलू धन को बिना किसी प्रतिबंध के राष्ट्रीय सीमाओं के आर-पार स्वतंत्र रूप से आने-जाने की अनुमति देता है।

A nation must choose any two of these goals and sacrifice the third. For example, if a country allows completely free capital flows and fixes its exchange rate to the US Dollar, it must match US interest rates precisely. If it tries to lower interest rates independently, capital will flee the country to earn higher returns elsewhere, breaking the fixed exchange rate. Because these three objectives form the vertices of an impossible triangle, economic policymakers must decide which combination best matches their national priorities. ஒரு நாடு இந்த மூன்று இலக்குகளில் ஏதேனும் இரண்டை மட்டுமே தேர்ந்தெடுத்து மூன்றாவது இலக்கைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும். உதாரணமாக, ஒரு நாடு தடையற்ற மூலதனப் புழக்கத்தை அனுமதித்து, தனது மாற்று விகிதத்தை அமெரிக்க டாலருக்கு இணையாக நிலையாக நிர்ணயித்தால், அது அமெரிக்க வட்டி விகிதங்களை அப்படியே துல்லியமாகப் பின்பற்ற வேண்டும். அது சுயமாக வட்டி விகிதங்களைக் குறைக்க முயன்றால், பிற இடங்களில் அதிக வருமானம் ஈட்டுவதற்காக நாட்டிலிருந்து மூலதனம் வெளியேறி, நிர்ணயிக்கப்பட்ட நிலையான மாற்று விகிதத்தை உடைத்துவிடும். இந்த மூன்று நோக்கங்களும் ஒரு சாத்தியமற்ற முக்கோணத்தின் முனைகளாக அமைவதால், பொருளாதாரக் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் தங்களது நாட்டின் முன்னுரிமைகளுக்கு ஏற்ற பொருத்தமான கலவையைத் தீர்மானிக்க வேண்டும். किसी भी देश को इनमें से किन्हीं दो लक्ष्यों को चुनना होता है और तीसरे का त्याग करना पड़ता है। उदाहरण के लिए, यदि कोई देश पूरी तरह से मुक्त पूंजी प्रवाह की अनुमति देता है और अमेरिकी डॉलर के मुकाबले अपनी विनिमय दर को स्थिर करता है, तो उसे अपनी ब्याज दरों को भी अमेरिकी ब्याज दरों के बिल्कुल समान रखना होगा। यदि वह स्वतंत्र रूप से ब्याज दरों को कम करने का प्रयास करता है, तो पूंजी अन्यत्र उच्च रिटर्न अर्जित करने के लिए देश से बाहर चली जाएगी, जिससे स्थिर विनिमय दर टूट जाएगी। चूँकि ये तीनों उद्देश्य एक असंभव त्रिभुज के शीर्ष बनाते हैं, इसलिए आर्थिक नीति निर्माताओं को यह तय करना होता है कि कौन सा संयोजन उनकी राष्ट्रीय प्राथमिकताओं के सबसे अनुकूल है।

India navigates this trilemma through a pragmatic middle path: இந்தியா நடைமுறைக்கு உகந்த ஒரு நடுநிலையான பாதையின் மூலம் இந்த முக்கூற்றுச் சிக்கலைக் கையாள்கிறது: भारत एक व्यावहारिक मध्यम मार्ग अपनाकर इस त्रिविधा का समाधान करता है:

• It prioritizes independent monetary policy, allowing the Reserve Bank of India to adjust the policy repo rate based on domestic economic conditions. உள்நாட்டுப் பொருளாதார நிலைமைகளின் அடிப்படையில் கொள்கை ரெப்போ விகிதத்தை மாற்றியமைக்க RBI-க்கு அனுமதியளித்து, சுயாதீனமான பணவியல் கொள்கைக்கு இது முன்னுரிமை அளிக்கிறது. यह स्वतंत्र मौद्रिक नीति को प्राथमिकता देता है, जिससे RBI को घरेलू आर्थिक स्थितियों के आधार पर नीतिगत रेपो दर को समायोजित करने की अनुमति मिलती है।
• It operates a managed floating exchange rate, avoiding a rigid exchange rate peg while intervening to curb destabilizing volatility. நிலையான மாற்று விகிதப் பிணைப்பைத் தவிர்த்து, அதே நேரத்தில் ஸ்திரத்தன்மையைக் குலைக்கும் ஏற்ற இறக்கங்களைக் கட்டுப்படுத்த தலையிடுவதன் மூலம், இது மேலாண்மை செய்யப்படும் மிதக்கும் மாற்று விகித முறையைச் செயல்படுத்துகிறது. यह एक प्रबंधित अस्थिर विनिमय दर का संचालन करता है, जो किसी निश्चित विनिमय दर व्यवस्था से बचते हुए अस्थिरता को रोकने के लिए बाजार में हस्तक्षेप करता है।
• It permits calibrated capital mobility, maintaining full convertibility for trade-related current account transactions while applying prudential limits on volatile cross-border debt and portfolio flows. வர்த்தகம் சார்ந்த நடப்புக் கணக்குப் பரிவர்த்தனைகளுக்கு முழுமையான மாற்றத்தக்க தன்மையைப் பேணிக்கொண்டு, அதே வேளையில் அபாயகரமான எல்லை தாண்டிய கடன் மற்றும் போர்ட்ஃபோலியோ முதலீடுகளுக்குப் பாதுகாப்பு வரம்புகளை விதித்து, வரையறுக்கப்பட்ட மூலதனப் புழக்கத்தை (Calibrated Capital Mobility) இது அனுமதிக்கிறது. यह अंशांकित पूंजी गतिशीलता (Calibrated Capital Mobility) की अनुमति देता है, व्यापार से संबंधित चालू खाता लेन-देन के लिए पूर्ण परिवर्तनीयता बनाए रखता है, जबकि अस्थिर सीमा-पार ऋण और पोर्टफोलियो प्रवाह पर विवेकपूर्ण सीमाएं लागू करता है।

Monetary Policy: Developing vs. Developed Economies

பணவியல் கொள்கை: வளரும் நாடுகள் மற்றும் வளர்ந்த நாடுகளின் ஒப்பீடு मौद्रिक नीति: विकासशील बनाम विकसित अर्थव्यवस्थाएं

Monetary policy does not operate in a vacuum. The structural realities of an economy determine how central banks set their priorities, respond to economic shocks, and transmit policy decisions. பணவியல் கொள்கை என்பது எந்தவொரு தொடர்புமின்றி தன்னிச்சையாக இயங்குவதில்லை. ஒரு பொருளாதாரத்தின் கட்டமைப்பு யதார்த்தங்களே மத்திய வங்கிகள் தங்களது முன்னுரிமைகளை எவ்வாறு தீர்மானிக்கின்றன, பொருளாதார அதிர்ச்சிகளுக்கு எவ்வாறு பதிலளிக்கின்றன மற்றும் கொள்கை முடிவுகளை எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்துகின்றன என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன. मौद्रिक नीति शून्य में काम नहीं करती है। किसी अर्थव्यवस्था की संरचनात्मक वास्तविकताएं यह निर्धारित करती हैं कि केंद्रीय बैंक अपनी प्राथमिकताएं कैसे तय करते हैं, आर्थिक झटकों पर कैसे प्रतिक्रिया देते हैं, और नीतिगत निर्णयों को कैसे लागू करते हैं।

Central banks in advanced economies (such as the US Federal Reserve, the European Central Bank, and the Bank of England) operate in fundamentally different environments compared to central banks in emerging market economies like India. வளர்ந்த நாடுகளின் மத்திய வங்கிகள் (அமெரிக்க பெடரல் ரிசர்வ், ஐரோப்பிய மத்திய வங்கி மற்றும் பாங்க் ஆஃப் இங்கிலாந்து போன்றவை) இந்தியாவைப் போன்ற வளர்ந்து வரும் சந்தைப் பொருளாதாரங்களின் மத்திய வங்கிகளுடன் ஒப்பிடும்போது முற்றிலும் மாறுபட்ட சூழல்களில் செயல்படுகின்றன. उन्नत अर्थव्यवस्थाओं के केंद्रीय बैंक (जैसे यूएस फेडरल रिजर्व, यूरोपीय सेंट्रल बैंक और बैंक ऑफ इंग्लैंड) भारत जैसी उभरती बाजार अर्थव्यवस्थाओं के केंद्रीय बैंकों की तुलना में मौलिक रूप से भिन्न वातावरण में कार्य करते हैं।

Structural Differences in the Inflation Basket

பணவீக்கக் கூடையில் உள்ள கட்டமைப்பு வேறுபாடுகள் मुद्रास्फीति बास्केट में संरचनात्मक अंतर

The composition of the consumer price basket creates a major divergence in policy priorities: நுகர்வோர் விலைக் குறியீட்டுக் கூடையின் கலவை, கொள்கை முன்னுரிமைகளில் ஒரு பெரிய வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறது: उपभोक्ता मूल्य बास्केट की संरचना नीतिगत प्राथमिकताओं में एक बड़ा अंतर पैदा करती है:

• High Food and Fuel Weights in Developing Economies: In developing nations like India, food and beverages account for nearly 46% of the Consumer Price Index (CPI) basket. Because food and fuel are non-discretionary necessities for survival, sharp spikes in vegetable or grain prices immediately reduce household budgets and quickly push up public inflation expectations. வளரும் நாடுகளில் உணவு மற்றும் எரிபொருளின் அதிகப் பங்களிப்பு: இந்தியாவைப் போன்ற வளரும் நாடுகளில், நுகர்வோர் விலைக் குறியீட்டுக் (CPI) கூடையில் உணவு மற்றும் பானங்கள் கிட்டத்தட்ட 46% பங்களிப்பைக் கொண்டுள்ளன. உணவு மற்றும் எரிபொருள் ஆகியவை அன்றாட வாழ்விற்கு இன்றியமையாத தேவைகளாக இருப்பதால், காய்கறிகள் அல்லது தானியங்களின் விலைகளில் ஏற்படும் திடீர் உயர்வு உடனடியாக குடும்பங்களின் நிதிநிலையைப் பாதிக்கிறது; மேலும் பணவீக்கம் குறித்த பொதுமக்களின் எதிர்பார்ப்புகளையும் மிக விரைவாக உயர்த்துகிறது. विकासशील अर्थव्यवस्थाओं में खाद्य और ईंधन का उच्च भार: भारत जैसे विकासशील देशों में, उपभोक्ता मूल्य सूचकांक (CPI) बास्केट में खाद्य और पेय पदार्थों की हिस्सेदारी लगभग 46% है। चूँकि भोजन और ईंधन जीवन-यापन के लिए अनिवार्य आवश्यकताएं हैं, इसलिए सब्जियों या अनाजों की कीमतों में तीव्र उछाल से घरेलू बजट तुरंत प्रभावित होता है और जनता की मुद्रास्फीति संबंधी उम्मीदें तेजी से बढ़ जाती हैं।
• Service-Driven Baskets in Developed Economies: In advanced nations, food accounts for a much smaller share (typically between 10% and 15%) of the consumption basket, while services, housing, and manufactured goods dominate. As a result, price movements in developed nations are largely driven by domestic wages and broad consumer demand. வளர்ந்த நாடுகளில் சேவைகள் சார்ந்த நுகர்வுக் கூடை: வளர்ந்த நாடுகளில், நுகர்வுக் கூடையில் உணவின் பங்கு மிகக் குறைவு (பொதுவாக 10% முதல் 15% வரை); அங்கு சேவைகள், வீட்டுவசதி மற்றும் உற்பத்திப் பொருட்களே ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. இதன் விளைவாக, வளர்ந்த நாடுகளில் விலை நகர்வுகள் பெரும்பாலும் உள்நாட்டு ஊதியங்கள் மற்றும் பரந்த நுகர்வோர் தேவையின் அடிப்படையிலேயே ஏற்படுகின்றன. विकसित अर्थव्यवस्थाओं में सेवा-प्रधान बास्केट: उन्नत देशों में, उपभोग बास्केट में भोजन का हिस्सा बहुत कम (आमतौर पर 10% से 15% के बीच) होता है, जबकि सेवाओं, आवास और विनिर्मित वस्तुओं का प्रभुत्व होता है। परिणामस्वरूप, विकसित देशों में कीमतों में उतार-चढ़ाव मुख्य रूप से घरेलू वेतन और व्यापक उपभोक्ता मांग से प्रेरित होता है।

Because supply shocks to agriculture and crude oil are frequent in developing nations, central banks cannot simply ignore them. While advanced economies often focus on core inflation (which strips out volatile food and fuel prices), central banks in emerging markets must keep headline inflation as their primary target because it reflects the true cost of living for the public. வளரும் நாடுகளில் விவசாயம் மற்றும் கச்சா எண்ணெய் விநியோகத்தில் அடிக்கடி ஏற்படும் அதிர்ச்சிகளை மத்திய வங்கிகளால் எளிதாகப் புறக்கணித்துவிட முடியாது. வளர்ந்த பொருளாதாரங்கள் பெரும்பாலும் ஏற்ற இறக்கம் நிறைந்த உணவு மற்றும் எரிபொருள் விலைகளைத் தவிர்த்து அடிப்படாப் பணவீக்கத்தில் (Core Inflation) கவனம் செலுத்தினாலும், வளர்ந்து வரும் சந்தைகளின் மத்திய வங்கிகள் முதன்மைப் பணவீக்கத்தையே (Headline Inflation) தங்களது முதன்மை இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் அதுவே பொதுமக்களின் உண்மையான வாழ்க்கைச் செலவைப் பிரதிபலிக்கிறது. चूँकि विकासशील देशों में कृषि और कच्चे तेल से जुड़े आपूर्ति झटके बार-बार आते रहते हैं, इसलिए केंद्रीय बैंक उन्हें आसानी से नजरअंदाज नहीं कर सकते। जबकि उन्नत अर्थव्यवस्थाएं अक्सर कोर मुद्रास्फीति (Core Inflation) (जो अस्थिर खाद्य और ईंधन की कीमतों को बाहर करती है) पर ध्यान केंद्रित करती हैं, वहीं उभरते बाजारों के केंद्रीय बैंकों को हेडलाइन मुद्रास्फीति (Headline Inflation) को अपना प्राथमिक लक्ष्य बनाना पड़ता है क्योंकि यह जनता के जीवन-यापन की वास्तविक लागत को दर्शाती है।

Transmission Channels and Financial Depth

கொள்கை பரவல் வழிகளும் நிதி ஆழமும் संचरण चैनल (Transmission Channels) और वित्तीय गहराई

In advanced economies, virtually the entire adult population has access to formal banking, deep corporate bond markets, and digital credit. When a central bank adjusts its policy rate, commercial banks reprice corporate lines of credit and residential mortgages almost instantly. The interest rate transmission channel works rapidly and predictably. வளர்ந்த நாடுகளில், கிட்டத்தட்ட முழு வயதுவந்த மக்களும் முறையான வங்கிச் சேவைகள், ஆழமான கார்ப்பரேட் பத்திரச் சந்தைகள் மற்றும் டிஜிட்டல் கடன் வசதிகளைப் பெற்றுள்ளனர். மத்திய வங்கி தனது கொள்கை வட்டி விகிதத்தை மாற்றியமைக்கும் போது, வணிக வங்கிகள் கார்ப்பரேட் கடன் வரம்புகள் மற்றும் வீட்டுக் கடன்களுக்கான வட்டியை கிட்டத்தட்ட உடனடியாக மாற்றியமைக்கின்றன. இதனால் வட்டி விகிதப் பரவல் வழிமுறை மிக விரைவாகவும் கணிக்கக்கூடிய வகையிலும் செயல்படுகிறது. उन्नत अर्थव्यवस्थाओं में, लगभग पूरी वयस्क आबादी की पहुँच औपचारिक बैंकिंग, गहन कॉर्पोरेट बॉन्ड बाजारों और डिजिटल ऋण तक होती है। जब केंद्रीय बैंक अपनी नीतिगत दर में बदलाव करता है, तो वाणिज्यिक बैंक लगभग तुरंत कॉर्पोरेट ऋण सीमाओं और आवासीय बंधक की दरों को पुनर्निर्धारित करते हैं। इस प्रकार ब्याज दर संचरण चैनल तेजी से और पूर्वानुमानित रूप से कार्य करता है।

In developing economies, several structural bottlenecks slow down policy transmission: வளரும் நாடுகளில், பல கட்டமைப்புத் தடைகள் கொள்கை மாற்றங்கள் முழுமையாகப் பரவுவதைத் தாமதப்படுத்துகின்றன: विकासशील अर्थव्यवस्थाओं में, कई संरचनात्मक बाधाएं नीतिगत संचरण को धीमा कर देती हैं:

• Large Informal Sectors: Significant portions of economic activity take place in cash-based, informal markets that do not rely on commercial bank borrowing. பெரிய முறைசாராத் துறைகள்: பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் கணிசமான பகுதி ரொக்கப் பரிவர்த்தனை அடிப்படையிலான முறைசாராச் சந்தைகளில் நடைபெறுகிறது; இவை வணிக வங்கிக் கடன்களைச் சார்ந்திருப்பதில்லை. विशाल अनौपचारिक क्षेत्र: आर्थिक गतिविधियों का एक महत्वपूर्ण हिस्सा नकदी-आधारित अनौपचारिक बाजारों में होता है जो वाणिज्यिक बैंक ऋणों पर निर्भर नहीं करते हैं।
• Administered Interest Rates: Small savings schemes (such as Public Provident Fund and National Savings Certificates) offer government-fixed interest rates that do not adjust automatically with central bank policy rates, creating competition for bank deposits. அரசால் நிர்வகிக்கப்படும் வட்டி விகிதங்கள்: சிறுசேமிப்புத் திட்டங்கள் (பொது வருங்கால வைப்பு நிதி மற்றும் தேசிய சேமிப்புப் பத்திரங்கள் போன்றவை) அரசால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட வட்டி விகிதங்களை வழங்குகின்றன; இவை மத்திய வங்கியின் கொள்கை விகிதங்களுக்கு ஏற்ப தானாக மாறுவதில்லை என்பதால், வங்கி வைப்புத்தொகைகளுடன் போட்டியிடுகின்றன. प्रशासित ब्याज दरें: लघु बचत योजनाएं (जैसे लोक भविष्य निधि - PPF और राष्ट्रीय बचत पत्र - NSC) सरकार द्वारा निर्धारित ब्याज दरों की पेशकश करती हैं जो केंद्रीय बैंक की नीतिगत दरों के साथ स्वचालित रूप से समायोजित नहीं होती हैं, जिससे बैंक जमा के लिए प्रतिस्पर्धा पैदा होती है।
• Shallow Corporate Bond Markets: Because private businesses rely heavily on bank loans rather than issuing corporate bonds, monetary transmission remains dependent on the lending behavior of commercial banks. வளர்ச்சியடையாத கார்ப்பரேட் பத்திரச் சந்தைகள்: தனியார் நிறுவனங்கள் கார்ப்பரேட் பத்திரங்களை வெளியிடுவதற்குப் பதிலாக பெரும்பாலும் வங்கிக் கடன்களையே பெரிதும் நம்பியிருப்பதால், பணவியல் கொள்கை பரவல் வணிக வங்கிகளின் கடன் வழங்கும் போக்கையே சார்ந்துள்ளது. अल्पविकसित कॉर्पोरेट बॉन्ड बाजार: चूँकि निजी व्यवसाय कॉर्पोरेट बॉन्ड जारी करने के बजाय बैंक ऋणों पर बहुत अधिक निर्भर करते हैं, इसलिए मौद्रिक संचरण वाणिज्यिक बैंकों के ऋण देने के व्यवहार पर ही निर्भर रहता है।

Vulnerability to Global Capital Flow Shocks

உலகளாவிய மூலதனப் புழக்க அதிர்ச்சிகளால் ஏற்படும் பாதிப்பு वैश्विक पूंजी प्रवाह के झटकों के प्रति संवेदनशीलता

Developed economies issue global reserve currencies (such as the US Dollar and Euro). When global uncertainty rises, international capital flows into these currencies as safe havens. வளர்ந்த நாடுகள் உலகளாவிய கையிருப்பு நாணயங்களை (அமெரிக்க டாலர் மற்றும் யூரோ போன்றவை) வெளியிடுகின்றன. உலகளாவிய நிச்சயமற்ற தன்மை அதிகரிக்கும் போது, பாதுகாப்பான புகலிடங்களாகக் கருதி சர்வதேச மூலதனம் இந்த நாணயங்களை நோக்கிப் பாய்கிறது. विकसित अर्थव्यवस्थाएं वैश्विक आरक्षित मुद्राएं (जैसे अमेरिकी डॉलर और यूरो) जारी करती हैं। जब वैश्विक अनिश्चितता बढ़ती है, तो अंतरराष्ट्रीय पूंजी सुरक्षित निवेश के रूप में इन मुद्राओं की ओर प्रवाहित होती है।

Emerging market economies face the opposite challenge. When advanced central banks raise interest rates, foreign portfolio investors often pull capital out of developing economies to seek safer returns abroad. This sudden capital outflow triggers sharp currency depreciation and imported inflation. Central banks in developing nations must therefore remain constantly vigilant regarding external capital flows and currency volatility. வளர்ந்து வரும் சந்தைப் பொருளாதாரங்கள் இதற்கு நேர்மாறான சவாலை எதிர்கொள்கின்றன. வளர்ந்த நாடுகளின் மத்திய வங்கிகள் வட்டி விகிதங்களை உயர்த்தும்போது, வெளிநாடுகளில் பாதுகாப்பான வருவாயைத் தேடி வெளிநாட்டு போர்ட்ஃபோலியோ முதலீட்டாளர்கள் பெரும்பாலும் வளரும் நாடுகளிலிருந்து மூலதனத்தைத் திரும்பப் பெறுகின்றனர். இந்தத் திடீர் மூலதன வெளியேற்றம் கடுமையான நாணய மதிப்புக் குறைவையும் இறக்குமதிப் பணவீக்கத்தையும் தூண்டுகிறது. எனவே, வளரும் நாடுகளின் மத்திய வங்கிகள் வெளிப்புற மூலதனப் புழக்கம் மற்றும் நாணயத்தின் நிலையற்ற தன்மை குறித்து எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். उभरती बाजार अर्थव्यवस्थाओं को इसके विपरीत चुनौती का सामना करना पड़ता है। जब उन्नत देशों के केंद्रीय बैंक ब्याज दरें बढ़ाते हैं, तो विदेशी पोर्टफोलियो निवेशक अक्सर विदेशों में सुरक्षित रिटर्न की तलाश में विकासशील अर्थव्यवस्थाओं से पूंजी निकाल लेते हैं। पूंजी की यह अचानक निकासी मुद्रा के भारी अवमूल्यन और आयातित मुद्रास्फीति को जन्म देती है। इसलिए, विकासशील देशों के केंद्रीय बैंकों को बाहरी पूंजी प्रवाह और मुद्रा की अस्थिरता के प्रति निरंतर सतर्क रहना पड़ता है।

Comparison: Monetary Policy Across Economic Tiers

ஒப்பீடு: பொருளாதார அடுக்குகளுக்கிடையிலான பணவியல் கொள்கை तुलना: विभिन्न आर्थिक स्तरों पर मौद्रिक नीति

The following table summarizes the structural distinctions governing monetary policy in developed versus developing economies: வளர்ந்த மற்றும் வளரும் நாடுகளில் பணவியல் கொள்கையை வழிநடத்தும் கட்டமைப்பு வேறுபாடுகளை பின்வரும் அட்டவணை சுருக்கமாக விளக்குகிறது: निम्नलिखित तालिका विकसित बनाम विकासशील अर्थव्यवस्थाओं में मौद्रिक नीति को नियंत्रित करने वाले संरचनात्मक अंतरों को सारांशित करती है:

Historical Evolution of Policy Objectives in India

இந்தியாவில் பணவியல் கொள்கை நோக்கங்களின் வரலாற்றுப் பரிணாமம் भारत में नीतिगत उद्देश्यों का ऐतिहासिक विकास

The objectives and operating frameworks of monetary policy in India have undergone continuous transformation over the decades, reflecting the changing structure of the economy. பொருளாதாரத்தின் மாறிவரும் அமைப்பைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், இந்தியாவில் பணவியல் கொள்கையின் நோக்கங்களும் செயல்பாட்டுக் கட்டமைப்புகளும் பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ச்சியான மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டுள்ளன. भारत में मौद्रिक नीति के उद्देश्यों और परिचालन ढाँचों में दशकों से निरंतर परिवर्तन हुए हैं, जो अर्थव्यवस्था की बदलती संरचना को दर्शाते हैं।

Phase 1: Fiscal Dominance and Credit Planning (Pre-1985)

கட்டம் 1: நிதி ஆதிக்கம் மற்றும் கடன் திட்டமிடல் (1985-க்கு முன்) चरण 1: राजकोषीय प्रभुत्व और ऋण योजना (1985 से पहले)

In the decades following independence, monetary policy was heavily subordinate to the five-year developmental plans of the Central Government. The primary task of the Reserve Bank of India was to ensure cheap financing for public sector investments and government deficits. சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய தசாப்தங்களில், பணவியல் கொள்கையானது மத்திய அரசின் ஐந்தாண்டு வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்தே செயல்பட்டது. பொதுத்துறை முதலீடுகளுக்கும் அரசாங்கத்தின் நிதிப் பற்றாக்குறைக்கும் குறைந்த வட்டியில் நிதி கிடைப்பதை உறுதிசெய்வதே RBI-யின் முதன்மைப் பணியாக இருந்தது. स्वतंत्रता के बाद के दशकों में, मौद्रिक नीति काफी हद तक केंद्र सरकार की पंचवर्षीय विकास योजनाओं के अधीन थी। RBI का प्राथमिक कार्य सार्वजनिक क्षेत्र के निवेशों और सरकारी घाटे के लिए सस्ते वित्तपोषण की व्यवस्था करना था।

This era was marked by fiscal dominance, where government deficits were automatically monetized through the issuance of ad-hoc Treasury Bills. The central bank relied on administrative tools rather than interest rate signals. It raised the Cash Reserve Ratio (CRR) and Statutory Liquidity Ratio (SLR) to capture bank deposits for state funding, while using selective credit controls to ration bank loans across different industries. இந்தக் காலகட்டம் நிதி ஆதிக்கத்தால் (Fiscal Dominance) குறிக்கப்பட்டது; அங்கு தற்காலிக கருவூலப் பத்திரங்களை வெளியிடுவதன் மூலம் அரசாங்கத்தின் பற்றாக்குறைகளுக்கு நேரடியாகப் பணம் அச்சிடப்பட்டது. மத்திய வங்கி வட்டி விகித சமிக்ஞைகளை விட நிர்வாகக் கருவிகளையே பெரிதும் நம்பியிருந்தது. அரசு நிதியுதவிக்காக வங்கி வைப்புத்தொகைகளைப் பெறுவதற்கு ரொக்க இருப்பு விகிதம் (CRR) மற்றும் சட்டப்பூர்வ நீர்மை விகிதத்தை (SLR) அது உயர்த்தியது; மேலும் பல்வேறு தொழில்களுக்கு இடையேயான வங்கிக் கடன்களைக் கட்டுப்படுத்த தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கடன் கட்டுப்பாடுகளைப் பயன்படுத்தியது. यह दौर राजकोषीय प्रभुत्व (Fiscal Dominance) से चिह्नित था, जहाँ तदर्थ ट्रेजरी बिलों (Ad-hoc Treasury Bills) को जारी करके सरकारी घाटों का स्वतः मुद्रीकरण किया जाता था। केंद्रीय बैंक ब्याज दर संकेतों के बजाय प्रशासनिक उपकरणों पर निर्भर रहता था। इसने राज्य के वित्तपोषण के लिए बैंक जमा को जुटाने हेतु नकद आरक्षित अनुपात (CRR) और सांविधिक तरलता अनुपात (SLR) में वृद्धि की, जबकि विभिन्न उद्योगों में बैंक ऋणों को सीमित करने के लिए चयनात्मक ऋण नियंत्रण का उपयोग किया।

Phase 2: Monetary Targeting with Feedback (1985 to 1998)

கட்டம் 2: பின்னூட்டத்துடன் கூடிய பணவியல் இலக்கு (1985 முதல் 1998 வரை) चरण 2: फीडबैक के साथ मौद्रिक लक्ष्यीकरण (1985 से 1998)

By the mid-1980s, persistent fiscal deficits and rising inflation exposed the weaknesses of administrative credit controls. In 1985, the Sukhamoy Chakravarty Committee recommended that India adopt a formal framework of Monetary Targeting with Feedback. 1980-களின் நடுப்பகுதியில், தொடர்ச்சியான நிதிப் பற்றாக்குறையும் அதிகரித்து வந்த பணவீக்கமும் நிர்வாகரீதியான கடன் கட்டுப்பாடுகளின் பலவீனங்களை வெளிப்படுத்தின. 1985 இல், இந்தியா பின்னூட்டத்துடன் கூடிய பணவியல் இலக்கு (Monetary Targeting with Feedback) என்ற முறையான கட்டமைப்பை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று சுகமோய் சக்ரவர்த்தி குழு பரிந்துரைத்தது. 1980 के दशक के मध्य तक, लगातार बढ़ते राजकोषीय घाटे और बढ़ती मुद्रास्फीति ने प्रशासनिक ऋण नियंत्रण की कमजोरियों को उजागर कर दिया। 1985 में, सुखमय चक्रवर्ती समिति (Sukhamoy Chakravarty Committee) ने सिफारिश की कि भारत फीडबैक के साथ मौद्रिक लक्ष्यीकरण (Monetary Targeting with Feedback) का एक औपचारिक ढांचा अपनाए।

Under this framework, the central bank used broad money (M3) as an intermediate operational target to control inflation. The RBI projected the desirable growth of broad money based on expected real GDP growth and an acceptable rate of inflation. இந்தக் கட்டமைப்பின் கீழ், பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான இடைக்கால செயல்பாட்டு இலக்காக மத்திய வங்கி பரந்த பணத்தை (M3) பயன்படுத்தியது. எதிர்பார்க்கப்படும் உண்மையான GDP வளர்ச்சி மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பணவீக்க விகிதத்தின் அடிப்படையில் பரந்த பணத்தின் விரும்பத்தக்க வளர்ச்சியை RBI திட்டமிட்டது. इस ढांचे के तहत, केंद्रीय बैंक ने मुद्रास्फीति को नियंत्रित करने के लिए एक मध्यवर्ती परिचालन लक्ष्य के रूप में व्यापक मुद्रा (M3) का उपयोग किया। RBI ने प्रत्याशित वास्तविक GDP वृद्धि और मुद्रास्फीति की स्वीकार्य दर के आधार पर व्यापक मुद्रा की वांछित वृद्धि का अनुमान लगाया।

While monetary targeting brought greater discipline, the economic liberalization of 1991 altered financial markets. With interest rate deregulation, foreign capital inflows, and financial innovations, the relationship between money supply growth and inflation broke down because the velocity of money became highly unpredictable. பணவியல் இலக்கு நிர்ணயம் சிறந்த ஒழுக்கத்தைக் கொண்டுவந்த போதிலும், 1991 பொருளாதார தாராளமயமாக்கல் நிதிச் சந்தைகளை மாற்றியமைத்தது. வட்டி விகிதக் கட்டுப்பாடு நீக்கம், வெளிநாட்டு மூலதன வரத்து மற்றும் நிதிப் புதுமைகள் ஆகியவற்றால் பணத்தின் புழக்க வேகம் கணிக்க முடியாததாக மாறியதால், பண விநியோக வளர்ச்சிக்கும் பணவீக்கத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பு முறிந்தது. हालाँकि मौद्रिक लक्ष्यीकरण ने अधिक अनुशासन स्थापित किया, लेकिन 1991 के आर्थिक उदारीकरण ने वित्तीय बाजारों का स्वरूप बदल दिया। ब्याज दरों के नियंत्रणमुक्ति, विदेशी पूंजी प्रवाह और वित्तीय नवाचारों के साथ, मुद्रा आपूर्ति की वृद्धि और मुद्रास्फीति के बीच का संबंध टूट गया क्योंकि मुद्रा का संचलन वेग (Velocity of Money) अत्यधिक अप्रत्याशित हो गया।

Phase 3: The Multiple Indicator Approach (1998 to 2016)

கட்டம் 3: பல்துறை குறிகாட்டிகள் அணுகுமுறை (1998 முதல் 2016 வரை) चरण 3: बहु-संकेतक दृष्टिकोण (1998 से 2016)

Recognizing that a single monetary aggregate was no longer reliable, the Reserve Bank of India adopted the Multiple Indicator Approach in April 1998, under Governor Bimal Jalan and recommendations from a working group chaired by Dr. Y. V. Reddy. ஒரேயொரு பணவியல் அளவு மட்டுமே இனி நம்பகமானதாக இருக்காது என்பதை உணர்ந்து, ஆளுநர் பிமல் ஜலான் தலைமையிலும் டாக்டர் ஒய். வி. ரெட்டி தலைமையிலான பணிக் குழுவின் பரிந்துரைகளின்படியும் ஏப்ரல் 1998 இல் பல்துறை குறிகாட்டிகள் அணுகுமுறையை (Multiple Indicator Approach) RBI ஏற்றுக்கொண்டது. यह स्वीकार करते हुए कि केवल एक मौद्रिक समुच्चय अब विश्वसनीय नहीं रह गया था, RBI ने गवर्नर बिमल जालान के कार्यकाल में और डॉ. वाई. वी. रेड्डी की अध्यक्षता वाले एक कार्य समूह की सिफारिशों के आधार पर अप्रैल 1998 में बहु-संकेतक दृष्टिकोण (Multiple Indicator Approach) को अपनाया।

Under this approach, the central bank tracked a broad spectrum of economic indicators rather than relying solely on money supply: இந்த அணுகுமுறையின் கீழ், பண விநியோகத்தை மட்டுமே நம்பியிருக்காமல் பரந்த அளவிலான பொருளாதாரக் குறிகாட்டிகளை மத்திய வங்கி கண்காணித்தது: इस दृष्टिकोण के तहत, केंद्रीय बैंक ने केवल मुद्रा आपूर्ति पर निर्भर रहने के बजाय आर्थिक संकेतकों के एक व्यापक स्पेक्ट्रम पर नजर रखी:

• Quantity Indicators: Money supply (M3), bank credit expansion, fiscal deficit metrics, and foreign capital flows. அளவுசார் குறிகாட்டிகள்: பண விநியோகம் (M3), வங்கிக் கடன் விரிவாக்கம், நிதிப் பற்றாக்குறை அளவீடுகள் மற்றும் வெளிநாட்டு மூலதனப் புழக்கம். मात्रात्मक संकेतक: मुद्रा आपूर्ति (M3), बैंक ऋण विस्तार, राजकोषीय घाटे के मेट्रिक्स और विदेशी पूंजी प्रवाह।
• Rate and Price Indicators: Money market interest rates, bond yields, currency exchange rates, and inflation indices. விகிதம் மற்றும் விலைசார் குறிகாட்டிகள்: பணச் சந்தை வட்டி விகிதங்கள், பத்திர வருவாய்கள், நாணய மாற்று விகிதங்கள் மற்றும் பணவீக்கக் குறியீடுகள். दर और मूल्य संकेतक: मुद्रा बाजार की ब्याज दरें, बॉन्ड प्रतिफल, मुद्रा विनिमय दरें और मुद्रास्फीति सूचकांक।

The Multiple Indicator Approach gave the central bank the flexibility to respond to domestic and global events. However, because it monitored numerous indicators simultaneously without a single overriding target, the framework lacked an explicit nominal anchor, which made it difficult for businesses and the public to anchor long-term inflation expectations. பல்துறை குறிகாட்டிகள் அணுகுமுறை உள்நாட்டு மற்றும் உலகளாவிய நிகழ்வுகளுக்கு ஏற்ப முடிவெடுக்கும் நெகிழ்வுத்தன்மையை மத்திய வங்கிக்கு வழங்கியது. இருப்பினும், ஒரே முதன்மை இலக்கின்றி ஒரே நேரத்தில் ஏராளமான குறிகாட்டிகளைக் கண்காணித்ததால், இக்கட்டமைப்பில் தெளிவான பெயரளவு நங்கூரம் இருக்கவில்லை; இது வணிக நிறுவனங்களும் பொதுமக்களும் நீண்டகால பணவீக்க எதிர்பார்ப்புகளை ஒருமுகப்படுத்துவதைக் கடினமாக்கியது. बहु-संकेतक दृष्टिकोण ने केंद्रीय बैंक को घरेलू और वैश्विक घटनाओं पर प्रतिक्रिया देने का लचीलापन प्रदान किया। हालाँकि, चूँकि इसने किसी एक प्राथमिक लक्ष्य के बिना एक साथ कई संकेतकों की निगरानी की, इसलिए इस ढांचे में एक स्पष्ट सांकेतिक आधार (Nominal Anchor) का अभाव था, जिससे व्यवसायों और जनता के लिए दीर्घकालिक मुद्रास्फीति की उम्मीदों को स्थिर करना मुश्किल हो गया।

Phase 4: Modern Flexible Inflation Targeting (2014 to Present)

கட்டம் 4: நவீன நெகிழ்வான பணவீக்க இலக்கு நிர்ணயம் (2014 முதல் தற்போது வரை) चरण 4: आधुनिक लचीला मुद्रास्फीति लक्ष्यीकरण (2014 से वर्तमान)

Between 2009 and 2013, India experienced persistent double-digit inflation, which hurt household savings, widened the current account deficit, and weakened the rupee. In response, the RBI constituted the Expert Committee to Revise and Strengthen the Monetary Policy Framework, chaired by Dr. Urjit Patel, which submitted its landmark report in January 2014. 2009 மற்றும் 2013-க்கு இடையில், இந்தியா தொடர்ச்சியான இரட்டை இலக்கப் பணவீக்கத்தை எதிர்கொண்டது; இது குடும்பங்களின் சேமிப்பைப் பாதித்ததுடன், நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையை அதிகரித்து, ரூபாயின் மதிப்பையும் பலவீனப்படுத்தியது. இதற்குத் தீர்வாக, பணவியல் கொள்கைக் கட்டமைப்பை மறுஆய்வு செய்து வலுப்படுத்துவதற்காக டாக்டர் உர்ஜித் படேல் தலைமையில் ஒரு நிபுணர் குழுவை RBI அமைத்தது; இக்குழு தனது வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அறிக்கையை ஜனவரி 2014 இல் சமர்ப்பித்தது. 2009 और 2013 के बीच, भारत ने लगातार दोहरे अंकों की मुद्रास्फीति का सामना किया, जिसने घरेलू बचत को नुकसान पहुँचाया, चालू खाता घाटे को बढ़ाया और रुपये को कमजोर किया। इसके जवाब में, RBI ने डॉ. उर्जित पटेल की अध्यक्षता में मौद्रिक नीति ढांचे को संशोधित और मजबूत करने के लिए विशेषज्ञ समिति का गठन किया, जिसने जनवरी 2014 में अपनी ऐतिहासिक रिपोर्ट प्रस्तुत की।

The Urjit Patel Committee recommended establishing price stability as the primary, overriding objective of monetary policy and recommended adopting headline Consumer Price Index (CPI) as the nominal anchor. உர்ஜித் படேல் குழு, விலை நிலைத்தன்மையை பணவியல் கொள்கையின் முதன்மையான மற்றும் மேலோங்கிய நோக்கமாக நிறுவ வேண்டும் என்றும், நுகர்வோர் விலைக் குறியீட்டு (CPI) முதன்மைப் பணவீக்கத்தைப் பெயரளவு நங்கூரமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் பரிந்துரைத்தது. उर्जित पटेल समिति ने मौद्रिक नीति के प्राथमिक और सर्वोपरि उद्देश्य के रूप में मूल्य स्थिरता स्थापित करने की सिफारिश की और सांकेतिक आधार (Nominal Anchor) के रूप में हेडलाइन उपभोक्ता मूल्य सूचकांक (CPI) को अपनाने की सिफारिश की।

These recommendations resulted in a historic legislative reform in May 2016. The Parliament amended the Reserve Bank of India Act, 1934, formally establishing the statutory Flexible Inflation Targeting Framework (FITF) and creating the institutional Monetary Policy Committee (MPC) to determine policy rates transparently. இந்தப் பரிந்துரைகள் மே 2016 இல் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சட்டச் சீர்திருத்தத்திற்கு வழிவகுத்தன. இந்திய நாடாளுமன்றம் இந்திய ரிசர்வ் வங்கிச் சட்டம், 1934 இல் திருத்தம் செய்து, சட்டப்பூர்வ நெகிழ்வான பணவீக்க இலக்குக் கட்டமைப்பை (FITF) முறையாக நிறுவியதுடன், கொள்கை வட்டி விகிதங்களை வெளிப்படையாகத் தீர்மானிப்பதற்கான நிறுவன அமைப்பாக பணவியல் கொள்கைக் குழுவையும் (MPC) உருவாக்கியது. इन सिफारिशों के परिणामस्वरूप मई 2016 में एक ऐतिहासिक विधायी सुधार हुआ। संसद ने भारतीय रिज़र्व बैंक अधिनियम, 1934 में संशोधन किया, जिसने औपचारिक रूप से वैधानिक लचीला मुद्रास्फीति लक्ष्यीकरण ढांचा (FITF) स्थापित किया और पारदर्शी रूप से नीतिगत दरों का निर्धारण करने के लिए संस्थागत मौद्रिक नीति समिति (MPC) का गठन किया।

Key Takeaways

முக்கியக் குறிப்புகள் मुख्य निष्कर्ष

• The primary statutory mandate under the Reserve Bank of India Act, 1934 is to maintain price stability while keeping in mind the objective of growth. இந்திய ரிசர்வ் வங்கிச் சட்டம், 1934 இன் கீழ் வழங்கப்பட்டுள்ள முதன்மைச் சட்டப்பூர்வ ஆணை என்னவென்றால், வளர்ச்சி என்ற இலக்கைக் கவனத்தில் கொண்டு, விலை நிலைத்தன்மையைப் பேணிக் காப்பதாகும். भारतीय रिज़र्व बैंक अधिनियम, 1934 के तहत प्राथमिक वैधानिक अधिदेश विकास के उद्देश्य को ध्यान में रखते हुए मूल्य स्थिरता बनाए रखना है।
• The Sacrifice Ratio measures the cumulative percentage loss of real GDP an economy must bear to achieve a permanent reduction in trend inflation by one percentage point. பணவீக்கத்தின் போக்கில் ஒரு சதவீதப் புள்ளியை நிரந்தரமாகக் குறைப்பதற்காக ஒரு பொருளாதாரம் இழக்க நேரிடும் உண்மையான GDP-யின் ஒட்டுமொத்த சதவீத இழப்பை தியாக விகிதம் (Sacrifice Ratio) அளவிடுகிறது. त्याग अनुपात (Sacrifice Ratio) वास्तविक GDP के उस संचयी प्रतिशत नुकसान को मापता है जिसे किसी अर्थव्यवस्था को प्रवृत्तिगत मुद्रास्फीति में एक प्रतिशत अंक की स्थायी कमी लाने के लिए वहन करना पड़ता है।
• The Policy Trilemma demonstrates that an open economy cannot simultaneously sustain an independent monetary policy, a fixed exchange rate, and free capital mobility. ஒரு திறந்த பொருளாதாரத்தால் சுயாதீனமான பணவியல் கொள்கை, நிலையான மாற்று விகிதம் மற்றும் தடையற்ற மூலதனப் புழக்கம் ஆகிய மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் தக்கவைக்க முடியாது என்பதை கொள்கைத் முக்கூற்றுச் சிக்கல் விளக்குகிறது. नीतिगत त्रिविधा (Policy Trilemma) यह दर्शाती है कि एक खुली अर्थव्यवस्था एक साथ स्वतंत्र मौद्रिक नीति, स्थिर विनिमय दर और मुक्त पूंजी गतिशीलता को बनाए नहीं रख सकती है।
• Central banks in developing economies prioritize headline inflation over core inflation because food and fuel comprise nearly half of the consumer expenditure basket. நுகர்வோர் செலவினக் கூடையில் உணவு மற்றும் எரிபொருள் கிட்டத்தட்ட பாதியளவைக் கொண்டிருப்பதால், வளரும் நாடுகளின் மத்திய வங்கிகள் அடிப்படாப் பணவீக்கத்தை விட முதன்மைப் பணவீக்கத்திற்கே முன்னுரிமை அளிக்கின்றன. विकासशील अर्थव्यवस्थाओं के केंद्रीय बैंक कोर मुद्रास्फीति की तुलना में हेडलाइन मुद्रास्फीति को प्राथमिकता देते हैं क्योंकि उपभोक्ता व्यय बास्केट में भोजन और ईंधन का हिस्सा लगभग आधा होता है।
• Following the Global Financial Crisis of 2008, the RBI established the Financial Stability Unit (FSU) in 2009 and institutionalized the biannual Financial Stability Report (FSR) in 2010 to monitor systemic risks. 2008 உலகளாவிய நிதி நெருக்கடியைத் தொடர்ந்து, அமைப்புரீதியான அபாயங்களைக் கண்காணிப்பதற்காக RBI 2009 இல் நிதி நிலைத்தன்மைப் பிரிவை (FSU) நிறுவியதுடன், 2010 இல் அரையாண்டு நிதி நிலைத்தன்மை அறிக்கையை (FSR) வெளியிடுவதை முறைப்படுத்தியது. 2008 के वैश्विक वित्तीय संकट के बाद, RBI ने 2009 में वित्तीय स्थिरता इकाई (FSU) की स्थापना की और प्रणालीगत जोखिमों की निगरानी के लिए 2010 में द्विवार्षिक वित्तीय स्थिरता रिपोर्ट (FSR) को संस्थागत रूप दिया।
• India evolved its monetary policy regime from Monetary Targeting (1985) to the Multiple Indicator Approach (1998), before adopting statutory Flexible Inflation Targeting in 2016 on the recommendations of the Urjit Patel Committee. இந்தியா தனது பணவியல் கொள்கை முறையை பணவியல் இலக்கு (1985) நிர்ணயத்திலிருந்து பல்துறை குறிகாட்டிகள் அணுகுமுறைக்கு (1998) மேம்படுத்தியது; பின்னர் உர்ஜித் படேல் குழுவின் பரிந்துரைகளின் பேரில் 2016 இல் சட்டப்பூர்வ நெகிழ்வான பணவீக்க இலக்கு நிர்ணயத்தை ஏற்றுக்கொண்டது. भारत ने अपनी मौद्रिक नीति प्रणाली को मौद्रिक लक्ष्यीकरण (1985) से बहु-संकेतक दृष्टिकोण (1998) में विकसित किया, जिसके बाद उर्जित पटेल समिति की सिफारिशों पर 2016 में वैधानिक लचीला मुद्रास्फीति लक्ष्यीकरण को अपनाया।

In the next lesson, we will explore the Flexible Inflation Targeting Framework (FITF) and examine how numerical inflation targets and tolerance bands are structured and reviewed in India. அடுத்த பாடத்தில், நாம் நெகிழ்வான பணவீக்க இலக்குக் கட்டமைப்பை (FITF) விரிவாக ஆராய்ந்து, இந்தியாவில் எண் அடிப்படையிலான பணவீக்க இலக்குகளும் சகிப்புத்தன்மை வரம்புகளும் எவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட்டு மறுஆய்வு செய்யப்படுகின்றன என்பதைப் பற்றிப் படிப்போம். अगले पाठ में, हम लचीले मुद्रास्फीति लक्ष्यीकरण ढांचे (FITF) का अध्ययन करेंगे और देखेंगे कि भारत में संख्यात्मक मुद्रास्फीति लक्ष्य और सहनशीलता बैंड (Tolerance Bands) कैसे संरचित और समीक्षित किए जाते हैं।