Phase III: Liberalization & Reforms (1991-Present)

The 1991 Watershed: From Financial Repression to Market Dynamism

1991 திருப்புமுனை: நிதி ஒடுக்கத்திலிருந்து சந்தை இயங்குதன்மை வரை 1991 का ऐतिहासिक मोड़: वित्तीय दमन से बाज़ार की गतिशीलता तक

The summer of 1991 marked the most dramatic turning point in modern Indian economic history. Decades of heavy state intervention and social banking directives had vastly expanded the physical reach of banks across rural India. However, this growth came at a severe structural cost. 1991 ஆம் ஆண்டின் கோடைகாலம் நவீன இந்தியப் பொருளாதார வரலாற்றில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது. பல தசாப்தங்களாக நிலவிய தீவிர அரசு தலையீடும் சமூக வங்கி வழிகாட்டுதல்களும் கிராமப்புற இந்தியா முழுவதும் வங்கிகளின் நேரடி அணுகலை விரிவுபடுத்தின. இருப்பினும், இந்த வளர்ச்சி பெரும் கட்டமைப்பு ரீதியான இழப்புகளோடு ஏற்பட்டது. 1991 की गर्मियां आधुनिक भारतीय आर्थिक इतिहास में सबसे नाटकीय मोड़ साबित हुईं। दशकों के भारी सरकारी हस्तक्षेप और सामाजिक बैंकिंग के निर्देशों ने ग्रामीण भारत में बैंकों की भौतिक पहुंच का काफी विस्तार किया था। हालांकि, यह वृद्धि एक भारी संरचनात्मक कीमत पर हासिल हुई थी।

By 1991, the Indian banking system suffered from financial repression. The government heavily controlled interest rates, directed large portions of credit, and tied up more than half of bank deposits in statutory reserve requirements. Operational inefficiencies mounted, asset quality deteriorated, and public sector banks faced mounting losses. 1991 ஆம் ஆண்டிற்குள், இந்திய வங்கி அமைப்பு நிதி ஒடுக்கத்தால் (Financial Repression) பாதிக்கப்பட்டது. அரசு வட்டி விகிதங்களை தீவிரமாகக் கட்டுப்படுத்தியது, கடன் வழங்கும் அளவின் பெரும்பகுதியைத் தானே தீர்மானித்தது, மற்றும் வங்கி வைப்புத்தொகைகளில் பாதிக்கும் மேலான தொகையைச் சட்டரீதியான இருப்புத் தேவைகளில் முடக்கியது. இதனால் செயல்பாட்டுத் திறனின்மை அதிகரித்தது, சொத்துக்களின் தரம் குறைந்தது, மற்றும் பொதுத்துறை வங்கிகள் பெரும் நஷ்டத்தைச் சந்தித்தன. 1991 तक, भारतीय बैंकिंग प्रणाली वित्तीय दमन (Financial Repression) से जूझ रही थी। सरकार ब्याज दरों पर कड़ा नियंत्रण रखती थी, ऋण के बड़े हिस्से को निर्देशित करती थी, और बैंक जमा के आधे से अधिक हिस्से को सांविधिक आरक्षित आवश्यकताओं में बांधकर रखती थी। इस वजह से परिचालन अक्षमताएं बढ़ीं, परिसंपत्ति गुणवत्ता में गिरावट आई, और सार्वजनिक क्षेत्र के बैंकों को लगातार बढ़ते घाटे का सामना करना पड़ा।

When the severe balance of payments crisis struck the nation in 1991, the central government recognized that economic recovery required a complete overhaul of the banking sector. The goal shifted from administrative command and control to financial viability, operational autonomy, and competitive efficiency. This transformation unfolded through two landmark committee reports that established the architecture of modern Indian banking. 1991 இல் நாட்டின் மீது கடுமையான செலுத்து சமநிலைச் சிக்கல் (Balance of Payments Crisis) தாக்கியபோது, பொருளாதார மீட்சிக்கு வங்கித் துறையில் முழுமையான சீரமைப்பு அவசியம் என்பதை மத்திய அரசு உணர்ந்தது. அரசின் நோக்கம் நிர்வாகக் கட்டுப்பாடு மற்றும் மேலாதிக்கத்திலிருந்து நிதி நம்பகத்தன்மை, செயல்பாட்டு சுயாட்சி மற்றும் போட்டித் திறனை நோக்கி மாறியது. நவீன இந்திய வங்கியியலின் கட்டமைப்பை நிறுவிய இரண்டு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க குழு அறிக்கைகள் மூலம் இந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தது. 1991 में जब देश में गंभीर भुगतान संतुलन संकट (Balance of Payments Crisis) उत्पन्न हुआ, तब केंद्र सरकार ने यह महसूस किया कि आर्थिक सुधार के लिए बैंकिंग क्षेत्र के पूर्ण पुनर्गठन की आवश्यकता है। इसके बाद लक्ष्य प्रशासनिक नियंत्रण और आदेश से हटकर वित्तीय व्यवहार्यता, परिचालन स्वायत्तता और प्रतिस्पर्धी दक्षता की ओर स्थानांतरित हो गया। यह परिवर्तन दो ऐतिहासिक समिति रिपोर्टों के माध्यम से सामने आया, जिन्होंने आधुनिक भारतीय बैंकिंग की संरचना की नींव रखी।

The Blueprint of Reform: Narasimham Committee I (1991)

சீர்திருத்தத்தின் வரைபடம்: நரசிம்மம் குழு I (1991) सुधारों की रूपरेखा: नरसिम्हा समिति I (1991)

In August 1991, the Government of India set up the Committee on the Financial System (CFS) under the chairmanship of Maidavolu Narasimham, the 13th Governor of the Reserve Bank of India. The committee submitted its historic report in November 1991, providing the foundational master plan for modernizing Indian finance. 1991 ஆகஸ்ட் மாதத்தில், இந்திய அரசு இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் (RBI) 13வது ஆளுநரான மைதவோலு நரசிம்மம் தலைமையில் நிதி அமைப்புக்கான குழுவை (CFS) அமைத்தது. இக்குழு தனது வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அறிக்கையை 1991 நவம்பரில் சமர்ப்பித்து, இந்திய நிதியை நவீனமயமாக்குவதற்கான அடிப்படை வரைபடத்தை வழங்கியது. अगस्त 1991 में, भारत सरकार ने भारतीय रिज़र्व बैंक (RBI) के 13वें गवर्नर मैदावोलु नरसिम्हा की अध्यक्षता में वित्तीय प्रणाली समिति (CFS) का गठन किया। समिति ने नवंबर 1991 में अपनी ऐतिहासिक रिपोर्ट प्रस्तुत की, जिसने भारतीय वित्त के आधुनिकीकरण के लिए बुनियादी खाका तैयार किया।

The committee identified that the banking sector was severely constrained by excessive government interference, political directives, and financial unviability. Banks functioned as financing arms for fiscal deficits rather than independent commercial intermediaries. அளவுக்கு அதிகமான அரசு தலையீடு, அரசியல் வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் நிதி நம்பகத்தன்மையின்மை ஆகியவற்றால் வங்கித் துறை கடுமையாக முடக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை இக்குழு கண்டறிந்தது. வங்கிகள் சுயாதீன வணிக இடைத்தரகர்களாகச் செயல்படுவதற்குப் பதிலாக, அரசின் நிதிப் பற்றாக்குறைக்கு நிதியளிக்கும் அமைப்புகளாகவே செயல்பட்டன. समिति ने पाया कि बैंकिंग क्षेत्र अत्यधिक सरकारी हस्तक्षेप, राजनीतिक निर्देशों और वित्तीय अव्यवहार्यता से गंभीर रूप से सीमित था। बैंक स्वतंत्र वाणिज्यिक मध्यस्थों के बजाय राजकोषीय घाटे को पूरा करने वाले वित्तपोषण साधनों के रूप में काम कर रहे थे।

To restore commercial vitality, Narasimham Committee I proposed wide-ranging structural remedies: வணிக ரீதியான உயிர்ச்சக்தியை மீட்டெடுக்க, நரசிம்மம் குழு I விரிவான கட்டமைப்பு ரீதியான தீர்வுகளை முன்மொழிந்தது: वाणिज्यिक जीवन शक्ति को बहाल करने के लिए, नरसिम्हा समिति I ने व्यापक संरचनात्मक उपाय प्रस्तावित किए:

• Progressive reduction of high reserve requirements to liberate deployable bank funds பயன்படுத்தக்கூடிய வங்கி நிதியை விடுவிக்க அதிகப்படியான இருப்புத் தேவைகளை படிப்படியாகக் குறைத்தல் बैंकों के उपयोग योग्य धन को मुक्त करने के लिए उच्च आरक्षित आवश्यकताओं में क्रमिक कमी

• Deregulation of rigid administrative interest rates to enable market-determined pricing சந்தை நிர்ணயிக்கும் விலை நிர்ணயத்தை அனுமதிக்க கடுமையான நிர்வாக வட்டி விகிதங்களை தளர்த்துதல் बाज़ार-आधारित मूल्य निर्धारण को सक्षम बनाने के लिए कठोर प्रशासनिक ब्याज दरों का नियंत्रण समाप्त करना

• Introduction of objective prudential accounting standards for loan classification and provisioning கடன் வகைப்பாடு மற்றும் ஒதுக்கீட்டிற்கான புறநிலை விவேகக் கணக்கியல் தரநிலைகளை அறிமுகப்படுத்துதல் ऋण वर्गीकरण और प्रावधान (Provisioning) के लिए वस्तुनिष्ठ विवेकपूर्ण लेखांकन मानकों (Prudential Accounting Standards) की शुरुआत

• Adoption of international capital adequacy standards to cushion financial institutions against credit losses கடன் இழப்புகளிலிருந்து நிதி நிறுவனங்களைப் பாதுகாக்க சர்வதேச மூலதனப் போதுமான அளவு தரநிலைகளை ஏற்றுக்கொள்வது वित्तीय संस्थानों को ऋण हानियों से बचाने के लिए अंतरराष्ट्रीय पूंजी पर्याप्तता मानकों को अपनाना

• Opening the banking sector to new private and foreign entrants to foster healthy competition ஆரோக்கியமான போட்டியை உருவாக்க புதிய தனியார் மற்றும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு வங்கித் துறையைத் திறந்துவிடுதல் स्वस्थ प्रतिस्पर्धा को बढ़ावा देने के लिए नए निजी और विदेशी बैंकों के लिए बैंकिंग क्षेत्र को खोलना

• Phased reduction of directed credit programs and political influence over bank boards வழிகாட்டப்பட்ட கடன் திட்டங்களையும் வங்கி நிர்வாகக் குழுக்கள் மீதான அரசியல் செல்வாக்கையும் படிப்படியாகக் குறைத்தல் निर्देशित ऋण कार्यक्रमों और बैंक बोर्डों पर राजनीतिक प्रभाव में चरणबद्ध कमी

Unshackling Bank Liquidity: Rationalization of CRR and SLR

வங்கி நீர்மையை விடுவித்தல்: CRR மற்றும் SLR விகிதங்களை முறைப்படுத்துதல் बैंक तरलता को बंधनमुक्त करना: CRR और SLR का युक्तिकरण

Before 1991, statutory pre-emptions consumed the majority of banking resources. The government used statutory reserve ratios as captive financing mechanisms to fund public sector expenditures at concessional interest rates. 1991 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பு, சட்டரீதியான ஒதுக்கீடுகள் (Statutory Pre-emptions) வங்கி வளங்களின் பெரும்பகுதியை விழுங்கின. சலுகை வட்டி விகிதங்களில் பொதுத்துறை செலவினங்களுக்கு நிதியளிக்க, சட்டரீதியான இருப்பு விகிதங்களை அரசு ஒரு கட்டாய நிதி திரட்டும் வழிமுறையாகப் பயன்படுத்தியது. 1991 से पहले, सांविधिक पूर्व-क्रय (Statutory Pre-emptions) बैंकिंग संसाधनों के एक बड़े हिस्से का उपभोग कर लेते थे। सरकार रियायती ब्याज दरों पर सार्वजनिक क्षेत्र के खर्चों को वित्तपोषित करने के लिए सांविधिक आरक्षित अनुपातों का उपयोग कैप्टिव वित्तपोषण तंत्र के रूप में करती थी।

By 1991, the Statutory Liquidity Ratio (SLR) stood at a peak of 38.5%, while the Cash Reserve Ratio (CRR) reached 15%. Factoring in incremental reserve requirements, banks locked up more than 53.5% of their Net Demand and Time Liabilities (NDTL) in non-remunerative cash balances or low-yielding government securities. This severe pre-emption starved productive commercial sectors of credit and squeezed bank margins. 1991 ஆம் ஆண்டிற்குள், சட்டரீதியான நீர்மை விகிதம் (SLR) அதிகபட்சமாக 38.5% ஆகவும், ரொக்க இருப்பு விகிதம் (CRR) 15% ஆகவும் உயர்ந்தன. கூடுதல் இருப்புத் தேவைகளையும் சேர்த்தால், வங்கிகள் தங்களின் நிகர கேட்பு மற்றும் காலப் பொறுப்புகளில் (NDTL) 53.5% க்கும் அதிகமான தொகையை வருமானமற்ற ரொக்க இருப்புகளிலோ அல்லது குறைந்த வருவாய் தரும் அரசுப் பத்திரங்களிலோ முடக்க வேண்டியிருந்தது. இந்தத் தீவிர முடக்கம் உற்பத்தித் திறன் கொண்ட வணிகத் துறைகளுக்கு கடன் கிடைக்காமல் செய்து, வங்கிகளின் லாப வரம்பைக் குறைத்தது. 1991 तक, सांविधिक चलनिधि अनुपात (SLR) 38.5% के चरम स्तर पर था, जबकि नकद आरक्षित अनुपात (CRR) 15% तक पहुंच गया था। वृद्धिशील आरक्षित आवश्यकताओं को जोड़ने पर, बैंक अपनी शुद्ध मांग और समय देनदारियों (NDTL) का 53.5% से अधिक हिस्सा बिना किसी लाभ वाले नकद शेष या कम रिटर्न वाली सरकारी प्रतिभूतियों में फंसा कर रखते थे। इस भारी पूर्व-क्रय ने उत्पादक वाणिज्यिक क्षेत्रों को ऋण से वंचित कर दिया और बैंकों के मुनाफ़े (Margins) को निचोड़ दिया।

Narasimham Committee I recommended scaling down the SLR to 25% and reducing the CRR to a band of 3% to 5%. The Reserve Bank of India implemented these reductions progressively over the following decade: நரசிம்மம் குழு I SLR விகிதத்தை 25% ஆகக் குறைக்கவும், CRR விகிதத்தை 3% முதல் 5% வரை குறைக்கவும் பரிந்துரைத்தது. அடுத்த பத்தாண்டுகளில் RBI படிப்படியாக இந்த குறைப்புகளை நடைமுறைப்படுத்தியது: नरसिम्हा समिति I ने SLR को घटाकर 25% करने और CRR को 3% से 5% के दायरे में लाने की सिफारिश की। RBI ने अगले दशक में इन कटौतियों को क्रमिक रूप से लागू किया:

• SLR Reduction: The statutory ratio was phased down to 25% by 1997. In 2007, an amendment to Section 24 of the Banking Regulation Act, 1949 removed the mandatory 25% floor, empowering the RBI to reduce SLR further based on macroeconomic liquidity conditions. SLR குறைப்பு: இந்தச் சட்டரீதியான விகிதம் 1997 ஆம் ஆண்டிற்குள் படிப்படியாக 25% ஆகக் குறைக்கப்பட்டது. 2007 இல், வங்கி ஒழுங்குமுறைச் சட்டம், 1949 (Banking Regulation Act, 1949) பிரிவு 24 இல் செய்யப்பட்ட திருத்தம் கட்டாய 25% வரம்பை நீக்கியது; இது பொருளாதார நீர்மை நிலைமைகளின் அடிப்படையில் SLR விகிதத்தை மேலும் குறைக்க RBI-க்கு அதிகாரம் அளித்தது. SLR में कमी: 1997 तक सांविधिक अनुपात को चरणबद्ध तरीके से घटाकर 25% कर दिया गया। 2007 में, बैंकिंग विनियमन अधिनियम, 1949 (Banking Regulation Act, 1949) की धारा 24 में संशोधन करके अनिवार्य 25% की न्यूनतम सीमा (Floor) को समाप्त कर दिया गया, जिससे RBI को व्यापक आर्थिक तरलता स्थितियों के आधार पर SLR को और कम करने का अधिकार मिल गया।

• CRR Rationalization: The RBI lowered CRR in stages to expand the lending capacity of commercial banks. In 2006, Parliament amended Section 42 of the Reserve Bank of India Act, 1934 to eliminate both the statutory 3% floor and the 20% ceiling, granting the central bank complete operational flexibility over cash reserves. CRR முறைப்படுத்துதல்: வணிக வங்கிகளின் கடன் வழங்கும் திறனை அதிகரிக்க RBI படிப்படியாக CRR விகிதத்தைக் குறைத்தது. 2006 இல், நாடாளுமன்றம் இந்திய ரிசர்வ் வங்கிச் சட்டம், 1934 (Reserve Bank of India Act, 1934) பிரிவு 42 ஐத் திருத்தி, சட்டரீதியான குறைந்தபட்ச 3% மற்றும் அதிகபட்ச 20% வரம்புகள் இரண்டையும் நீக்கியது; இது ரொக்க இருப்பு மீது மத்திய வங்கிக்கு முழுமையான செயல்பாட்டு நெகிழ்வுத்தன்மையை வழங்கியது. CRR का युक्तिकरण: वाणिज्यिक बैंकों की ऋण देने की क्षमता बढ़ाने के लिए RBI ने CRR को चरणों में कम किया। 2006 में, संसद ने भारतीय रिज़र्व बैंक अधिनियम, 1934 (Reserve Bank of India Act, 1934) की धारा 42 में संशोधन करके सांविधिक 3% की न्यूनतम सीमा और 20% की अधिकतम सीमा दोनों को समाप्त कर दिया, जिससे केंद्रीय बैंक को नकद भंडार पर पूर्ण परिचालन लचीलापन प्राप्त हुआ।

These rollbacks returned operational control of loanable funds to bank management, allowing institutions to channel resources toward viable business investments. இக்குறைப்புகள் கடன் வழங்கக்கூடிய நிதியின் செயல்பாட்டுக் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் வங்கி நிர்வாகத்திடமே ஒப்படைத்தன; இதனால் நிறுவனங்கள் லாபகரமான வணிக முதலீடுகளுக்கு வளங்களை மடைமாற்ற முடிந்தது. इन कटौतियों ने ऋण देने योग्य निधियों का परिचालन नियंत्रण बैंक प्रबंधन को वापस सौंप दिया, जिससे संस्थानों को व्यवहार्य व्यावसायिक निवेशों की दिशा में संसाधन लगाने की अनुमति मिली।

Dismantling the Administered Rate Regime: Interest Rate Deregulation

நிர்வாக வட்டி விகித முறையைக் கலைத்தல்: வட்டி விகித ஒழுங்குமுறை நீக்கம் प्रशासित दर व्यवस्था को समाप्त करना: ब्याज दरों का अविनियमन (Interest Rate Deregulation)

For decades before liberalization, the Reserve Bank of India strictly administered interest rates. The central bank dictated deposit rates for savers and determined lending rates based on loan size, borrower category, and economic sector. This rigid system distorted market signals, subsidized inefficient borrowers, and penalized disciplined institutions. தாராளமயமாக்கலுக்கு முந்தைய பல தசாப்தங்களாக, RBI வட்டி விகிதங்களை தீவிரமாகக் கட்டுப்படுத்தி வந்தது. சேமிப்பாளர்களுக்கான வைப்புத்தொகை வட்டி விகிதங்களை மத்திய வங்கி நேரடியாக நிர்ணயித்ததோடு, கடனின் அளவு, கடன் வாங்குபவரின் பிரிவு மற்றும் பொருளாதாரத் துறையின் அடிப்படையில் கடன் வட்டி விகிதங்களையும் தீர்மானித்தது. இந்த இறுக்கமான அமைப்பு சந்தை சமிக்ஞைகளை சிதைத்தது, திறமையற்ற முறையில் கடன் வாங்குபவர்களுக்கு மானியம் வழங்கியது மற்றும் ஒழுக்கமான நிறுவனங்களைத் தண்டிக்கும் விதமாக அமைந்தது. उदारीकरण से पहले के दशकों में, RBI ब्याज दरों को सख्ती से नियंत्रित करता था। केंद्रीय बैंक बचतकर्ताओं के लिए जमा दरों को तय करता था और ऋण के आकार, उधारकर्ता की श्रेणी तथा आर्थिक क्षेत्र के आधार पर ऋण दरों का निर्धारण करता था। इस कठोर प्रणाली ने बाज़ार के संकेतों को विकृत किया, अक्षम उधारकर्ताओं को सब्सिडी दी, और अनुशासित संस्थानों को नुकसान पहुंचाया।

Reforms dismantled this command structure in carefully calibrated stages: சீர்திருத்தங்கள் இந்த நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பைப் படிப்படியாக கவனமாக அகற்றின: सुधारों ने इस आदेश-आधारित व्यवस्था को सावधानीपूर्वक तय किए गए चरणों में समाप्त किया:

• Lending Rate Freedom: On October 18, 1994, the RBI abolished the minimum lending rate on commercial credit for loan limits exceeding ₹2 lakh. Banks received operational autonomy to fix their own lending rates based on risk assessment and cost of funds. கடன் வட்டி விகித சுதந்திரம்: 1994 அக்டோபர் 18 அன்று, ₹2 லட்சத்திற்கு அதிகமான வணிகக் கடன்களுக்கான குறைந்தபட்ச கடன் வட்டி வரம்பை RBI ரத்து செய்தது. இடர் மதிப்பீடு மற்றும் நிதிச் செலவுகளின் அடிப்படையில் வங்கிகள் தங்களின் சொந்த கடன் வட்டி விகிதங்களை நிர்ணயித்துக் கொள்வதற்கான செயல்பாட்டு சுயாட்சியைப் பெற்றன. ऋण दरों की स्वतंत्रता: 18 अक्टूबर 1994 को, RBI ने ₹2 लाख से अधिक की ऋण सीमाओं के लिए वाणिज्यिक ऋण पर न्यूनतम ऋण दर समाप्त कर दी। बैंकों को जोखिम मूल्यांकन और धन की लागत के आधार पर अपनी स्वयं की ऋण दरें तय करने की परिचालन स्वायत्तता प्राप्त हुई।

• Deposit Rate Flexibility: Between 1992 and 1997, the central bank dismantled interest rate ceilings on term deposits. Commercial banks gained the authority to set their own interest rate structures and tenor buckets for fixed deposits, with minimum maturities eventually lowered to 7 days for domestic deposits. வைப்புத்தொகை வட்டி விகித நெகிழ்வுத்தன்மை: 1992 மற்றும் 1997 க்கு இடையில், கால வைப்புத்தொகைகள் மீதான வட்டி உச்சவரம்புகளை மத்திய வங்கி நீக்கியது. நிலையான வைப்புத்தொகைகளுக்கான சொந்த வட்டி விகித அமைப்புகளையும் கால வரம்புகளையும் நிர்ணயிக்கும் அதிகாரத்தை வணிக வங்கிகள் பெற்றன; உள்நாட்டு வைப்புத்தொகைகளுக்கான குறைந்தபட்ச முதிர்வு காலம் இறுதியில் 7 நாட்களாகக் குறைக்கப்பட்டது. जमा दरों में लचीलापन: 1992 और 1997 के बीच, केंद्रीय बैंक ने सावधि जमा (Term Deposits) पर ब्याज दर की उच्चतम सीमाएं समाप्त कर दीं। वाणिज्यिक बैंकों को सावधि जमा (Fixed Deposits) के लिए अपनी ब्याज दर संरचना और अवधि वर्ग तय करने का अधिकार मिला, जिसमें घरेलू जमा के लिए न्यूनतम परिपक्वता अवधि अंततः घटाकर 7 दिन कर दी गई।

• Savings Account Deregulation: The final milestone occurred on October 25, 2011, when the RBI completely deregulated interest rates on domestic savings bank deposits. Banks could set their own savings interest rates, provided they offered a uniform rate on balances up to ₹1 lakh and maintained non-discriminatory rates across account holders for balances exceeding ₹1 lakh. சேமிப்புக் கணக்கு வட்டி ஒழுங்குமுறை நீக்கம்: 2011 அக்டோபர் 25 அன்று, உள்நாட்டு சேமிப்பு வங்கி வைப்புத்தொகைகளுக்கான வட்டி விகிதங்களை RBI முழுமையாக விடுவித்தபோது இறுதி மைல்கல் எட்டப்பட்டது. ₹1 லட்சம் வரையிலான இருப்புகளுக்கு ஒரே மாதிரியான வட்டி விகிதத்தை வழங்குதல் மற்றும் ₹1 லட்சத்திற்கு அதிகமான இருப்புகளுக்கு கணக்கு வைத்திருப்பவர்களிடையே பாகுபாடற்ற விகிதங்களைப் பராமரித்தல் ஆகிய நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு, வங்கிகள் தங்களின் சேமிப்பு வட்டி விகிதங்களைத் தாங்களே நிர்ணயிக்க அனுமதிக்கப்பட்டன. बचत खाता दरों का अविनियमन: अंतिम महत्वपूर्ण पड़ाव 25 अक्टूबर 2011 को आया, जब RBI ने घरेलू बचत बैंक जमा पर ब्याज दरों को पूरी तरह से नियंत्रण-मुक्त कर दिया। बैंक अपनी बचत ब्याज दरें तय कर सकते थे, बशर्ते वे ₹1 लाख तक की शेष राशि पर एक समान दर की पेशकश करें और ₹1 लाख से अधिक की शेष राशि के लिए खाताधारकों के बीच गैर-भेदभावपूर्ण दरें बनाए रखें।

Through this phased deregulation, market forces of supply and demand replaced administrative diktats, laying the groundwork for transparent lending benchmarks. இந்த படிப்படியான ஒழுங்குமுறை நீக்கத்தின் மூலம், தேவை மற்றும் விநியோகம் போன்ற சந்தை சக்திகள் நிர்வாகக் கட்டளைகளுக்கு மாற்றாக உருவெடுத்து, வெளிப்படையான கடன் அளவுகோல்களுக்கான (Lending Benchmarks) அடித்தளத்தை அமைத்தன. इस चरणबद्ध अविनियमन के माध्यम से, मांग और आपूर्ति की बाज़ार शक्तियों ने प्रशासनिक आदेशों की जगह ले ली, जिससे पारदर्शी ऋण बेंचमार्क की नींव पड़ी।

Fostering Competition: Entry of New Private and Foreign Banks

போட்டியை வளர்த்தல்: புதிய தனியார் மற்றும் வெளிநாட்டு வங்கிகளின் வருகை प्रतिस्पर्धा को बढ़ावा: नए निजी और विदेशी बैंकों का प्रवेश

Following the bank nationalizations of 1969 and 1980, public sector institutions controlled over 90% of commercial banking in India. While this achieved geographic reach, it created an uncompetitive oligopoly characterized by customer delays, manual paperwork, and declining service standards. 1969 மற்றும் 1980 ஆம் ஆண்டுகளின் வங்கி தேசியமயமாக்கலைத் தொடர்ந்து, இந்தியாவின் வணிக வங்கியியலில் 90% க்கும் அதிகமான பங்கை பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் கட்டுப்படுத்தின. இது புவியியல் ரீதியான வங்கி அணுகலை விரிவுபடுத்திய போதிலும், வாடிக்கையாளர் தாமதங்கள், கையேட்டு காகிதப் பணிகள் மற்றும் குறைந்துவரும் சேவைத் தரம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட போட்டியற்ற சிலரதிகார அமைப்பை (Oligopoly) உருவாக்கியது. 1969 और 1980 के बैंक राष्ट्रीयकरण के बाद, भारत में वाणिज्यिक बैंकिंग के 90% से अधिक हिस्से पर सार्वजनिक क्षेत्र के संस्थानों का नियंत्रण था। हालांकि इससे भौगोलिक विस्तार तो हासिल हुआ, लेकिन इसने एक गैर-प्रतिस्पर्धी अल्पाधिकार (Oligopoly) को जन्म दिया, जिसकी पहचान ग्राहकों के काम में देरी, कागज़ी कार्रवाई और गिरते सेवा मानकों से थी।

Narasimham Committee I recognized that public sector dominance without competition bred systemic complacency. The committee recommended opening the sector to new private and foreign entrants to inject competitive efficiency, modern technology, and professional risk management. போட்டியற்ற பொதுத்துறை ஆதிக்கம் அமைப்பு ரீதியான மெத்தனத்தை உருவாக்கியதை நரசிம்மம் குழு I உணர்ந்தது. போட்டித் திறன், நவீன தொழில்நுட்பம் மற்றும் தொழில்முறை இடர் மேலாண்மை ஆகியவற்றை புகுத்துவதற்காக, புதிய தனியார் மற்றும் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு இத்துறையைத் திறக்க வேண்டும் என்று இக்குழு பரிந்துரைத்தது. नरसिम्हा समिति I ने माना कि बिना किसी प्रतिस्पर्धा के सार्वजनिक क्षेत्र के प्रभुत्व ने व्यवस्थागत सुस्ती (Systemic Complacency) को जन्म दिया है। समिति ने प्रतिस्पर्धी दक्षता, आधुनिक तकनीक और पेशेवर जोखिम प्रबंधन का समावेश करने के लिए इस क्षेत्र को नए निजी और विदेशी बैंकों के लिए खोलने की सिफारिश की।

The Advent of New Private Sector Banks (1993 Guidelines)

புதிய தனியார் துறை வங்கிகளின் வருகை (1993 வழிகாட்டுதல்கள்) नए निजी क्षेत्र के बैंकों का आगमन (1993 के दिशानिर्देश)

In January 1993, the Reserve Bank of India issued landmark guidelines permitting the entry of new private sector banks. This ended more than two decades during which no new private commercial banking licenses were granted. 1993 ஜனவரியில், RBI புதிய தனியார் துறை வங்கிகளின் நுழைவை அனுமதிக்கும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வழிகாட்டுதல்களை வெளியிட்டது. இதன் மூலம் இரண்டு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக புதிய தனியார் வணிக வங்கி உரிமங்கள் எதுவும் வழங்கப்படாத நிலை முடிவுக்கு வந்தது. जनवरी 1993 में, RBI ने नए निजी क्षेत्र के बैंकों के प्रवेश की अनुमति देते हुए ऐतिहासिक दिशानिर्देश जारी किए। इसने दो दशकों से अधिक के उस दौर को समाप्त कर दिया जिसके दौरान कोई नया निजी वाणिज्यिक बैंकिंग लाइसेंस जारी नहीं किया गया था।

The 1993 licensing norms established strict entry barriers: 1993 ஆம் ஆண்டின் உரிம விதிமுறைகள் கடுமையான நுழைவு வரம்புகளை நிர்ணயித்தன: 1993 के लाइसेंसिंग मानदंडों ने सख्त प्रवेश शर्तें स्थापित कीं:

• Minimum paid-up capital of ₹100 crore குறைந்தபட்ச செலுத்தப்பட்ட மூலதனம் ₹100 கோடி न्यूनतम चुकता पूंजी (Paid-up Capital) ₹100 करोड़

• Minimum promoter contribution of 20% (or 25% for institutional promoters) தொடக்க முதலீட்டாளரின் குறைந்தபட்ச பங்களிப்பு 20% (அல்லது நிறுவன முதலீட்டாளர்களுக்கு 25%) प्रवर्तकों का न्यूनतम योगदान 20% (या संस्थागत प्रवर्तकों के लिए 25%)

• Mandatory listing on Indian stock exchanges within three years of starting operations செயல்பாடுகளைத் தொடங்கிய மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் இந்தியப் பங்குச் சந்தைகளில் கட்டாயப் பட்டியலிடுதல் परिचालन शुरू करने के तीन वर्षों के भीतर भारतीय स्टॉक एक्सचेंजों में अनिवार्य रूप से सूचीबद्ध (Listing) होना

• Compliance with Priority Sector Lending (PSL) targets and prudential norms from inception தொடக்கத்திலிருந்தே முன்னுரிமைத் துறை கடன் (PSL) இலக்குகள் மற்றும் விவேக விதிகளுக்கு இணங்குதல் शुरुआत से ही प्राथमिकता प्राप्त क्षेत्र ऋण (PSL) लक्ष्यों और विवेकपूर्ण मानदंडों का अनुपालन

• Modern technological deployment from day one of commercial operations வணிகச் செயல்பாடுகள் தொடங்கிய முதல் நாளிலிருந்தே நவீன தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துதல் वाणिज्यिक परिचालन के पहले ही दिन से आधुनिक तकनीक का उपयोग

This policy created the new private sector banks, fundamentally distinct from the older private banks established before independence: இந்தக் கொள்கை புதிய தனியார் துறை வங்கிகளை உருவாக்கியது; இவை சுதந்திரத்திற்கு முன்பு தொடங்கப்பட்ட பழைய தனியார் வங்கிகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவையாக இருந்தன: इस नीति ने नए निजी क्षेत्र के बैंकों का निर्माण किया, जो स्वतंत्रता से पहले स्थापित पुराने निजी बैंकों से बुनियादी रूप से भिन्न थे:

• First Tranche (1993–1995): The RBI granted licenses to prominent domestic financial institutions and entrepreneurs. These included UTI Bank (established in 1993, rebranded as Axis Bank in 2007), IndusInd Bank (1994), ICICI Bank (1994), and HDFC Bank (1994). Other initial entrants included Global Trust Bank, Centurion Bank, Bank of Punjab, Times Bank, and Development Credit Bank (DCB). முதல் தவணை (1993–1995): முன்னணி உள்நாட்டு நிதி நிறுவனங்கள் மற்றும் தொழில்முனைவோருக்கு RBI உரிமங்களை வழங்கியது. இதில் UTI Bank (1993 இல் நிறுவப்பட்டு, 2007 இல் Axis Bank என மறுபெயரிடப்பட்டது), IndusInd Bank (1994), ICICI Bank (1994), மற்றும் HDFC Bank (1994) ஆகியவை அடங்கும். குளோபல் டிரஸ்ட் வங்கி, செஞ்சுரியன் வங்கி, பேங்க் ஆஃப் பஞ்சாப், டைம்ஸ் வங்கி மற்றும் டெவலப்மென்ட் கிரெடிட் வங்கி (DCB) ஆகியவை ஆரம்பத்தில் நுழைந்த பிற வங்கிகளாகும். पहला चरण (1993–1995): RBI ने प्रमुख घरेलू वित्तीय संस्थानों और उद्यमियों को लाइसेंस दिए। इनमें UTI बैंक (1993 में स्थापित, जिसे 2007 में एक्सिस बैंक के रूप में पुनः ब्रांडेड किया गया), इंडसइंड बैंक (1994), ICICI बैंक (1994), और HDFC बैंक (1994) शामिल थे। अन्य शुरुआती बैंकों में ग्लोबल ट्रस्ट बैंक, सेंचुरियन बैंक, बैंक ऑफ पंजाब, टाइम्स बैंक और डेवलपमेंट क्रेडिट बैंक (DCB) शामिल थे।

• Second Tranche (2001 Guidelines): The RBI updated guidelines in January 2001, raising the minimum capital threshold to ₹200 crore (to be increased to ₹300 crore within three years). This round yielded Kotak Mahindra Bank (2003), which became the first non-banking finance company to convert into a commercial bank, and Yes Bank (2004). இரண்டாவது தவணை (2001 வழிகாட்டுதல்கள்): 2001 ஜனவரியில் RBI வழிகாட்டுதல்களைப் புதுப்பித்து, குறைந்தபட்ச மூலதன வரம்பை ₹200 கோடியாக உயர்த்தியது (மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் ₹300 கோடியாக உயர்த்தப்பட வேண்டும்). இந்தச் சுற்றில் Kotak Mahindra Bank (2003) உருவானது; இது வணிக வங்கியாக மாறிய முதல் வங்கி சாரா நிதி நிறுவனமாகும்; மேலும் Yes Bank (2004) உரிமம் பெற்றது. दूसरा चरण (2001 के दिशानिर्देश): RBI ने जनवरी 2001 में दिशानिर्देशों को अद्यतन करते हुए न्यूनतम पूंजी सीमा को बढ़ाकर ₹200 करोड़ कर दिया (जिसे तीन वर्षों के भीतर बढ़ाकर ₹300 करोड़ किया जाना था)। इस दौर में कोटक महिंद्रा बैंक (2003) सामने आया, जो वाणिज्यिक बैंक में परिवर्तित होने वाली पहली गैर-बैंकिंग वित्त कंपनी बना, और यस बैंक (2004) स्थापित हुआ।

• Third Tranche (2013 Guidelines): In February 2013, the RBI raised the initial capital bar to ₹500 crore. This window led to licenses for Bandhan Bank (a prominent microfinance institution) and IDFC FIRST Bank (an infrastructure finance company) in 2014–2015. மூன்றாவது தவணை (2013 வழிகாட்டுதல்கள்): 2013 பிப்ரவரியில், ஆரம்ப மூலதன வரம்பை ₹500 கோடியாக RBI உயர்த்தியது. இந்த வாய்ப்பு மூலம் 2014–2015 இல் Bandhan Bank (ஒரு முன்னணி நுண்நிதி நிறுவனம்) மற்றும் IDFC FIRST Bank (ஒரு உள்கட்டமைப்பு நிதி நிறுவனம்) ஆகியவற்றுக்கு உரிமங்கள் வழங்கப்பட்டன. तीसरा चरण (2013 के दिशानिर्देश): फरवरी 2013 में, RBI ने प्रारंभिक पूंजी की न्यूनतम सीमा बढ़ाकर ₹500 करोड़ कर दी। इस व्यवस्था के तहत 2014–2015 में बंधन बैंक (एक प्रमुख सूक्ष्म वित्त संस्थान) और IDFC फर्स्ट बैंक (एक बुनियादी ढांचा वित्त कंपनी) को लाइसेंस दिए गए।

• On-Tap Universal Licensing (2016): In August 2016, the central bank transitioned from sporadic licensing windows to an on-tap licensing regime for universal banks, allowing qualified entities to apply at any time. தொடர் பொது வங்கி உரிமம் (2016): 2016 ஆகஸ்ட் மாதத்தில், மத்திய வங்கி குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் உரிமம் வழங்கும் முறையிலிருந்து யுனிவர்சல் வங்கிகளுக்கான தொடர் உரிமம் (On-tap Licensing) வழங்கும் முறைக்கு மாறியது; இது தகுதியுள்ள நிறுவனங்கள் எந்த நேரத்திலும் விண்ணப்பிக்க அனுமதித்தது. ऑन-टैप यूनिवर्सल लाइसेंसिंग (2016): अगस्त 2016 में, केंद्रीय बैंक ने कभी-कभार खुलने वाली लाइसेंसिंग खिड़कियों के स्थान पर यूनिवर्सल बैंकों के लिए ऑन-टैप लाइसेंसिंग व्यवस्था शुरू की, जिससे पात्र संस्थाओं को किसी भी समय आवेदन करने की अनुमति मिली।

These new institutions acted as catalysts for change across the financial sector. They introduced Automated Teller Machines (ATMs), telephone banking, computerized branch networks, and debit cards, forcing incumbent state-owned lenders to upgrade their technology and customer service. இந்த புதிய நிறுவனங்கள் நிதித்துறை முழுவதும் மாற்றத்திற்கான வினையூக்கிகளாகச் செயல்பட்டன. அவை தானியங்கி பணப் பரிவர்த்தனை இயந்திரங்கள் (ATMs), தொலைபேசி வங்கிச் சேவை, கணினிமயமாக்கப்பட்ட கிளை நெட்வொர்க்குகள் மற்றும் பற்று அட்டைகள் (Debit Cards) ஆகியவற்றை அறிமுகப்படுத்தின; இது ஏற்கனவே இயங்கிவந்த அரசுக்குச் சொந்தமான வங்கிகளையும் தங்களின் தொழில்நுட்பத்தையும் வாடிக்கையாளர் சேவையையும் மேம்படுத்த கட்டாயப்படுத்தியது. इन नए संस्थानों ने वित्तीय क्षेत्र में बदलाव के उत्प्रेरक के रूप में कार्य किया। उन्होंने स्वचालित टेलर मशीनों (ATMs), टेलीफोन बैंकिंग, कम्प्यूटरीकृत शाखा नेटवर्क और डेबिट कार्ड की शुरुआत की, जिससे पहले से मौजूद सार्वजनिक क्षेत्र के बैंकों को अपनी तकनीक और ग्राहक सेवा को उन्नत करने के लिए मजबूर होना पड़ा।

Expanding the Global Footprint: Foreign Banks in India

உலகளாவிய தடத்தை விரிவுபடுத்துதல்: இந்தியாவில் வெளிநாட்டு வங்கிகள் वैश्विक पदचिह्नों का विस्तार: भारत में विदेशी बैंक

Before 1991, foreign banks operated under strict regulatory quotas, largely confined to port cities where they financed foreign trade and multinational corporations. Liberalization brought a transparent, progressive policy framework for foreign banking presence. 1991 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பு, வெளிநாட்டு வங்கிகள் கடுமையான ஒழுங்குமுறை ஒதுக்கீடுகளின் கீழ் செயல்பட்டன; அவை பெரும்பாலும் துறைமுக நகரங்களிலேயே முடங்கி, வெளிநாட்டு வர்த்தகத்திற்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும் மட்டுமே நிதியளித்தன. தாராளமயமாக்கல் வெளிநாட்டு வங்கிகளின் செயல்பாட்டிற்கு வெளிப்படையான, முற்போக்கான கொள்கைக் கட்டமைப்பைக் கொண்டுவந்தது. 1991 से पहले, विदेशी बैंक सख्त विनियामक कोटा के तहत काम करते थे, और मुख्य रूप से बंदरगाह शहरों तक ही सीमित थे जहां वे विदेशी व्यापार और बहुराष्ट्रीय कंपनियों को वित्तपोषित करते थे। उदारीकरण विदेशी बैंकिंग की उपस्थिति के लिए एक पारदर्शी और प्रगतिशील नीतिगत ढांचा लेकर आया।

The Reserve Bank of India established two primary models for foreign banks operating in the domestic market: உள்நாட்டுச் சந்தையில் வெளிநாட்டு வங்கிகள் செயல்படுவதற்கு RBI இரண்டு முதன்மை மாதிரிகளை நிறுவியது: RBI ने घरेलू बाज़ार में काम करने वाले विदेशी बैंकों के लिए दो मुख्य मॉडल स्थापित किए:

• Branch Mode: The foreign lender operates direct branches in India as an extension of its foreign parent corporation. Capital and global liabilities remain consolidated with the parent entity. கிளை மாதிரி (Branch Mode): வெளிநாட்டுக் கடன் வழங்கும் வங்கி தனது தாய் நிறுவனத்தின் நீட்டிப்பாக இந்தியாவில் நேரடிக் கிளைகளை இயக்குகிறது. இதன் மூலதனம் மற்றும் உலகளாவிய பொறுப்புகள் தாய் நிறுவனத்துடனேயே ஒருங்கிணைக்கப்பட்டிருக்கும். शाखा मॉडल (Branch Mode): विदेशी बैंक अपनी विदेशी मूल कंपनी (Parent Corporation) के विस्तार के रूप में भारत में प्रत्यक्ष शाखाएं संचालित करता है। पूंजी और वैश्विक देनदारियां मूल इकाई के साथ ही समेकित रहती हैं।

• Wholly Owned Subsidiary (WOS) Mode: In November 2013, the RBI released a comprehensive framework incentivizing foreign banks to incorporate locally as Wholly Owned Subsidiaries under Indian company law. முழுமையாகச் சொந்தமான துணை நிறுவனம் (WOS) மாதிரி: 2013 நவம்பரில், இந்திய நிறுவனச் சட்டத்தின் கீழ் வெளிநாட்டு வங்கிகள் முழுமையாகச் சொந்தமான துணை நிறுவனங்களாக (WOS) உள்நாட்டில் பதிவு செய்வதை ஊக்குவிக்கும் ஒரு விரிவான கட்டமைப்பை RBI வெளியிட்டது. पूर्ण स्वामित्व वाली सहायक कंपनी मॉडल (WOS Mode): नवंबर 2013 में, RBI ने विदेशी बैंकों को भारतीय कंपनी कानून के तहत स्थानीय स्तर पर पूर्ण स्वामित्व वाली सहायक कंपनियों (WOS) के रूप में निगमित होने के लिए प्रोत्साहित करने वाला एक व्यापक ढांचा जारी किया।

The WOS framework offered significant regulatory incentives. Foreign banks converting into locally incorporated subsidiaries received near-national treatment, granting them the freedom to expand their branch footprint throughout India on par with domestic banks. In exchange, the WOS structure ring-fenced Indian assets, required an independent local board of directors with Indian nationals, and protected domestic depositors from cross-border contagion during global financial crises. Prominent foreign institutions operating in India include Standard Chartered Bank, Citibank, HSBC, and Deutsche Bank, alongside lenders like DBS Bank India and SBM Bank India that transitioned to the WOS model. WOS கட்டமைப்பு குறிப்பிடத்தக்க ஒழுங்குமுறை சலுகைகளை வழங்கியது. உள்நாட்டில் பதிவுசெய்யப்பட்ட துணை நிறுவனங்களாக மாறும் வெளிநாட்டு வங்கிகளுக்கு கிட்டத்தட்ட தேசிய வங்கிகளுக்கு இணையான தகுதி (Near-national Treatment) வழங்கப்பட்டது; இது உள்நாட்டு வங்கிகளுக்கு இணையாக இந்தியா முழுவதும் தங்கள் கிளைகளை விரிவுபடுத்துவதற்கான சுதந்திரத்தை அளித்தது. இதற்குப் பதிலாக, WOS கட்டமைப்பு இந்தியச் சொத்துக்களைப் பாதுகாப்பாகத் தனிமைப்படுத்தியது (Ring-fencing), இந்தியக் குடிமக்களைக் கொண்ட சுயாதீன உள்ளூர் இயக்குநர் குழுவைக் கட்டாயமாக்கியது மற்றும் உலகளாவிய நிதி நெருக்கடிகளின் போது எல்லை தாண்டிய பாதிப்புகளிலிருந்து உள்நாட்டு வைப்பாளர்களைப் பாதுகாத்தது. ஸ்டாண்டர்ட் சார்ட்டர்ட் வங்கி, சிட்டி வங்கி, எச்.எஸ்.பி.சி (HSBC), மற்றும் டாய்ச் வங்கி போன்ற முன்னணி வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் இயங்கி வருகின்றன; மேலும் டி.பி.எஸ் வங்கி இந்தியா (DBS Bank India) மற்றும் எஸ்.பி.எம் வங்கி இந்தியா (SBM Bank India) போன்றவை WOS மாதிரிக்கு மாறிய வங்கிகளாகும். WOS ढांचे ने महत्वपूर्ण विनियामक प्रोत्साहन दिए। स्थानीय रूप से निगमित सहायक कंपनियों में परिवर्तित होने वाले विदेशी बैंकों को लगभग-राष्ट्रीय दर्जा (Near-National Treatment) प्राप्त हुआ, जिससे उन्हें घरेलू बैंकों के समान पूरे भारत में अपनी शाखाओं का विस्तार करने की स्वतंत्रता मिली। इसके बदले में, WOS संरचना ने भारतीय परिसंपत्तियों को सुरक्षित (Ring-fenced) किया, भारतीय नागरिकों के साथ एक स्वतंत्र स्थानीय निदेशक मंडल अनिवार्य किया, और वैश्विक वित्तीय संकटों के दौरान घरेलू जमाकर्ताओं को सीमा पार के जोखिमों (Cross-border Contagion) से बचाया। भारत में काम करने वाले प्रमुख विदेशी संस्थानों में स्टैंडर्ड चार्टर्ड बैंक, सिटीबैंक, HSBC और डॉयचे बैंक शामिल हैं, साथ ही DBS बैंक इंडिया और SBM बैंक इंडिया जैसे बैंक भी शामिल हैं जिन्होंने WOS मॉडल को अपनाया।

Strengthening the Balance Sheet: Prudential Norms and Asset Quality

இருப்புநிலைக் குறிப்பை வலுப்படுத்துதல்: விவேக விதிகள் மற்றும் சொத்துத் தரம் तुलन पत्र (बैलेंस शीट) को मजबूत करना: विवेकपूर्ण मानदंड और परिसंपत्ति गुणवत्ता

Before 1991, Indian commercial banks maintained their books under outdated accounting conventions. Lenders recorded income on an accrual basis, recognizing paper interest on loans even when borrowers had defaulted for quarters or years. This subjective accounting masked mounting bad debts and created artificial balance sheet profits. 1991 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பு, இந்திய வணிக வங்கிகள் தங்களின் கணக்குப் புத்தகங்களை காலாவதியான கணக்கியல் மரபுகளின் கீழ் பராமரித்து வந்தன. கடன் வாங்கியவர்கள் பல காலாண்டுகள் அல்லது வருடங்களாகத் திருப்பிச் செலுத்தத் தவறிய போதிலும், கடன் வழங்கியவர்கள் நிகழ்தரு முறை (Accrual Basis) அடிப்படையில் வருவாயைப் பதிவு செய்து, கடன்கள் மீதான காகித அளவிலான வட்டியை அங்கீகரித்தனர். இந்த தன்னிச்சையான கணக்கியல் முறை அதிகரித்து வந்த வாராக் கடன்களை மறைத்து, இருப்புநிலைக் குறிப்பில் செயற்கையான லாபங்களை உருவாக்கியது. 1991 से पहले, भारतीय वाणिज्यिक बैंक पुरानी लेखांकन परंपराओं के तहत अपने बही-खाते (Books) बनाए रखते थे। ऋणदाता उपार्जन आधार (Accrual Basis) पर आय दर्ज करते थे, यानी जब उधारकर्ता तिमाहियों या वर्षों तक चूक (Default) करते थे तब भी वे ऋणों पर कागज़ी ब्याज आय दर्ज करते रहते थे। इस व्यक्तिपरक लेखांकन ने बढ़ते डूबे हुए कर्ज़ों को छिपाया और तुलन पत्र (बैलेंस शीट) पर कृत्रिम लाभ दिखाया।

To enforce financial discipline, Narasimham Committee I recommended replacing discretionary accounting with objective regulatory criteria aligned with international standards. நிதி ஒழுக்கத்தை நிலைநாட்டுவதற்காக, விருப்பப்படி கையாளும் கணக்கியல் முறைக்கு பதிலாக சர்வதேச தரநிலைகளுக்கு இணையான புறநிலை ஒழுங்குமுறை அளவுகோல்களை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்று நரசிம்மம் குழு I பரிந்துரைத்தது. वित्तीय अनुशासन लागू करने के लिए, नरसिम्हा समिति I ने अंतरराष्ट्रीय मानकों के अनुरूप वस्तुनिष्ठ विनियामक मानदंडों के साथ विवेकाधीन लेखांकन को बदलने की सिफारिश की।

The IRACP Framework: Objective Asset Classification

IRACP கட்டமைப்பு: புறநிலை சொத்து வகைப்பாடு IRACP ढांचा: वस्तुनिष्ठ परिसंपत्ति वर्गीकरण

In 1992–1993, the Reserve Bank of India introduced the landmark Income Recognition, Asset Classification, and Provisioning (IRACP) norms. The framework instituted two non-negotiable accounting rules: 1992–1993 இல், RBI வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வருவாய் அங்கீகாரம், சொத்து வகைப்பாடு மற்றும் ஒதுக்கீடு (IRACP) விதிகளையறிமுகம் செய்தது. இக்கட்டமைப்பு இரு கட்டாயக் கணக்கியல் விதிகளை நிறுவியது: 1992–1993 में, RBI ने ऐतिहासिक आय पहचान, परिसंपत्ति वर्गीकरण और प्रावधान (IRACP) मानदंड पेश किए। इस ढांचे ने दो गैर-परक्राम्य (Non-negotiable) लेखांकन नियम स्थापित किए:

• Cash Basis Income Recognition: Banks can no longer book interest income on defaulted loans on an accrual basis. Income on non-performing assets is recognized only when cash is actually realized. ரொக்க அடிப்படை வருவாய் அங்கீகாரம்: திருப்பிச் செலுத்தப்படாத கடன்கள் மீதான வட்டி வருவாயை நிகழ்தரு முறையில் வங்கிகள் இனி கணக்கில் காட்ட முடியாது. செயல்படாத சொத்துக்கள் மீதான வருவாய், ரொக்கம் உண்மையில் பெறப்படும்போது மட்டுமே அங்கீகரிக்கப்படும். नकद आधार पर आय की पहचान: बैंक अब चूक (Default) वाले ऋणों पर उपार्जन आधार पर ब्याज आय दर्ज नहीं कर सकते। गैर-निष्पादित परिसंपत्तियों पर आय केवल तभी मानी जाती है जब वास्तव में नकद प्राप्त हो जाता है।

• Objective NPA Definition: An account is classified as a Non-Performing Asset (NPA) based on the actual duration of default rather than subjective managerial judgment. புறநிலை NPA வரையறை: நிர்வாகத்தின் சொந்த விருப்ப அடிப்படையிலான தீர்ப்பிற்குப் பதிலாக, திருப்பிச் செலுத்தத் தவறிய உண்மையான கால அளவின் அடிப்படையில் ஒரு கணக்கு செயல்படாத சொத்து (NPA) என வகைப்படுத்தப்படுகிறது. वस्तुनिष्ठ NPA परिभाषा: किसी खाते को व्यक्तिपरक प्रबंधकीय निर्णय के बजाय चूक की वास्तविक अवधि के आधार पर गैर-निष्पादित परिसंपत्ति (NPA) के रूप में वर्गीकृत किया जाता है।

The central bank initially defined an NPA as any credit facility where interest or principal remained overdue for 180 days. To align domestic standards with global best practices, the RBI tightened this to the 90-day norm effective from the financial year ended March 31, 2004. Under this rule, a loan becomes an NPA if interest or principal remains overdue for more than 90 days. மத்திய வங்கி ஆரம்பத்தில் வட்டி அல்லது அசல் 180 நாட்களுக்கு நிலுவையில் உள்ள எந்தவொரு கடன் வசதியையும் NPA என வரையறுத்தது. உள்நாட்டுத் தரநிலைகளை உலகளாவிய சிறந்த நடைமுறைகளுடன் சீரமைக்க, மார்ச் 31, 2004 இல் முடிவடைந்த நிதியாண்டிலிருந்து நடைமுறைக்கு வரும் வகையில், RBI இதை 90 நாள் விதிமுறையாக இறுக்கியது. இந்த விதியின் கீழ், வட்டி அல்லது அசல் 90 நாட்களுக்கு மேல் நிலுவையில் இருந்தால் ஒரு கடன் NPA ஆக மாறும். केंद्रीय बैंक ने शुरुआत में NPA को ऐसी किसी भी ऋण सुविधा के रूप में परिभाषित किया था जहाँ ब्याज या मूलधन 180 दिनों तक बकाया (Overdue) रहा हो। घरेलू मानकों को वैश्विक सर्वोत्तम प्रथाओं के अनुरूप लाने के लिए, RBI ने 31 मार्च 2004 को समाप्त वित्तीय वर्ष से इसे कड़ा करते हुए 90-दिवसीय मानदंड बना दिया। इस नियम के तहत, यदि ब्याज या मूलधन 90 दिनों से अधिक समय तक बकाया रहता है, तो ऋण NPA बन जाता है।

Under the IRACP framework, bank assets are divided into four distinct classes: IRACP கட்டமைப்பின் கீழ், வங்கிச் சொத்துக்கள் நான்கு தனித்துவமான பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன: IRACP ढांचे के तहत, बैंक परिसंपत्तियों को चार अलग-अलग श्रेणियों में विभाजित किया गया है:

1. Standard Assets: Performing loans that generate regular interest income and carry normal business risk. Banks maintain a general provision ranging from 0.25% to 1.0% on these assets depending on the sector. வழக்கமான சொத்துக்கள் (Standard Assets): வழக்கமான வட்டி வருவாயை ஈட்டித் தரும் மற்றும் இயல்பான வணிக இடரைக் கொண்டிருக்கும் செயல்பாட்டிலுள்ள கடன்கள். இத்துறைக்கு ஏற்ப இச்சொத்துக்களுக்கு வங்கிகள் 0.25% முதல் 1.0% வரை பொது ஒதுக்கீட்டைப் பராமரிக்கின்றன. मानक परिसंपत्तियां (Standard Assets): वे चालू ऋण जो नियमित ब्याज आय उत्पन्न करते हैं और जिनमें सामान्य व्यावसायिक जोखिम होता है। बैंक क्षेत्र के आधार पर इन परिसंपत्तियों पर 0.25% से 1.0% तक का सामान्य प्रावधान (General Provision) बनाए रखते हैं।

2. Sub-standard Assets: Accounts that have remained in the NPA category for a period of up to 12 months. Secured loans in this tier require a 15% provision, while unsecured exposure requires 25%. தரக்குறைவான சொத்துக்கள் (Sub-standard Assets): 12 மாதங்கள் வரை NPA பிரிவில் நீடித்த கணக்குகள். இந்தப் பிரிவில் உள்ள பாதுகாக்கப்பட்ட கடன்களுக்கு 15% ஒதுக்கீடும், பாதுகாப்பற்ற கடன்களுக்கு 25% ஒதுக்கீடும் தேவைப்படுகிறது. उप-मानक परिसंपत्तियां (Sub-standard Assets): वे खाते जो 12 महीने तक की अवधि के लिए NPA श्रेणी में रहे हैं। इस स्तर के सुरक्षित ऋणों पर 15% प्रावधान की आवश्यकता होती है, जबकि असुरक्षित ऋण जोखिम पर 25% प्रावधान आवश्यक होता है।

3. Doubtful Assets: Loans that have remained sub-standard for more than 12 months. This category is subdivided into three stages (D1 for up to one year, D2 for one to three years, and D3 for over three years), with required provisioning escalating from 25% to 100%. ஐயத்திற்குரிய சொத்துக்கள் (Doubtful Assets): 12 மாதங்களுக்கும் மேலாகத் தரக்குறைவான பிரிவில் நீடிக்கும் கடன்கள். இந்தப் பிரிவு மூன்று நிலைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது (ஓராண்டு வரை D1, ஒன்று முதல் மூன்று ஆண்டுகள் வரை D2, மற்றும் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மேல் D3); இதற்கான தேவையான ஒதுக்கீடு 25% முதல் 100% வரை அதிகரிக்கிறது. संदिग्ध परिसंपत्तियां (Doubtful Assets): वे ऋण जो 12 महीने से अधिक समय तक उप-मानक बने रहे हैं। इस श्रेणी को तीन चरणों में उप-विभाजित किया गया है (D1 एक वर्ष तक के लिए, D2 एक से तीन वर्षों के लिए, और D3 तीन वर्ष से अधिक के लिए), जिसमें आवश्यक प्रावधान 25% से बढ़कर 100% तक हो जाता है।

4. Loss Assets: Uncollectible loans identified by the bank, internal auditors, or RBI inspectors where the realizable value is negligible. These assets require a 100% provision. இழப்புச் சொத்துக்கள் (Loss Assets): திரும்பப் பெற முடியாத கடன்களாக வங்கி, உள் தணிக்கையாளர்கள் அல்லது RBI ஆய்வாளர்களால் அடையாளம் காணப்பட்டு, மீட்டெடுக்கக்கூடிய மதிப்பு மிகக் குறைவாக உள்ளவை. இச்சொத்துக்களுக்கு 100% ஒதுக்கீடு தேவைப்படுகிறது. हानि परिसंपत्तियां (Loss Assets): बैंक, आंतरिक लेखापरीक्षकों या RBI निरीक्षकों द्वारा पहचाने गए ऐसे गैर-वसूली योग्य ऋण जिनका वसूली योग्य मूल्य नगण्य है। इन परिसंपत्तियों के लिए 100% प्रावधान की आवश्यकता होती है।

To catch asset stress early, the central bank also instituted the Special Mention Account (SMA) framework. Lenders categorize stressed accounts into SMA-0 (overdue for 1 to 30 days), SMA-1 (overdue for 31 to 60 days), and SMA-2 (overdue for 61 to 90 days), triggering corrective resolution before an account slips into an NPA. சொத்துக்களின் நிதி நெருக்கடியை முன்கூட்டியே கண்டறிய, மத்திய வங்கி சிறப்பு குறிப்புக் கணக்கு (SMA) கட்டமைப்பையும் நிறுவியது. கடன் வழங்கியவர்கள் நெருக்கடியிலுள்ள கணக்குகளை SMA-0 (1 முதல் 30 நாட்கள் வரை நிலுவை), SMA-1 (31 முதல் 60 நாட்கள் வரை நிலுவை), மற்றும் SMA-2 (61 முதல் 90 நாட்கள் வரை நிலுவை) என வகைப்படுத்தி, ஒரு கணக்கு NPA ஆக மாறுவதற்கு முன்பே திருத்த நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கின்றனர். परिसंपत्ति के तनाव को शुरुआत में ही पकड़ने के लिए, केंद्रीय बैंक ने विशेष उल्लेख खाता (SMA) ढांचा भी स्थापित किया। ऋणदाता तनावग्रस्त खातों को SMA-0 (1 से 30 दिनों के लिए बकाया), SMA-1 (31 से 60 दिनों के लिए बकाया), और SMA-2 (61 से 90 दिनों के लिए बकाया) में वर्गीकृत करते हैं, जिससे किसी खाते के NPA में बदलने से पहले ही सुधारात्मक समाधान की प्रक्रिया शुरू हो जाती है।

Capital Adequacy: The Basel Accord Adoption

மூலதனப் போதுமான அளவு: பாசல் உடன்படிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வது पूंजी पर्याप्तता: बेसल समझौते को अपनाना

Prior to liberalization, Indian banks measured financial strength using traditional debt-equity ratios or unweighted capital amounts. This approach ignored the varying risk profiles of different assets, treating a zero-risk loan to the central government identically to a high-risk commercial credit line. தாராளமயமாக்கலுக்கு முன்பு, இந்திய வங்கிகள் தங்களின் நிதி வலிமையை பாரம்பரிய கடன்-பங்கு விகிதங்கள் (Debt-Equity Ratios) அல்லது எடையிடப்படாத மூலதனத் தொகைகளைக் கொண்டு அளவிட்டன. இந்த அணுகுமுறை பல்வேறு சொத்துக்களின் மாறுபட்ட இடர் விவரக்குறிப்புகளைப் புறக்கணித்து, மத்திய அரசுக்கு வழங்கப்படும் பூஜ்ஜிய-இடர் கடனையும் அதிக இடர் கொண்ட வணிகக் கடனையும் ஒரே மாதிரியாகக் கருதியது. उदारीकरण से पहले, भारतीय बैंक पारंपरिक ऋण-इक्विटी अनुपात या बिना भारित (Unweighted) पूंजी राशि का उपयोग करके वित्तीय मजबूती को मापते थे। यह दृष्टिकोण विभिन्न परिसंपत्तियों के अलग-अलग जोखिम प्रोफाइलों की अनदेखी करता था, और केंद्र सरकार को दिए गए शून्य-जोखिम वाले ऋण को उच्च-जोखिम वाली वाणिज्यिक ऋण सीमा के समान ही मानता था।

Following Narasimham Committee I recommendations, the RBI adopted the risk-sensitive capital standards formulated by the Basel Committee on Banking Supervision (BCBS): நரசிம்மம் குழு I பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து, வங்கி மேற்பார்வைக்கான பாசல் குழு (BCBS) வகுத்த இடர்-உணர்திறன் கொண்ட மூலதனத் தரநிலைகளை RBI ஏற்றுக்கொண்டது: नरसिम्हा समिति I की सिफारिशों के बाद, RBI ने बैंकिंग पर्यवेक्षण पर बेसल समिति (BCBS) द्वारा तैयार किए गए जोखिम-संवेदनशील पूंजी मानकों को अपनाया:

• Basel I (1992): The RBI introduced the Capital to Risk-Weighted Assets Ratio (CRAR) framework, mandating a minimum capital adequacy ratio of 8%. This required banks to assign specific risk weights to different asset classes and maintain equity cushions proportional to their total risk-weighted assets. In March 2000, the RBI raised the minimum CRAR requirement for Indian commercial banks to 9%. பாசல் I (1992): குறைந்தபட்ச மூலதனப் போதுமான விகிதத்தை 8% ஆகக் கட்டாயமாக்கி, இடர்-எடையிடப்பட்ட சொத்துக்களுக்கான மூலதன விகிதம் (CRAR) கட்டமைப்பை RBI அறிமுகப்படுத்தியது. இது பல்வேறு சொத்துப் பிரிவுகளுக்கு குறிப்பிட்ட இடர் எடைகளை ஒதுக்குவதையும், தங்களின் மொத்த இடர்-எடையிடப்பட்ட சொத்துக்களுக்கு ஏற்ப மூலதனக் கையிருப்பை பராமரிப்பதையும் வங்கிகளுக்குக் கட்டாயமாக்கியது. மார்ச் 2000 இல், இந்திய வணிக வங்கிகளுக்கான குறைந்தபட்ச CRAR தேவையை RBI 9% ஆக உயர்த்தியது. बेसल I (1992): RBI ने जोखिम-भारित परिसंपत्ति अनुपात हेतु पूंजी (CRAR) ढांचा पेश किया, जिसमें न्यूनतम 8% पूंजी पर्याप्तता अनुपात अनिवार्य किया गया। इसके तहत बैंकों को विभिन्न परिसंपत्ति वर्गों को विशिष्ट जोखिम भार सौंपना और अपनी कुल जोखिम-भारित परिसंपत्तियों के अनुपात में इक्विटी सुरक्षा कवच (Cushion) बनाए रखना आवश्यक था। मार्च 2000 में, RBI ने भारतीय वाणिज्यिक बैंकों के लिए न्यूनतम CRAR आवश्यकता को बढ़ाकर 9% कर दिया।

• Basel II (2009): The central bank implemented Basel II, expanding capital requirements beyond credit risk to incorporate operational risk and market risk across three structural pillars. பாசல் II (2009): மூன்று கட்டமைப்புத் தூண்களின் கீழ் கடன் இடரைத் தாண்டி செயல்பாட்டு இடர் மற்றும் சந்தை இடர் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கும் வகையில் மூலதனத் தேவைகளை விரிவுபடுத்தி பாசல் II விதிகளை மத்திய வங்கி செயல்படுத்தியது. बेसल II (2009): केंद्रीय बैंक ने बेसल II को लागू किया, जिसमें तीन संरचनात्मक स्तंभों के तहत परिचालन जोखिम (Operational Risk) और बाज़ार जोखिम (Market Risk) को शामिल करने के लिए पूंजी आवश्यकताओं को ऋण जोखिम से आगे बढ़ाया गया।

• Basel III (Phased from 2013): To guard against global systemic shocks, the RBI rolled out Basel III guidelines. Under these rules, Indian commercial banks must maintain a minimum CRAR of 9% alongside a 2.5% Capital Conservation Buffer (CCB), bringing the total capital mandate to 11.5%. பாசல் III (2013 முதல் படிப்படியாக): உலகளாவிய அமைப்பு ரீதியான அதிர்ச்சிகளிலிருந்து பாதுகாப்பதற்காக, RBI பாசல் III வழிகாட்டுதல்களை வெளியிட்டது. இந்த விதிகளின் கீழ், இந்திய வணிக வங்கிகள் குறைந்தபட்சம் 9% CRAR உடன் 2.5% மூலதனப் பாதுகாப்பு இடைக்கையிருப்பை (CCB) பராமரிக்க வேண்டும்; இது மொத்த மூலதனத் தேவையை 11.5% ஆகக் கொண்டுவருகிறது. बेसल III (2013 से चरणबद्ध): वैश्विक व्यवस्थागत झटकों से बचाव के लिए, RBI ने बेसल III दिशानिर्देश लागू किए। इन नियमों के तहत, भारतीय वाणिज्यिक बैंकों को 2.5% पूंजी संरक्षण बफर (CCB) के साथ न्यूनतम 9% CRAR बनाए रखना अनिवार्य है, जिससे कुल अनिवार्य पूंजी अनुपात 11.5% हो जाता है।

Analogy · Capital Cushion as Vehicle Shock Absorbers Expand analogy

Think of a bank’s capital cushion as the heavy-duty shock absorbers of a passenger vehicle navigating rough roads. The unexpected bumps and potholes represent borrower defaults and credit losses. Just as shock absorbers take the direct hit so that the passengers inside remain completely unhurt, a bank’s equity capital absorbs loan losses first, ensuring that depositors’ money remains fully intact and protected.

Second-Generation Reforms: Narasimham Committee II (1998)

இரண்டாம் தலைமுறை சீர்திருத்தங்கள்: நரசிம்மம் குழு II (1998) दूसरी पीढ़ी के सुधार: नरसिम्हा समिति II (1998)

By the late 1990s, the initial reforms had restored basic profitability to Indian banks. However, the 1997 East Asian Financial Crisis delivered a stark warning across emerging markets: weak domestic banking systems and concealed bad debts could rapidly destabilize an entire national economy. 1990களின் பிற்பகுதியில், ஆரம்பக்கட்ட சீர்திருத்தங்கள் இந்திய வங்கிகளுக்கு அடிப்படை லாபத்தை மீட்டெடுத்தன. இருப்பினும், 1997 ஆம் ஆண்டின் கிழக்கு ஆசிய நிதி நெருக்கடி வளர்ந்து வரும் சந்தைகளுக்கு ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையை விடுத்தது: பலவீனமான உள்நாட்டு வங்கி அமைப்புகளும் மறைக்கப்பட்ட வாராக் கடன்களும் ஒட்டுமொத்த தேசியப் பொருளாதாரத்தையே மிக விரைவாக சீர்குலைக்கக்கூடும். 1990 के दशक के उत्तरार्ध तक, शुरुआती सुधारों ने भारतीय बैंकों की बुनियादी लाभप्रदता बहाल कर दी थी। हालांकि, 1997 के पूर्वी एशियाई वित्तीय संकट ने उभरते बाज़ारों को एक स्पष्ट चेतावनी दी कि कमज़ोर घरेलू बैंकिंग प्रणालियाँ और छिपे हुए डूबे कर्ज़ पूरी राष्ट्रीय अर्थव्यवस्था को तेज़ी से अस्थिर कर सकते हैं।

In December 1997, the Government of India constituted the Committee on Banking Sector Reforms, known as Narasimham Committee II, which submitted its report in April 1998. While the first committee focused on deregulation and liberalization, the second committee concentrated on institutional resilience, structural consolidation, and systemic soundness. 1997 டிசம்பரில், இந்திய அரசு வங்கித் துறை சீர்திருத்தங்களுக்கான குழுவை அமைத்தது; இது நரசிம்மம் குழு II என்று அழைக்கப்பட்டு, ஏப்ரல் 1998 இல் தனது அறிக்கையை சமர்ப்பித்தது. முதல் குழு ஒழுங்குமுறை நீக்கம் மற்றும் தாராளமயமாக்கலில் கவனம் செலுத்திய நிலையில், இரண்டாவது குழு நிறுவன ரீதியான மீள்தன்மை, கட்டமைப்பு ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் அமைப்பு ரீதியான ஸ்திரத்தன்மை ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தியது. दिसंबर 1997 में, भारत सरकार ने बैंकिंग क्षेत्र सुधार समिति का गठन किया, जिसे नरसिम्हा समिति II के रूप में जाना जाता है, जिसने अप्रैल 1998 में अपनी रिपोर्ट प्रस्तुत की। जहाँ पहली समिति ने अविनियमन और उदारीकरण पर ध्यान केंद्रित किया था, वहीं दूसरी समिति ने संस्थागत लचीलेपन, संरचनात्मक एकीकरण और व्यवस्थागत सुदृढ़ता पर ध्यान केंद्रित किया।

Narasimham Committee II proposed critical structural upgrades: நரசிம்மம் குழு II முக்கியமான கட்டமைப்பு மேம்பாடுகளை முன்மொழிந்தது: नरसिम्हा समिति II ने महत्वपूर्ण संरचनात्मक सुधार प्रस्तावित किए:

• Tighter Prudential Standards: Recommended shifting from the 180-day delinquency rule to the tighter 90-day norm for NPAs and advised raising capital adequacy requirements to better reflect market risks. கடுமையான விவேக விதிகள்: செயல்படாத சொத்துக்களுக்கு (NPAs) 180 நாள் கடன் நிலுவை விதியிலிருந்து கடுமையான 90 நாள் விதிக்கு மாற பரிந்துரைத்ததுடன், சந்தை இடர்களை சிறப்பாக பிரதிபலிக்கும் வகையில் மூலதனப் போதுமான தேவைகளை உயர்த்தவும் அறிவுறுத்தியது. कड़े विवेकपूर्ण मानदंड: NPAs के लिए 180-दिवसीय चूक नियम से कड़े 90-दिवसीय मानदंड की ओर बढ़ने की सिफारिश की और बाज़ार जोखिमों को बेहतर ढंग से दर्शाने के लिए पूंजी पर्याप्तता आवश्यकताओं को बढ़ाने की सलाह दी।

• Creation of Asset Reconstruction Companies (ARCs): Proposed establishing specialized entities to take bad loans off bank balance sheets at discounted values. This recommendation paved the way for the enactment of the SARFAESI Act, 2002, empowering lenders to seize and auction pledged collateral without prior court intervention. சொத்து மறுகட்டமைப்பு நிறுவனங்களை (ARCs) உருவாக்குதல்: வங்கிகளின் இருப்புநிலைக் குறிப்பிலிருந்து வாராக் கடன்களை தள்ளுபடி விலையில் வாங்குவதற்காக பிரத்யேக நிறுவனங்களை நிறுவ முன்மொழிந்தது. இந்தப் பரிந்துரை SARFAESI சட்டம், 2002 (SARFAESI Act, 2002) இயற்றப்படுவதற்கு வழிவகுத்தது; இது முன் நீதிமன்ற தலையீடு இன்றியே அடமானம் வைக்கப்பட்ட சொத்துக்களைக் கைப்பற்றி ஏலம் விட கடன் வழங்கியவர்களுக்கு அதிகாரம் அளித்தது. परिसंपत्ति पुनर्निर्माण कंपनियों (ARCs) का गठन: बैंकों के तुलन पत्रों (बैलेंस शीट) से बट्टे खाते (Discounted Values) पर डूबे कर्ज़ों को हटाने के लिए विशेष संस्थाओं की स्थापना का प्रस्ताव रखा। इस सिफारिश ने सरफेसी अधिनियम, 2002 (SARFAESI Act, 2002) के लागू होने का मार्ग प्रशस्त किया, जिसने ऋणदाताओं को बिना किसी अदालती हस्तक्षेप के गिरवी रखी गई संपत्तियों को जब्त करने और उनकी नीलामी करने का अधिकार दिया।

• Strategic Consolidation and Mergers: Recommended creating a three-tier banking structure comprising 2 to 3 large Indian banks with international presence, 8 to 10 national banks, and regional banks. Critically, the committee warned that mergers should occur only between fundamentally strong lenders, noting that merging a weak bank with another weak bank merely produces a larger, unmanageable institution. மூலோபாய ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் இணைப்புகள்: சர்வதேச அளவில் செயல்படும் 2 முதல் 3 பெரிய இந்திய வங்கிகள், 8 முதல் 10 தேசிய வங்கிகள் மற்றும் பிராந்திய வங்கிகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய மூன்று அடுக்கு வங்கி கட்டமைப்பை உருவாக்க பரிந்துரைத்தது. முக்கியமாக, ஒரு பலவீனமான வங்கியை மற்றொரு பலவீனமான வங்கியுடன் இணைப்பது மிகப்பெரிய, நிர்வகிக்க முடியாத நிறுவனத்தையே உருவாக்கும் எனக் குறிப்பிட்டு, அடிப்படையில் வலுவான வங்கிகளிடையே மட்டுமே இணைப்புகள் நடைபெற வேண்டும் என்று இக்குழு எச்சரித்தது. रणनीतिक एकीकरण और विलय: एक त्रि-स्तरीय बैंकिंग संरचना बनाने की सिफारिश की जिसमें अंतरराष्ट्रीय उपस्थिति वाले 2 से 3 बड़े भारतीय बैंक, 8 से 10 राष्ट्रीय बैंक और क्षेत्रीय बैंक शामिल हों। महत्वपूर्ण बात यह है कि समिति ने चेतावनी दी कि विलय केवल बुनियादी रूप से मजबूत बैंकों के बीच ही होना चाहिए, और कहा कि एक कमज़ोर बैंक का दूसरे कमज़ोर बैंक के साथ विलय केवल एक बड़ा और अनियंत्रित संस्थान पैदा करता है।

• Autonomy and Board Governance: Advised reducing the government’s equity holding in public sector banks to 33%, professionalizing bank boards, and separating the RBI’s regulatory duties from bank ownership. சுயாட்சி மற்றும் இயக்குநர் குழு நிர்வாகம்: பொதுத்துறை வங்கிகளில் அரசின் பங்கு மூலதனத்தை 33% ஆகக் குறைக்கவும், வங்கி இயக்குநர் குழுக்களை தொழில்முறைப்படுத்தவும், வங்கி உரிமையிலிருந்து RBI-ன் ஒழுங்குமுறைப் பணிகளைப் பிரிக்கவும் அறிவுறுத்தியது. स्वायत्तता और बोर्ड शासन: सार्वजनिक क्षेत्र के बैंकों में सरकार की इक्विटी हिस्सेदारी घटाकर 33% करने, बैंक बोर्डों का पेशेवरकरण करने और RBI के विनियामक कर्तव्यों को बैंक स्वामित्व से अलग करने की सलाह दी।

The Digital Revolution: From Ledger Books to Core Banking Solutions

டிஜிட்டல் புரட்சி: பேரேட்டுப் புத்தகங்களிலிருந்து மைய வங்கித் தீர்வுகள் வரை डिजिटल क्रांति: बही-खातों से कोर बैंकिंग समाधान (CBS) तक

Prior to financial sector liberalization, Indian banking was entirely manual. Bank branches operated as self-contained operational islands, relying on physical day-books, handwritten general ledgers, and brass tokens to manage customer accounts. Reconciling inter-branch transactions took weeks or months, and a customer was strictly tethered to the single physical branch where the account was opened. நிதித்துறை தாராளமயமாக்கலுக்கு முன்பு, இந்திய வங்கியியல் முற்றிலும் கையேட்டுப் பணிகளையே சார்ந்திருந்தது. வங்கி கிளைகள் தனித்தனி செயல்பாட்டுத் தீவுகளாக இயங்கின; வாடிக்கையாளர் கணக்குகளை நிர்வகிக்க அவை நேரடி வரவு-செலவு தினசரி ஏடுகள், கையால் எழுதப்பட்ட பொதுப் பேரேடுகள் மற்றும் பித்தளை டோக்கன்களையே நம்பியிருந்தன. கிளைகளுக்கு இடையேயான பரிவர்த்தனைகளைச் சரிசெய்ய வாரங்கள் அல்லது மாதங்கள் பிடித்தன, மேலும் வாடிக்கையாளர் எந்தக் கிளையில் கணக்கைத் தொடங்கினாரோ அந்த ஒரே இயற்பியல் கிளையுடன் மட்டுமே பிணைக்கப்பட்டிருந்தார். वित्तीय क्षेत्र के उदारीकरण से पहले, भारतीय बैंकिंग पूरी तरह से हस्तचालित (Manual) थी। बैंक शाखाएं अलग-थलग परिचालन द्वीपों के रूप में काम करती थीं, जो ग्राहक खातों के प्रबंधन के लिए भौतिक दैनिक-पुस्तिकाओं (Day-books), हस्तलिखित सामान्य खाता-बहियों (General Ledgers) और पीतल के टोकनों पर निर्भर थीं। अंतर-शाखा लेनदेन के मिलान में हफ्तों या महीनों लग जाते थे, और एक ग्राहक पूरी तरह उसी भौतिक शाखा से बंधा होता था जहाँ खाता खोला गया था।

The post-1991 era fundamentally revolutionized bank operations through computerization, standardized telecommunication networks, and centralized software architecture. 1991 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிந்தைய காலகட்டம் கணினிமயமாக்கல், தரப்படுத்தப்பட்ட தொலைத்தொடர்பு நெட்வொர்க்குகள் மற்றும் மையப்படுத்தப்பட்ட மென்பொருள் கட்டமைப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் வங்கிச் செயல்பாடுகளை முற்றிலும் புரட்சிகரமாக மாற்றியது. 1991 के बाद के युग ने कम्प्यूटरीकरण, मानकीकृत दूरसंचार नेटवर्क और केंद्रीकृत सॉफ्टवेयर आर्किटेक्चर के माध्यम से बैंक परिचालनों में बुनियादी रूप से क्रांतिकारी बदलाव किया।

Foundational Committees on Banking Technology

வங்கித் தொழில்நுட்பத்திற்கான அடிப்படைக் குழுக்கள் बैंकिंग प्रौद्योगिकी पर बुनियादी समितियां

The technological transformation of Indian banking was guided by two pivotal central bank committees: இந்திய வங்கியியலின் தொழில்நுட்ப மாற்றம் இரண்டு முக்கியமான மத்திய வங்கிக் குழுக்களால் வழிநடத்தப்பட்டது: भारतीय बैंकिंग का तकनीकी रूपांतरण दो महत्वपूर्ण केंद्रीय बैंक समितियों द्वारा निर्देशित था:

• Rangarajan Committees (1984, 1989): Chaired by Dr. C. Rangarajan, these committees provided the pioneering blueprint for mechanization and computerization in Indian banks. Their recommendations led to the computerization of branch ledger operations and the introduction of Magnetic Ink Character Recognition (MICR) technology, which automated cheque clearing houses across metropolitan centres. ரங்கராஜன் குழுக்கள் (1984, 1989): டாக்டர் சி. ரங்கராஜன் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட இக்குழுக்கள், இந்திய வங்கிகளில் இயந்திரமயமாக்கல் மற்றும் கணினிமயமாக்கலுக்கான முன்னோடி வரைபடத்தை வழங்கின. இவர்களின் பரிந்துரைகள் கிளைப் பேரேட்டுச் செயல்பாடுகளைக் கணினிமயமாக்குவதற்கும், பெருநகர மையங்களில் காசோலை தீர்வகங்களை தானியக்கமாக்கிய காந்த மை எழுத்துணறி (MICR) தொழில்நுட்பத்தை அறிமுகப்படுத்துவதற்கும் வழிவகுத்தன. रंगराजन समितियां (1984, 1989): डॉ. सी. रंगराजन की अध्यक्षता वाली इन समितियों ने भारतीय बैंकों में मशीनीकरण और कम्प्यूटरीकरण के लिए अग्रणी खाका तैयार किया। उनकी सिफारिशों से शाखा खाता-बही परिचालनों का कम्प्यूटरीकरण हुआ और मैग्नेटिक इंक कैरेक्टर रिकॉग्निशन (MICR) तकनीक की शुरुआत हुई, जिसने महानगरों में चेक समाशोधन गृहों (Clearing Houses) को स्वचालित बना दिया।

• Vasudevan Committee (1998): Chaired by P. R. Vasudevan, this committee recommended the legal recognition of electronic funds transfers, the creation of robust Wide Area Networks (WAN) using satellite VSAT technology, and strict encryption standards for inter-bank communication. வாசுதேவன் குழு (1998): பி. ஆர். வாசுதேவன் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட இக்குழு, மின்னணு நிதிப் பரிமாற்றங்களுக்கான சட்ட அங்கீகாரம், விசாட் (VSAT) செயற்கைக்கோள் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்திய வலுவான பரந்த பரப்பு வலையமைப்புகளை (WAN) உருவாக்குதல் மற்றும் வங்கிகளுக்கு இடையேயான தகவல் தொடர்புகளுக்கான கடுமையான குறியாக்கத் தரநிலைகள் (Encryption Standards) ஆகியவற்றை பரிந்துரைத்தது. वासुदेवन समिति (1998): पी. आर. वासुदेवन की अध्यक्षता वाली इस समिति ने इलेक्ट्रॉनिक फंड ट्रांसफर को कानूनी मान्यता देने, उपग्रह VSAT तकनीक का उपयोग करके मजबूत वाइड एरिया नेटवर्क (WAN) के निर्माण और अंतर-बैंक संचार के लिए कड़े एन्क्रिप्शन मानकों की सिफारिश की।

To provide specialized institutional support for financial technology, the RBI established the Institute for Development and Research in Banking Technology (IDRBT) at Hyderabad in 1996. IDRBT developed the Indian Financial Network (INFINET), a secure, closed-user-group communication backbone that connected banks across the nation. நிதித் தொழில்நுட்பத்திற்கு பிரத்யேக நிறுவன ஆதரவை வழங்குவதற்காக, RBI 1996 இல் ஹைதராபாத்தில் வங்கித் தொழில்நுட்ப மேம்பாடு மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை (IDRBT) நிறுவியது. IDRBT நாடு முழுவதும் உள்ள வங்கிகளை இணைக்கும் பாதுகாப்பான, குறிப்பிட்ட பயனர் குழுவிற்கான தகவல் தொடர்பு முதுகெலும்பான இந்திய நிதி வலையமைப்பை (INFINET) உருவாக்கியது. वित्तीय प्रौद्योगिकी के लिए विशेष संस्थागत सहायता प्रदान करने के उद्देश्य से, RBI ने 1996 में हैदराबाद में बैंकिंग प्रौद्योगिकी विकास एवं अनुसंधान संस्थान (IDRBT) की स्थापना की। IDRBT ने इंडियन फाइनेंशियल नेटवर्क (INFINET) विकसित किया, जो एक सुरक्षित और क्लोज्ड-यूज़र-ग्रुप संचार ढांचा था जिसने देश भर के बैंकों को आपस में जोड़ा।

Core Banking Solution (CBS): Enabling Anywhere Banking

மைய வங்கித் தீர்வு (CBS): எங்கிருந்தும் வங்கிச் சேவையை சாத்தியமாக்குதல் कोर बैंकिंग समाधान (CBS): एनीव्हेयर बैंकिंग को सक्षम बनाना

The true technological milestone arrived in the early 2000s with the rollout of the Core Banking Solution (CBS). CBS replaced isolated branch-level servers with a centralized, real-time database hosted at an institution’s central data centre. 2000களின் தொடக்கத்தில் மைய வங்கித் தீர்வு (CBS) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதன் மூலம் உண்மையான தொழில்நுட்ப மைல்கல் எட்டப்பட்டது. CBS தனிமைப்படுத்தப்பட்ட கிளை அளவிலான சேவையகங்களுக்கு (Servers) மாற்றாக, ஒரு நிறுவனத்தின் மைய தரவு மையத்தில் (Data Centre) பராமரிக்கப்படும் ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட, நிகழ்நேர தரவுத்தளத்தை நிறுவியது. असली तकनीकी मील का पत्थर 2000 के दशक की शुरुआत में कोर बैंकिंग समाधान (CBS) के लागू होने के साथ आया। CBS ने अलग-थलग शाखा-स्तरीय सर्वरों को किसी संस्थान के केंद्रीय डेटा केंद्र में होस्ट किए गए एक केंद्रीकृत, रीयल-टाइम डेटाबेस से बदल दिया।

This architectural shift redefined the customer relationship. Customers ceased being clients of a specific physical branch and became customers of the bank as a whole. A depositor could deposit cash, withdraw funds, and initiate transfers from any branch of their bank nationwide. இந்தக் கட்டமைப்பு மாற்றம் வாடிக்கையாளர் உறவை மறுவரையறை செய்தது. வாடிக்கையாளர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரடிக் கிளையின் வாடிக்கையாளர்களாக இருப்பது முடிவுக்கு வந்து, ஒட்டுமொத்த வங்கியின் வாடிக்கையாளர்களாக மாறினர். ஒரு வைப்பாளர் நாடு முழுவதும் உள்ள தனது வங்கியின் எந்தவொரு கிளையிலிருந்தும் பணத்தை டெபாசிட் செய்யவும், திரும்பப் பெறவும் மற்றும் பணப் பரிமாற்றங்களைத் தொடங்கவும் முடிந்தது. इस संरचनात्मक बदलाव ने ग्राहक संबंधों को नए सिरे से परिभाषित किया। ग्राहक किसी विशिष्ट भौतिक शाखा के ग्राहक न रहकर पूरे बैंक के ग्राहक बन गए। कोई भी जमाकर्ता देश भर में अपने बैंक की किसी भी शाखा से नकदी जमा कर सकता था, धनराशि निकाल सकता था और धन अंतरण शुरू कर सकता था।

CBS provided the vital operational infrastructure for modern electronic payment channels: நவீன மின்னணு கட்டண முறைகளுக்கான முக்கிய செயல்பாட்டுக் கட்டமைப்பை CBS வழங்கியது: CBS ने आधुनिक इलेक्ट्रॉनिक भुगतान चैनलों के लिए महत्वपूर्ण परिचालन बुनियादी ढांचा प्रदान किया:

• Networked Automated Teller Machines (ATMs) interconnected through the National Financial Switch (NFS) தேசிய நிதி சுவிட்ச் (NFS) மூலம் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட நெட்வொர்க் தானியங்கி பணப் பரிவர்த்தனை இயந்திரங்கள் (ATMs) नेशनल फाइनेंशियल स्विच (NFS) के माध्यम से आपस में जुड़े नेटवर्क वाले स्वचालित टेलर मशीनें (ATMs)

• Real-Time Gross Settlement (RTGS), launched by the RBI in 2004 for instantaneous high-value funds transfer உடனடி உயர் மதிப்பு நிதிப் பரிமாற்றங்களுக்காக 2004 இல் RBI ஆல் தொடங்கப்பட்ட நிகழ்நேர மொத்தத் தீர்வு (RTGS) तत्काल बड़े मूल्य के फंड ट्रांसफर के लिए 2004 में RBI द्वारा शुरू किया गया रियल-टाइम ग्रॉस सेटलमेंट (RTGS)

• National Electronic Funds Transfer (NEFT), introduced in 2005 for retail electronic remittances சில்லறை மின்னணு நிதிப் பரிமாற்றங்களுக்காக 2005 இல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட தேசிய மின்னணு நிதிப் பரிமாற்றம் (NEFT) खुदरा इलेक्ट्रॉनिक धन प्रेषण (Remittances) के लिए 2005 में शुरू किया गया नेशनल इलेक्ट्रॉनिक फंड्स ट्रांसफर (NEFT)

• Internet and mobile banking portals, which eventually formed the bedrock for the Unified Payments Interface (UPI) ecosystem இறுதியில் ஒருங்கிணைந்த கட்டண இடைமுகம் (UPI) சூழலமைப்பிற்கு அடித்தளமாக அமைந்த இணைய மற்றும் மொபைல் வங்கி இணையதளங்கள் इंटरनेट और मोबाइल बैंकिंग पोर्टल, जो अंततः यूनिफाइड पेमेंट्स इंटरफेस (UPI) पारिस्थितिकी तंत्र का आधार बने

The Shift to Specialized and Differentiated Banking Licenses

சிறப்பு மற்றும் வேறுபடுத்தப்பட்ட வங்கி உரிமங்களை நோக்கிய மாற்றம் विशेषीकृत और विभेदित बैंकिंग लाइसेंसों की ओर बदलाव

Throughout most of modern Indian history, the Reserve Bank of India issued uniform universal banking licenses. Under this framework, every commercial bank operated under identical rules and offered the same broad spectrum of services, ranging from retail deposits to complex corporate loans. நவீன இந்திய வரலாற்றின் பெரும்பகுதியில், RBI ஒரே மாதிரியான பொது வங்கி (Universal Banking) உரிமங்களை வழங்கி வந்தது. இக்கட்டமைப்பின் கீழ், ஒவ்வொரு வணிக வங்கியும் ஒரே மாதிரியான விதிகளின் கீழ் செயல்பட்டு, சில்லறை வைப்புத்தொகை முதல் சிக்கலான கார்ப்பரேட் கடன்கள் வரை பரந்த அளவிலான சேவைகளை வழங்கியது. आधुनिक भारतीय इतिहास के अधिकांश समय में, RBI ने एक समान यूनिवर्सल बैंकिंग लाइसेंस जारी किए। इस ढांचे के तहत, प्रत्येक वाणिज्यिक बैंक समान नियमों के तहत काम करता था और खुदरा जमा से लेकर जटिल कॉर्पोरेट ऋणों तक सेवाओं का एक समान व्यापक दायरा प्रदान करता था।

However, universal banks frequently prioritized urban corporate lending, leaving large segments of rural laborers, micro-enterprises, and unorganized workers outside the formal financial perimeter. இருப்பினும், பொது வங்கிகள் நகர்ப்புற கார்ப்பரேட் கடன்களுக்கே முன்னுரிமை அளித்தன; இதனால் கிராமப்புற தொழிலாளர்கள், நுண் நிறுவனங்கள் மற்றும் முறைசாரா தொழிலாளர்கள் பெருமளவில் முறையான நிதி எல்லைக்கு வெளியே தள்ளப்பட்டனர். हालांकि, यूनिवर्सल बैंक अक्सर शहरी कॉर्पोरेट ऋण को प्राथमिकता देते थे, जिससे ग्रामीण मजदूरों, सूक्ष्म उद्यमों और असंगठित श्रमिकों के बड़े वर्ग औपचारिक वित्तीय दायरे से बाहर रह जाते थे।

In 2013–2014, the Committee on Comprehensive Financial Services for Small Businesses and Low Income Households, chaired by Dr. Nachiket Mor, recommended abandoning the rigid universal model in favor of differentiated banking licenses. The committee advised licensing specialized, niche institutions designed to serve targeted customer segments. 2013–2014 இல், டாக்டர் நசிகேத் மோர் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட சிறு வணிகங்கள் மற்றும் குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களுக்கான விரிவான நிதிச் சேவைகளுக்கான குழு, இறுக்கமான பொது வங்கி மாதிரிக்கு பதிலாக வேறுபடுத்தப்பட்ட வங்கி உரிமங்களை (Differentiated Banking Licenses) வழங்கப் பரிந்துரைத்தது. குறிப்பிட்ட வாடிக்கையாளர் பிரிவுகளுக்குச் சேவையாற்றும் நோக்கில் வடிவமைக்கப்பட்ட பிரத்யேக, குறிப்பிட்ட துறைசார் நிறுவனங்களுக்கு உரிமம் வழங்க இக்குழு அறிவுறுத்தியது. 2013–2014 में, डॉ. नचिकेत मोर की अध्यक्षता वाली छोटे व्यवसायों और कम आय वाले परिवारों के लिए व्यापक वित्तीय सेवाओं पर समिति ने विभेदित बैंकिंग लाइसेंसों (Differentiated Banking Licenses) के पक्ष में कठोर यूनिवर्सल मॉडल को छोड़ने की सिफारिश की। समिति ने लक्षित ग्राहक वर्गों की सेवा के लिए बनाई गई विशेषीकृत (Niche) संस्थाओं को लाइसेंस देने की सलाह दी।

Acting on these recommendations, the RBI introduced two new classes of differentiated banks in 2014–2015: இப்பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் செயல்பட்டு, RBI 2014–2015 இல் இரண்டு புதிய வகை வேறுபடுத்தப்பட்ட வங்கிகளை அறிமுகப்படுத்தியது: इन सिफारिशों पर कार्रवाई करते हुए, RBI ने 2014–2015 में विभेदित बैंकों की दो नई श्रेणियां पेश कीं:

• Payments Banks: Niche institutions designed to mobilize savings and execute low-cost remittances for migrant workers and unbanked populations. To protect public savings, Payments Banks are strictly prohibited from lending or issuing credit cards, and individual customer deposits are capped at ₹2 lakh. கட்டண வங்கிகள் (Payments Banks): புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் மற்றும் வங்கி வசதியற்ற மக்களுக்கு சேமிப்பைத் திரட்டுவதற்கும், குறைந்த கட்டணத்தில் பணப் பரிமாற்றங்களை மேற்கொள்வதற்கும் வடிவமைக்கப்பட்ட பிரத்யேக நிறுவனங்கள். பொதுமக்களின் சேமிப்பைப் பாதுகாப்பதற்காக, கட்டண வங்கிகள் கடன் வழங்குவதற்கோ அல்லது கடன் அட்டைகளை (Credit Cards) வழங்குவதற்கோ கண்டிப்பாகத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் தனிநபர் வாடிக்கையாளர் வைப்புத்தொகைக்கு ₹2 லட்சம் வரை உச்சவரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. पेमेंट्स बैंक: प्रवासी श्रमिकों और बैंकिंग सेवाओं से वंचित आबादी के लिए बचत जुटाने और कम लागत पर धन प्रेषण (Remittances) की सुविधा देने के उद्देश्य से बनाए गए विशिष्ट संस्थान। जनता की बचत की सुरक्षा के लिए, पेमेंट्स बैंकों को ऋण देने या क्रेडिट कार्ड जारी करने से सख्ती से प्रतिबंधित किया गया है, और व्यक्तिगत ग्राहक जमा की सीमा ₹2 लाख तय की गई है।

• Small Finance Banks (SFBs): Specialized commercial lenders focused on financial inclusion for micro-enterprises, small farmers, and unorganized businesses. To maintain this focus, SFBs must direct at least 75% of their total adjusted net bank credit to priority sectors, with at least 50% of their loan portfolio consisting of loans under ₹25 lakh. சிறு நிதி வங்கிகள் (SFBs): நுண் நிறுவனங்கள், சிறு விவசாயிகள் மற்றும் முறைசாரா வணிகங்களுக்கான நிதிச் சேர்க்கையில் (Financial Inclusion) கவனம் செலுத்தும் பிரத்யேக வணிகக் கடன் வழங்கும் வங்கிகள். இந்தக் கவனத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்காக, SFBs தங்களின் மொத்த சரிசெய்யப்பட்ட நிகர வங்கிக் கடனில் குறைந்தது 75% முன்னுரிமைத் துறைகளுக்கு ஒதுக்க வேண்டும்; மேலும் தங்களின் கடன் தொகுப்பில் குறைந்தபட்சம் 50% கடன்களை ₹25 லட்சத்திற்குட்பட்ட தொகையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். लघु वित्त बैंक (SFBs): सूक्ष्म उद्यमों, छोटे किसानों और असंगठित व्यवसायों के वित्तीय समावेशन पर केंद्रित विशेष वाणिज्यिक ऋणदाता। इस फोकस को बनाए रखने के लिए, SFBs को अपने कुल समायोजित शुद्ध बैंक ऋण का कम से कम 75% प्राथमिकता प्राप्त क्षेत्रों में लगाना अनिवार्य है, जिसमें उनके ऋण पोर्टफोलियो का कम से कम 50% हिस्सा ₹25 लाख से कम के ऋणों का होना चाहिए।

In December 2019, the RBI introduced on-tap licensing guidelines for Small Finance Banks. This policy established a continuous, open application window, allowing qualified entities to transition into small finance banks without waiting for sporadic licensing rounds. Dedicated features and detailed operational mandates of Payments Banks and Small Finance Banks are explored in Chapter 14. 2019 டிசம்பரில், சிறு நிதி வங்கிகளுக்கான தொடர் உரிமம் (On-tap Licensing) வழங்கும் வழிகாட்டுதல்களை RBI அறிமுகப்படுத்தியது. இக்கொள்கை ஒரு தொடர்ச்சியான, திறந்த விண்ணப்ப வாய்ப்பை நிறுவியது; இது தகுதியுள்ள நிறுவனங்கள் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியிலான உரிமச் சுற்றுகளுக்காகக் காத்திருக்காமல் சிறு நிதி வங்கிகளாக மாற அனுமதித்தது. கட்டண வங்கிகள் மற்றும் சிறு நிதி வங்கிகளின் பிரத்யேக அம்சங்கள் மற்றும் விரிவான செயல்பாட்டு வழிகாட்டுதல்கள் அத்தியாயம் 14 இல் விரிவாக ஆராயப்படுகின்றன. दिसंबर 2019 में, RBI ने लघु वित्त बैंकों (SFBs) के लिए ऑन-टैप लाइसेंसिंग दिशानिर्देश पेश किए। इस नीति ने एक निरंतर, खुली आवेदन खिड़की स्थापित की, जिससे पात्र संस्थाओं को कभी-कभार होने वाले लाइसेंसिंग दौर की प्रतीक्षा किए बिना लघु वित्त बैंकों में परिवर्तित होने की अनुमति मिली। पेमेंट्स बैंकों और SFBs की विशिष्ट विशेषताओं तथा विस्तृत परिचालन अधिदेशों का अध्ययन अध्याय 14 में किया गया है।

Summary of Landmark Reforms Post-1991

1991 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிந்தைய முக்கிய சீர்திருத்தங்களின் சுருக்கம் 1991 के बाद के ऐतिहासिक सुधारों का सारांश

The following table summarizes the structural transformation of the Indian banking system across key reform dimensions: பின்வரும் அட்டவணை முக்கிய சீர்திருத்தப் பரிமாணங்களின் அடிப்படையில் இந்திய வங்கி அமைப்பின் கட்டமைப்பு மாற்றத்தை சுருக்கமாக விளக்குகிறது: निम्नलिखित तालिका प्रमुख सुधार आयामों के अंतर्गत भारतीय बैंकिंग प्रणाली के संरचनात्मक रूपांतरण को सारांशित करती है:

Key Takeaways

முக்கியக் குறிப்புகள் मुख्य बिंदु

• The Narasimham Committee I (1991) delivered the master blueprint for modern banking reforms, recommending lower statutory pre-emptions, market-determined interest rates, objective prudential norms, and private sector entry. நரசிம்மம் குழு I (1991) நவீன வங்கிச் சீர்திருத்தங்களுக்கான முதன்மை வரைபடத்தை வழங்கியது; இது குறைவான சட்டரீதியான ஒதுக்கீடுகள், சந்தை நிர்ணயிக்கும் வட்டி விகிதங்கள், புறநிலை விவேக விதிகள் மற்றும் தனியார் துறை நுழைவு ஆகியவற்றை பரிந்துரைத்தது. नरसिम्हा समिति I (1991) ने आधुनिक बैंकिंग सुधारों का मुख्य खाका प्रस्तुत किया, जिसमें कम सांविधिक पूर्व-क्रय, बाज़ार-आधारित ब्याज दरों, वस्तुनिष्ठ विवेकपूर्ण मानदंडों और निजी क्षेत्र के प्रवेश की सिफारिश की गई थी।

• Statutory pre-emptions were scaled back, with SLR reduced from 38.5% toward 25% and CRR lowered from 15% toward 3% to 5%, transferring credit deployment decisions from the state back to bank management. சட்டரீதியான ஒதுக்கீடுகள் குறைக்கப்பட்டன; இதில் SLR 38.5% இலிருந்து 25% ஆகவும், CRR 15% இலிருந்து 3% முதல் 5% வரையிலும் குறைக்கப்பட்டது; இதன் மூலம் கடன் வழங்கும் முடிவுகள் அரசிடமிருந்து மீண்டும் வங்கி நிர்வாகத்திற்கே மாற்றப்பட்டன. सांविधिक पूर्व-क्रय को घटाया गया, जिसमें SLR को 38.5% से घटाकर 25% और CRR को 15% से घटाकर 3% से 5% के दायरे में लाया गया, जिससे ऋण आवंटन के निर्णय सरकार से वापस बैंक प्रबंधन के हाथों में आ गए।

• The IRACP framework (1992–1993) established cash-basis income recognition and the 90-day delinquency norm for Non-Performing Assets (NPAs), replacing discretionary accounting with transparent classification. IRACP கட்டமைப்பு (1992–1993) ரொக்க அடிப்படையிலான வருவாய் அங்கீகாரத்தையும், செயல்படாத சொத்துக்களுக்கான (NPAs) 90 நாள் கடன் நிலுவை விதியையும் நிறுவி, தன்னிச்சையான கணக்கியல் முறைக்கு மாற்றாக வெளிப்படையான வகைப்பாட்டைக் கொண்டுவந்தது. IRACP ढांचे (1992–1993) ने नकद आधार पर आय की पहचान और गैर-निष्पादित परिसंपत्तियों (NPAs) के लिए 90-दिवसीय चूक मानदंड स्थापित किया, जिससे विवेकाधीन लेखांकन की जगह पारदर्शी वर्गीकरण ने ले ली।

• The entry of new private sector banks (January 1993) introduced institutions such as HDFC Bank, ICICI Bank, and Axis Bank, which catalyzed modern technology adoption and competitive customer service. புதிய தனியார் துறை வங்கிகளின் வருகை (ஜனவரி 1993) HDFC வங்கி, ICICI வங்கி மற்றும் Axis வங்கி போன்ற நிறுவனங்களை அறிமுகப்படுத்தியது; இது நவீன தொழில்நுட்ப பயன்பாட்டிற்கும் போட்டித்தன்மை கொண்ட வாடிக்கையாளர் சேவைக்கும் வினையூக்கியாக அமைந்தது. नए निजी क्षेत्र के बैंकों के प्रवेश (जनवरी 1993) ने HDFC बैंक, ICICI बैंक और एक्सिस बैंक जैसे संस्थानों की शुरुआत की, जिन्होंने आधुनिक तकनीक को अपनाने और प्रतिस्पर्धी ग्राहक सेवा को गति प्रदान की।

• Narasimham Committee II (1998) focused on institutional resilience, recommending tighter prudential norms, the establishment of Asset Reconstruction Companies under SARFAESI, and market-driven bank consolidation. நரசிம்மம் குழு II (1998) நிறுவன மீள்தன்மையில் கவனம் செலுத்தியது; இது கடுமையான விவேக விதிகள், SARFAESI சட்டத்தின் கீழ் சொத்து மறுகட்டமைப்பு நிறுவனங்களை நிறுவுதல் மற்றும் சந்தை சார்ந்த வங்கி ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவற்றை பரிந்துரைத்தது. नरसिम्हा समिति II (1998) ने संस्थागत लचीलेपन पर ध्यान केंद्रित किया, जिसमें कड़े विवेकपूर्ण मानदंडों, SARFAESI के तहत परिसंपत्ति पुनर्निर्माण कंपनियों (ARCs) की स्थापना और बाज़ार-संचालित बैंक एकीकरण की सिफारिश की गई।

• The nationwide rollout of the Core Banking Solution (CBS) transitioned the banking sector from localized branch-bound banking to real-time anywhere banking, laying the rails for RTGS, NEFT, and modern digital finance. நாடு தழுவிய அளவில் மைய வங்கித் தீர்வு (CBS) செயல்படுத்தப்பட்டது வங்கித் துறையை குறிப்பிட்ட கிளை சார்ந்த வங்கியியலிலிருந்து நிகழ்நேர எங்கிருந்தும் செயல்படும் வங்கியியலாக மாற்றியதுடன், RTGS, NEFT மற்றும் நவீன டிஜிட்டல் நிதி ஆகியவற்றிற்கான பாதையை அமைத்தது. देश भर में कोर बैंकिंग समाधान (CBS) के प्रसार ने बैंकिंग क्षेत्र को स्थानीयकृत शाखा-आधारित बैंकिंग से रीयल-टाइम एनीव्हेयर बैंकिंग में बदल दिया, जिसने RTGS, NEFT और आधुनिक डिजिटल वित्त की नींव रखी।

In the next lesson, we will explore the history, strategic drivers, and structural impact of bank mergers and consolidations. அடுத்த பாடத்தில், வங்கி இணைப்புகள் மற்றும் ஒருங்கிணைப்புகளின் வரலாறு, மூலோபாய காரணிகள் மற்றும் கட்டமைப்பு ரீதியான தாக்கங்களை நாம் ஆராய்வோம். अगले पाठ में, हम बैंक विलय और एकीकरण के इतिहास, रणनीतिक प्रेरकों और संरचनात्मक प्रभावों का अध्ययन करेंगे।