Phase I: Pre-Independence Era (1770-1947)
Explore the evolution of Indian banking from 1770 to 1947, tracing the Bank of Hindostan, Presidency Banks, Imperial Bank of India, early joint stock banks, Swadeshi movement banks, and the creation of the Reserve Bank of India in 1935.
Genesis of Modern Banking in India
Every rupee passing through today’s electronic clearance systems rests upon two centuries of institutional trial, financial crisis, and structural transformation. Before European merchant houses introduced joint-stock banking, India relied on a deeply rooted indigenous credit network run by Shroffs, Seths, Mahajans, and Chettiars. These traditional financiers financed inland trade through indigenous bills of exchange known as Hundis.
The arrival of the English East India Company altered India’s commercial requirements. Colonial military expeditions, expanding maritime commerce, and revenue collection demanded institutions capable of issuing transferable paper currency and raising institutional credit. European managing agency houses stepped into this void, creating the first Western-style joint-stock banks on Indian soil during the late eighteenth century.
This initial era, spanning from 1770 to India’s independence in 1947, transformed Indian finance from fragmented merchant adventures into a formalized banking architecture governed by a central monetary authority.
Early Joint-Stock Experiments (1770-1850s)
The first modern banking experiments emerged in Calcutta, the administrative capital of British India. These institutions operated under European managing agency houses, which combined international merchant trading with banking operations.
The Bank of Hindostan (1770)
The earliest Western-style bank established in India was the Bank of Hindostan, founded in 1770 in Calcutta by the English managing agency house of Alexander and Company. It was the first institution to issue modern paper currency banknotes in India, circulating notes in denominations ranging from 4 to 10,000 Sicca rupees.
The bank operated without limited liability protection, meaning the partners bore personal financial responsibility for all institutional debts. When Alexander and Company suffered heavy commercial losses during the severe mercantile crisis of 1832, the Bank of Hindostan collapsed and ceased operations permanently in 1832.
The General Bank of India (1786)
In 1786, another pioneering venture emerged with the founding of the General Bank of India. Initiated by local European merchants with semi-official backing from the East India Company administration, it operated as an early joint-stock bank.
The bank introduced structured lending against government paper and private bills of exchange. However, currency debasement disputes, unstable earnings, and administrative disagreements with colonial authorities led to its voluntary liquidation in 1791.
Structural Vulnerabilities of Agency House Banks
These pioneering eighteenth-century institutions failed to survive over the long term because of four structural flaws:
-
Lack of Limited Liability: Shareholders were exposed to unlimited personal ruin during banking panics.
வரையறுக்கப்பட்ட பொறுப்பு இல்லாமை: வங்கி நெருக்கடிகளின் போது பங்குதாரர்கள் தங்களின் சொந்த சொத்துக்கள் முழுவதையும் இழக்கும் அபாயத்திற்கு ஆளாயினர். सीमित दायित्व का अभाव: बैंकिंग संकट के दौरान शेयरधारक असीमित व्यक्तिगत बर्बादी के जोखिम में थे। -
Intertwined Mercantile Risks: Banking funds were routinely diverted to speculate in indigo, silk, and opium trading. When global commodity prices crashed, the banks failed alongside their parent agency houses.
பின்னப்பட்ட வணிக அபாயங்கள்: அவுரி (Indigo), பட்டு மற்றும் அபின் வர்த்தகத்தில் ஊக வணிகம் செய்வதற்காக வங்கியின் நிதி வழக்கமாகத் திருப்பிவிடப்பட்டது. உலகளாவிய பொருட்களின் விலைகள் கடுமையாக வீழ்ச்சியடைந்தபோது, அவற்றின் தாய் முகமை நிறுவனங்களுடன் சேர்ந்து இவ்வங்கிகளும் வீழ்ந்தன. व्यापारिक जोखिमों का आपस में जुड़ाव: बैंकिंग फंड नियमित रूप से नील, रेशम और अफीम के सट्टेबाजी व्यापार में लगा दिए जाते थे। जब वैश्विक जिंस कीमतों में भारी गिरावट आई, तो ये बैंक अपने मूल एजेंसी घरानों के साथ ही डूब गए। -
Absence of Central Regulation: No supervisory body existed to inspect reserves, audit balance sheets, or provide emergency liquidity during deposit runs.
மைய ஒழுங்குமுறை இன்மை: வங்கி கையிருப்பை ஆய்வு செய்யவும், நிதிநிலை அறிக்கைகளைத் தணிக்கை செய்யவும் அல்லது வைப்பாளர்கள் பணத்தை மொத்தமாகத் திரும்ப எடுக்கும் நெருக்கடி காலங்களில் அவசரக்கால பணப்புழக்கத்தை வழங்கவும் எந்தவொரு மேற்பார்வை அமைப்பும் இருக்கவில்லை. केंद्रीय विनियमन की अनुपस्थिति: भंडार की जांच करने, बैलेंस शीट का ऑडिट करने या जमा निकासी की होड़ के दौरान आपातकालीन नकदी सहायता प्रदान करने के लिए कोई नियामक संस्था मौजूद नहीं थी। -
Limited Public Confidence: The public viewed foreign agency banks with suspicion and preferred holding precious metals or transacting with trusted indigenous bankers.
மக்களிடையே குறைவான நம்பிக்கை: வெளிநாட்டு முகமை வங்கிகளைப் பொதுமக்கள் சந்தேகக் கண்ணோட்டத்துடனேயே பார்த்தனர்; தங்களின் செல்வத்தை விலைமதிப்பற்ற உலோகங்களாகச் சேமித்து வைப்பதையோ அல்லது நம்பகமான உள்நாட்டு வங்கித் தொழில் செய்வோருடன் பணப்பரிவர்த்தனை செய்வதையோ அவர்கள் அதிகம் விரும்பினர். जनता के विश्वास की कमी: जनता विदेशी एजेंसी बैंकों को संदेह की दृष्टि से देखती थी और कीमती धातुएं रखने या विश्वसनीय स्वदेशी साहूकारों के साथ लेनदेन करने को प्राथमिकता देती थी।
The Three Presidency Banks
The collapse of private agency banks forced the British East India Company to establish stable, institutional banking pillars to manage government finances and finance military logistics. This led to the creation of the three Presidency Banks across the primary administrative presidencies of British India.
Bank of Bengal (1806)
The journey of quasi-central banking in India began with the establishment of the Bank of Calcutta on June 2, 1806. It was initially funded with a capital of ₹50 lakh to finance General Wellesley’s military campaigns against the Marathas.
On January 2, 1809, the institution received a formal royal charter from the British Crown and was renamed the Bank of Bengal. It became the first chartered joint-stock bank in India, with the colonial government contributing 20% of its equity capital and appointing three directors to its board.
Bank of Bombay (1840)
Following the Bengal model, the Bank of Bombay was incorporated on April 15, 1840, with a share capital of ₹52 lakh, of which the government contributed ₹3 lakh. The bank financed western India’s booming maritime trade, particularly raw cotton and textile exports.
During the American Civil War (1861-1865), world demand for Indian cotton surged, leading to wild financial speculation in Bombay. When the war ended and cotton prices crashed, rampant speculative lending caused the Bank of Bombay to collapse in 1868. It was promptly reconstructed in the same year as the New Bank of Bombay with recapitalized equity.
Bank of Madras (1843)
The third Presidency bank, the Bank of Madras, was established on July 1, 1843, with a capital of ₹30 lakh. It was formed by amalgamating three existing private banking institutions operating in southern India:
-
The Carnatic Bank (founded in 1788)
கர்நாடிக் வங்கி (Carnatic Bank) (1788 இல் நிறுவப்பட்டது) कर्नाटक बैंक (Carnatic Bank) (1788 में स्थापित) -
The Madras Bank (founded in 1795)
மெட்ராஸ் வங்கி (Madras Bank) (1795 இல் நிறுவப்பட்டது) मद्रास बैंक (Madras Bank) (1795 में स्थापित) -
The Asiatic Bank (founded in 1804)
ஏசியாடிக் வங்கி (Asiatic Bank) (1804 இல் நிறுவப்பட்டது) एशियाटिक बैंक (Asiatic Bank) (1804 में स्थापित)
The Bank of Madras handled government remittances, held public balances, and supported commodity trade across the Madras Presidency and the princely states of southern India.
Legislative Milestones: 1861 and 1876
The Presidency Banks underwent two major statutory reorganizations that redefined their relationship with the government:
The Paper Currency Act of 1861
Before 1861, each Presidency Bank enjoyed the legal privilege of issuing its own currency notes within its territory. The Paper Currency Act of 1861 abolished this privilege entirely, establishing a strict state monopoly over paper currency issuance.
The authority to issue legal tender banknotes was transferred directly to the Government of India through its Mint and Currency Departments. To compensate the Presidency Banks for this loss of revenue, the government appointed them as official agents to manage treasury cash balances, public debt registries, and currency transit chests.
The Presidency Banks Act of 1876
As the three banks expanded their branch networks, their separate governing charters caused regulatory friction. In 1876, the British administration enacted the Presidency Banks Act of 1876, which placed all three banks under a single, uniform legal framework.
Under this Act:
-
The British Government divested its entire shareholding, making the Presidency Banks private shareholder-owned corporations.
பிரிட்டிஷ் அரசு தனது முழுப் பங்கு மூலதனத்தையும் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டதால், மாகாண வங்கிகள் தனியார் பங்குதாரர்களுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்களாக மாறின. ब्रिटिश सरकार ने अपनी पूरी शेयरधारिता बेच दी, जिससे प्रेसीडेंसी बैंक निजी शेयरधारकों के स्वामित्व वाले निगम बन गए। -
Government representation on their boards of directors was terminated.
அவற்றின் இயக்குநர் குழுக்களில் அரசுப் பிரதிநிதித்துவம் முடிவுக்கு வந்தது. उनके निदेशक मंडलों में सरकारी प्रतिनिधित्व समाप्त कर दिया गया। -
Severe operational restrictions were imposed: the banks were forbidden from dealing in foreign exchange, raising long-term loans, or lending against immovable property.
கடுமையான செயல்பாட்டுக் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன: அந்நியச் செலாவணி வணிகத்தில் ஈடுபடுவது, நீண்டகாலக் கடன்களைத் திரட்டுவது அல்லது அசையாச் சொத்துக்களைப் பிணையமாக வைத்து கடன் வழங்குவது ஆகியவை இவ்வங்கிகளுக்குத் தடை செய்யப்பட்டன. कड़े परिचालन प्रतिबंध लगाए गए: बैंकों पर विदेशी मुद्रा में लेनदेन करने, दीर्घकालिक ऋण जुटाने या अचल संपत्ति के बदले ऋण देने पर रोक लगा दी गई। -
The government established separate Reserve Treasuries in Calcutta, Bombay, and Madras, holding surplus public funds rather than leaving all government deposits inside the Presidency Banks.
அனைத்து அரசு வைப்புத்தொகைகளையும் மாகாண வங்கிகளில் மட்டுமே விட்டுவைப்பதற்குப் பதிலாக, உபரிப் பொது நிதியை வைத்திருப்பதற்காக கல்கத்தா, பம்பாய் மற்றும் மெட்ராஸ் ஆகிய இடங்களில் அரசு தனித்தனி இருப்புக் கருவூலங்களை (Reserve Treasuries) அமைத்தது. सरकार ने सभी सरकारी जमाओं को प्रेसीडेंसी बैंकों में छोड़ने के बजाय अतिरिक्त सार्वजनिक धन रखने के लिए कलकत्ता, बॉम्बे और मद्रास में अलग से रिजर्व ट्रेजरी (Reserve Treasuries) स्थापित कीं।
| Presidency Bank | Year Established | Initial Capital | Key Historical Distinction |
|---|---|---|---|
| Bank of Bengal | 1806 (as Bank of Calcutta; renamed 1809) | ₹50 Lakh | First chartered bank; pioneer of formal branch banking in northern and eastern India |
| Bank of Bombay | 1840 (reconstructed 1868) | ₹52 Lakh | Financed cotton trade; collapsed in 1868 due to speculative loans and reconstructed |
| Bank of Madras | 1843 | ₹30 Lakh | Formed by merging Carnatic Bank, Madras Bank, and Asiatic Bank |
Rise of Indian Joint-Stock Banking (1860-1900)
The mid-nineteenth century brought a statutory breakthrough that catalyzed the growth of modern corporate banking in India: the introduction of limited liability.
The Limited Liability Act of 1860
Prior to 1860, all commercial banks outside the chartered Presidency Banks operated under general partnership laws. If a bank became insolvent, every shareholder faced total personal ruin to settle depositor claims.
The enactment of the Companies Act of 1860 extended the principle of limited liability to banking corporations in India. Under limited liability, an investor’s financial risk was strictly capped at the nominal value of the shares they subscribed to. This legal protection gave domestic investors confidence to pool capital into large-scale corporate banking enterprises.
Allahabad Bank (1865)
On April 24, 1865, a group of European merchants, civil servants, and legal professionals founded Allahabad Bank in the city of Allahabad (now Prayagraj).
Allahabad Bank holds the distinction of being the oldest joint-stock bank in India. It built a widespread branch network across northern and eastern India, eventually shifting its headquarters to Calcutta in 1923. It maintained uninterrupted operations for 155 years until April 1, 2020, when the Government of India amalgamated Allahabad Bank into Indian Bank.
Oudh Commercial Bank (1881)
Established in 1881 in Faizabad (Uttar Pradesh), Oudh Commercial Bank (also known as Awadh Commercial Bank) marked an essential evolutionary step for indigenous enterprise.
It was the first commercial bank in India with limited liability managed exclusively by an Indian board of directors. While earlier banks had Indian shareholders, their management remained under European executives. Oudh Commercial Bank served local merchants, artisans, and landholders until financial strains led to its collapse in 1958.
Punjab National Bank (1894)
The definitive breakthrough in indigenous banking came on May 19, 1894, with the incorporation of Punjab National Bank (PNB) in Lahore (in undivided Punjab). The bank formally commenced operations on April 12, 1895.
PNB was conceived by leaders of the national movement and the Arya Samaj, led by Lala Lajpat Rai and Sardar Dyal Singh Majithia, who served as its first chairman. Unlike its predecessors, PNB was the first bank in India founded solely by Indians, funded entirely by Indian capital, and managed exclusively by Indian staff.
Its first account holder was Lala Lajpat Rai himself. PNB withstood severe banking panics and partition in 1947, moving its headquarters to New Delhi, where it continues today as one of India’s premier public sector banks.
| Pioneer Bank | Founding Year | Founding Location | Founding Leadership | Historical Milestone |
|---|---|---|---|---|
| Allahabad Bank | 1865 | Allahabad (Prayagraj) | European merchants and professionals | Oldest joint-stock bank in India; merged into Indian Bank in 2020 |
| Oudh Commercial Bank | 1881 | Faizabad | Indian board of directors | First limited liability bank managed exclusively by Indians (closed 1958) |
| Punjab National Bank | 1894 | Lahore | Lala Lajpat Rai and Sardar Dyal Singh Majithia | First bank founded, funded, and managed entirely by Indians that is active today |
The Swadeshi Movement (1905-1913) and the Banking Boom
The Partition of Bengal in 1905 ignited the Swadeshi Movement, transforming Indian banking from modest commercial ventures into an engine of national self-reliance. National leaders recognized that political freedom was impossible without domestic financial sovereignty.
Colonial exchange banks and Presidency Banks routinely discriminated against Indian enterprises, denying trade credit or charging penal rates of interest. In response, Indian merchants, patriotic philanthropists, and national leaders established indigenous joint-stock banks to mobilize domestic savings and finance native industries.
Landmark Swadeshi Banks
Between 1906 and 1913, dozens of indigenous banks were born across the subcontinent. The most enduring of these institutions include:
-
Bank of India (1906): Founded on September 7, 1906, in Bombay by prominent citizens led by Sir Sassoon J. David. It began operations with fifty employees in rented premises and expanded into overseas markets after World War II.
பேங்க் ஆஃப் இந்தியா (1906): சர் சசூன் ஜே. டேவிட் தலைமையிலான முக்கிய பிரமுகர்களால் பம்பாயில் செப்டம்பர் 7, 1906 அன்று தொடங்கப்பட்டது. வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்ட கட்டிடத்தில் ஐம்பது ஊழியர்களுடன் தனது செயல்பாடுகளைத் தொடங்கிய இவ்வங்கி, இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு வெளிநாட்டு சந்தைகளுக்கும் விரிவடைந்தது. बैंक ऑफ इंडिया (1906): 7 सितंबर, 1906 को बॉम्बे में सर ससून जे. डेविड के नेतृत्व में प्रमुख नागरिकों द्वारा स्थापित किया गया। इसने किराए के परिसर में पचास कर्मचारियों के साथ परिचालन शुरू किया और द्वितीय विश्व युद्ध के बाद विदेशी बाजारों में विस्तार किया। -
Canara Bank (1906): Founded on July 1, 1906, in Mangalore by philanthropist Ammembal Subba Rao Pai as the Canara Hindu Permanent Fund. It was later reconstituted as Canara Bank Limited in 1910, driven by the social philosophy of encouraging thrift and providing affordable credit to small artisans.
கனரா வங்கி (1906): மங்களூரில் கொடையாளர் அம்மம்பல் சுப்பா ராவ் பாய் என்பவரால் கனரா இந்து நிரந்தர நிதி (Canara Hindu Permanent Fund) என்ற பெயரில் ஜூலை 1, 1906 அன்று தொடங்கப்பட்டது. சேமிப்பை ஊக்குவித்தல் மற்றும் சிறு கைவினைஞர்களுக்கு எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய குறைந்த வட்டியில் கடன் வழங்குதல் என்ற சமூகக் கோட்பாட்டுடன், பின்னர் 1910 இல் கனரா பேங்க் லிமிடெட் என இது மறுசீரமைக்கப்பட்டது. केनरा बैंक (1906): 1 जुलाई, 1906 को मैंगलोर में परोपकारी अम्मेम्बल सुब्बा राव पई द्वारा केनरा हिंदू परमानेंट फंड के रूप में स्थापित किया गया। बाद में 1910 में इसे केनरा बैंक लिमिटेड के रूप में पुनर्गठित किया गया, जो मितव्ययिता को बढ़ावा देने और छोटे कारीगरों को किफायती ऋण प्रदान करने के सामाजिक दर्शन से प्रेरित था। -
Indian Bank (1907): In 1906, the collapse of British merchant bank Arbuthnot and Company wiped out the savings of thousands of families in southern India. In response, visionary lawyer V. Krishnaswamy Iyer mobilized Indian capital to establish Indian Bank on March 5, 1907, in Madras (Chennai).
இந்தியன் வங்கி (1907): 1906 இல் பிரிட்டிஷ் வணிக வங்கியான அர்பத்நாட் அண்ட் கம்பெனியின் (Arbuthnot and Company) வீழ்ச்சி, தென்னிந்தியாவில் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் சேமிப்பை அழித்தது. இதற்குப் பதிலடியாக, தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்ட வழக்கறிஞர் வி. கிருஷ்ணசாமி ஐயர் இந்திய மூலதனத்தைத் திரட்டி, மெட்ராஸில் (சென்னை) மார்ச் 5, 1907 அன்று இந்தியன் வங்கியைத் தொடங்கினார். इंडियन बैंक (1907): 1906 में ब्रिटिश मर्चेंट बैंक अर्बुथनाट एंड कंपनी के पतन ने दक्षिण भारत में हजारों परिवारों की बचत को खत्म कर दिया। इसके जवाब में दूरदर्शी वकील वी. कृष्णास्वामी अय्यर ने 5 मार्च, 1907 को मद्रास (चेन्नई) में इंडियन बैंक की स्थापना के लिए भारतीय पूंजी जुटाई। -
Bank of Baroda (1908): Founded on July 20, 1908, under the royal patronage of Maharaja Sayajirao Gaekwad III of the princely State of Baroda. The Maharaja recognized that industrialization required institutional credit, providing both initial equity and administrative support.
பேங்க் ஆஃப் பரோடா (1908): பரோடா சுதேச சமஸ்தானத்தின் மகாராஜா மூன்றாம் சாயாஜிராவ் கெய்க்வாட் அவர்களின் அரச ஆதரவின் கீழ் ஜூலை 20, 1908 அன்று தொடங்கப்பட்டது. தொழில்மயமாதலுக்கு நிறுவனக் கடன் அவசியம் என்பதை உணர்ந்த மகாராஜா, தொடக்க மூலதனம் மற்றும் நிர்வாக ஆதரவு இரண்டையும் வழங்கினார். बैंक ऑफ बड़ौदा (1908): 20 जुलाई, 1908 को बड़ौदा रियासत के महाराजा सयाजीराव गायकवाड़ तृतीय के शाही संरक्षण में स्थापित हुआ। महाराजा ने यह समझा कि औद्योगिकीकरण के लिए संस्थागत ऋण की आवश्यकता है, और उन्होंने प्रारंभिक इक्विटी तथा प्रशासनिक सहायता दोनों प्रदान कीं। -
Central Bank of India (1911): Established on December 21, 1911, in Bombay by Sir Sorabji Pochkhanawala, with nationalist leader Sir Pherozeshah Mehta serving as its first chairman. Known as the “First Truly Swadeshi Bank”, it was completely owned, staffed, and managed by Indians without European assistance.
சென்ட்ரல் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா (1911): பம்பாயில் சர் சொராப்ஜி போச்ச்கானவாலா என்பவரால் டிசம்பர் 21, 1911 அன்று நிறுவப்பட்டது; இதன் முதல் தலைவராக தேசியவாதத் தலைவர் சர் பெரோஸ்ஷா மேத்தா பணியாற்றினார். “முதன்மையான உண்மையான சுதேசி வங்கி” என்று அழைக்கப்படும் இவ்வங்கி, ஐரோப்பியர்களின் உதவி ஏதுமின்றி முழுமையாக இந்தியர்களுக்குச் சொந்தமாகி, இந்தியப் பணியாளர்களைக் கொண்டு, இந்தியர்களால் நிர்வகிக்கப்பட்டது. सेंट्रल बैंक ऑफ इंडिया (1911): 21 दिसंबर, 1911 को बॉम्बे में सर सोराबजी पोचखानवाला द्वारा स्थापित किया गया, जिसके पहले अध्यक्ष राष्ट्रवादी नेता सर फिरोजशाह मेहता थे। “पहला सच्चा स्वदेशी बैंक” कहलाने वाला यह बैंक बिना किसी यूरोपीय सहायता के पूरी तरह से भारतीयों के स्वामित्व, कर्मचारियों और प्रबंधन वाला बैंक था। -
Union Bank of India (1919): Incorporated on November 11, 1919, in Bombay. Its corporate office was formally inaugurated by Mahatma Gandhi, who urged the institution to run on honesty, patriotic purpose, and trust.
யூனியன் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா (1919): பம்பாயில் நவம்பர் 11, 1919 அன்று பதிவு செய்யப்பட்டது. இதன் கார்ப்பரேட் அலுவலகத்தை மகாத்மா காந்தி முறைப்படி திறந்து வைத்தார்; நேர்மை, தேசப்பற்று மற்றும் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் இந்த அமைப்பு செயல்பட வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். यूनियन बैंक ऑफ इंडिया (1919): 11 नवंबर, 1919 को बॉम्बे में निगमित हुआ। इसके कॉर्पोरेट कार्यालय का औपचारिक उद्घाटन महात्मा गांधी ने किया था, जिन्होंने संस्था को ईमानदारी, देशभक्ति के उद्देश्य और विश्वास पर चलाने का आग्रह किया था।
| Swadeshi Era Bank | Inception Year | Founding City | Key Founder / Patron | Distinction |
|---|---|---|---|---|
| Bank of India | 1906 | Bombay | Sir Sassoon J. David | Established to finance western Indian industries; expanded early overseas |
| Canara Bank | 1906 | Mangalore | Ammembal Subba Rao Pai | Started as Canara Hindu Permanent Fund to promote grassroots thrift |
| Indian Bank | 1907 | Madras (Chennai) | V. Krishnaswamy Iyer | Founded in the aftermath of the Arbuthnot financial collapse |
| Bank of Baroda | 1908 | Baroda (Vadodara) | Maharaja Sayajirao Gaekwad III | Founded under princely state patronage to foster industrialization |
| Central Bank of India | 1911 | Bombay | Sir Sorabji Pochkhanawala and Sir Pherozeshah Mehta | First commercial bank wholly owned and managed by Indians |
| Union Bank of India | 1919 | Bombay | Prominent Indian merchants | Inaugurated by Mahatma Gandhi in 1921 |
The Banking Crisis of 1913-1918 and Regulatory Lessons
The surge in indigenous banking during the Swadeshi era was accompanied by an absence of regulatory oversight. Commercial banks operated merely as corporate companies under the general Indian Companies Act of 1882, without minimum capital norms, mandatory cash reserve standards, or statutory inspections.
This lack of prudential guardrails led directly to the severe Banking Crisis of 1913-1918, the most destructive financial contagion in pre-independence India.
Causes of the Banking Collapse
The crisis resulted from systemic structural weaknesses across newly formed institutions:
-
Reckless Asset-Liability Mismatch: Banks accepted short-term deposits while locking funds into long-term speculative loans.
பொறுப்பற்ற சொத்து-பொறுப்பு பொருத்தமின்மை (Asset-Liability Mismatch): வங்கிகள் குறுகிய கால வைப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அந்த நிதியை நீண்ட கால ஊகக் கடன்களில் முடக்கி வைத்தன. परिसंपत्ति-देयता बेमेल (Asset-Liability Mismatch): बैंकों ने अल्पकालिक जमा स्वीकार किए जबकि धन को दीर्घकालिक सट्टेबाजी ऋणों में फंसा दिया। -
Unsound Promoter Lending: Directors and bank promoters frequently advanced large sums to their own commercial ventures without adequate collateral.
ஆதாரமற்ற நிறுவனக் கடன் வழங்கல்: இயக்குநர்களும் வங்கி அமைப்பாளர்களும் போதுமான பிணையின்றி தங்களின் சொந்த வணிக முயற்சிகளுக்குப் பெரும் தொகையைக் கடனாக வாரி வழங்கினர். प्रमोटरों को अनुचित ऋण: निदेशकों और बैंक प्रमोटरों ने पर्याप्त संपार्श्विक (Collateral) के बिना अक्सर अपने स्वयं के वाणिज्यिक उद्यमों को बड़ी रकम उधार दी। -
Uncontrolled Deposit Competition: Small, undercapitalized banks engaged in aggressive bidding wars, offering unsustainably high interest rates to attract depositors.
கட்டுப்பாடற்ற வைப்புப் போட்டி: போதிய மூலதனமில்லாத சிறிய வங்கிகள் வைப்பாளர்களைக் கவர்வதற்காகத் தாங்க முடியாத அளவிற்கு அதிக வட்டி விகிதங்களை வழங்கி தீவிரப் போட்டியில் இறங்கின. अनियंत्रित जमा प्रतिस्पर्धा: छोटे, कम पूंजी वाले बैंक आक्रामक प्रतिस्पर्धा में लग गए और जमाकर्ताओं को आकर्षित करने के लिए अव्यावहारिक रूप से उच्च ब्याज दरों की पेशकश करने लगे। -
Absence of a Lender of Last Resort: When nervous depositors triggered bank runs, no central regulatory bank existed to inject emergency liquidity. The Presidency Banks refused to support indigenous institutions, leaving solvent banks to collapse under sudden liquidity panics.
கடைசிக்கட்டக் கடன் வழங்குநர் இல்லாமை (Absence of a Lender of Last Resort): பதற்றமடைந்த வைப்பாளர்கள் பணத்தைத் திரும்ப எடுக்க முண்டியடித்தபோது, அவசரக்கால பணப்புழக்கத்தை வழங்க எந்தவொரு மைய ஒழுங்குமுறை வங்கியும் இருக்கவில்லை. மாகாண வங்கிகள் உள்நாட்டு நிறுவனங்களுக்கு உதவ மறுத்துவிட்டதால், கடனை அடைக்கும் திறன் வாய்ந்த நல்ல வங்கிகளும் கூட திடீர் பணப்புழக்கப் பீதியால் வீழ்ந்தன. अंतिम ऋणदाता (Lender of Last Resort) की अनुपस्थिति: जब घबराए हुए जमाकर्ताओं ने एक साथ धन निकालना शुरू किया (Bank Run), तो आपातकालीन तरलता प्रदान करने के लिए कोई केंद्रीय नियामक बैंक मौजूद नहीं था। प्रेसीडेंसी बैंकों ने स्वदेशी संस्थाओं का समर्थन करने से इनकार कर दिया, जिससे सक्षम बैंक भी अचानक आए नकदी संकट के कारण डूब गए।
The Contagion and Institutional Fall
The panic began in September 1913 when the Peoples Bank of India, founded in 1901 by Lala Harkishan Lal with more than seventy branches across northern India, suspended payments. The failure of this prominent institution triggered a widespread loss of public confidence.
Shortly after, the Credit Bank of India and the Indian Specie Bank collapsed, the latter having suffered devastating losses from speculative forward contracts in silver on the London markets.
Between 1913 and 1918, more than 80 joint-stock banks failed across India. This disaster wiped out more than half of the total paid-up capital of all indigenous commercial banks, inflicting enormous financial losses on the emerging middle class.
Early Legislative Responses
The devastation of the 1913 crash forced colonial authorities to acknowledge that banking required specialized regulation beyond general company law.
The British administration introduced the Indian Companies (Amendment) Act of 1913, requiring banks to incorporate the word “Bank”, “Banker”, or “Banking” in their corporate name, publish audited balance sheets, and restrict loans against their own shares.
However, these piecemeal amendments proved inadequate. The crisis proved conclusively that India urgently needed an independent, unified central bank capable of regulating credit, managing currency, and protecting depositors.
The Road to Central Banking: Imperial Bank to the RBI
The aftermath of World War I and recurring banking failures accelerated institutional reform. India required a centralized authority to eliminate seasonal currency shortages and coordinate monetary policy.
The Imperial Bank of India (1921)
On January 27, 1921, the British administration enacted the Imperial Bank of India Act, 1920, amalgamating the three Presidency Banks (Bank of Bengal, Bank of Bombay, and Bank of Madras) into a single unified entity: the Imperial Bank of India.
The Imperial Bank functioned as a quasi-central bank with a dual personality:
-
Commercial Role: It accepted retail deposits, discounted commercial bills, operated branches, and competed aggressively with other joint-stock banks.
வணிகப் பொறுப்பு: இது சில்லறை வைப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டது, வணிக மாற்றுச்சீட்டுகளுக்குத் தள்ளுபடி வழங்கியது, கிளைகளை நடத்தியது மற்றும் பிற பங்குடைமை வங்கிகளுடன் தீவிரமாகப் போட்டியிட்டது. वाणिज्यिक भूमिका: इसने खुदरा जमा स्वीकार किए, वाणिज्यिक बिलों की छूट (Discounting) की, शाखाओं का संचालन किया और अन्य संयुक्त पूंजी बैंकों के साथ आक्रामक प्रतिस्पर्धा की। -
Central Banking Role: It acted as banker to the government, held public treasury balances, managed the public debt registry, and operated inter-bank clearinghouses.
மைய வங்கிப் பொறுப்பு: இது அரசுக்கான வங்கியாகச் செயல்பட்டது, பொதுக் கருவூல நிதி இருப்புகளைப் பராமரித்தது, பொதுக்கடன் பதிவேட்டை நிர்வகித்தது மற்றும் வங்கிகளுக்கு இடையேயான தீர்வகங்களை (Clearinghouses) இயக்கியது. केंद्रीय बैंकिंग भूमिका: इसने सरकार के बैंकर के रूप में कार्य किया, सार्वजनिक राजकोषीय शेष राशि रखी, सार्वजनिक ऋण रजिस्ट्री का प्रबंधन किया और अंतर-बैंक समाशोधन गृहों (Clearinghouses) का संचालन किया।
However, the Imperial Bank was denied the authority to issue banknotes, which remained under the direct control of the Government of India. This division created severe friction in monetary management: the government controlled the supply of currency, while the Imperial Bank controlled the supply of credit.
Analogy · The Player-Referee Conflict Expand analogy
Think of a cricket match where one of the competing team captains is also asked to serve as the match umpire. When commercial banks faced liquidity shortages, they had to seek emergency funds from the Imperial Bank, which was simultaneously their fiercest rival for retail deposits and business loans. This conflict of interest made an impartial central banking system impossible.
Inquiries and the Hilton Young Commission (1926)
Multiple expert bodies analyzed the flaws of this divided structure:
-
Chamberlain Commission (1914): Officially the Royal Commission on Indian Finance and Currency, which included economist John Maynard Keynes. Keynes submitted a comprehensive memorandum proposing a unified state central bank to merge currency issue and credit control.
சேம்பர்லெயின் ஆணையம் (1914): அதிகாரப்பூர்வமாக இந்திய நிதி மற்றும் நாணயத்திற்கான அரச ஆணையம் (Royal Commission on Indian Finance and Currency) என்று அழைக்கப்பட்ட இதில் பொருளாதார அறிஞர் ஜான் மேனார்ட் கெய்ன்ஸ் இடம்பெற்றிருந்தார். பணத்தாள் வெளியீடு மற்றும் கடன் கட்டுப்பாட்டை இணைத்து ஒரு ஒருங்கிணைந்த அரசு மைய வங்கியை உருவாக்க வேண்டும் என்று கெய்ன்ஸ் ஒரு விரிவான அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தார். चेंबरलेन कमीशन (1914): आधिकारिक तौर पर भारतीय वित्त और मुद्रा पर रॉयल कमीशन, जिसमें अर्थशास्त्री जॉन मेनार्ड कीन्स शामिल थे। कीन्स ने मुद्रा जारी करने और ऋण नियंत्रण को एकीकृत करने के लिए एक संयुक्त राज्य केंद्रीय बैंक का प्रस्ताव करते हुए एक विस्तृत ज्ञापन प्रस्तुत किया। -
Hilton Young Commission (1926): Officially titled the Royal Commission on Indian Currency and Finance, chaired by Edward Hilton Young. The commission delivered the definitive verdict that the dichotomy between currency control (managed by the government) and credit management (handled by the Imperial Bank) caused chronic instability in Indian money markets.
ஹில்டன் யங் ஆணையம் (1926): எட்வர்ட் ஹில்டன் யங் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட இது, அதிகாரப்பூர்வமாக இந்திய நாணயம் மற்றும் நிதி மீதான அரச ஆணையம் என்று அழைக்கப்பட்டது. நாணயக் கட்டுப்பாடு (அரசால் நிர்வகிக்கப்பட்டது) மற்றும் கடன் மேலாண்மை (இம்பீரியல் வங்கியால் கையாளப்பட்டது) ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான இந்த இருவேறு பிளவே இந்தியப் பணச் சந்தைகளில் தொடர்ச்சியான நிலையற்ற தன்மையை ஏற்படுத்தியது என்று இந்த ஆணையம் தீர்க்கமான முடிவை வழங்கியது. हिल्टन यंग कमीशन (1926): आधिकारिक तौर पर भारतीय मुद्रा और वित्त पर रॉयल कमीशन (Royal Commission on Indian Currency and Finance), जिसके अध्यक्ष एडवर्ड हिल्टन यंग थे। आयोग ने निर्णायक निष्कर्ष दिया कि मुद्रा नियंत्रण (सरकार द्वारा प्रबंधित) और ऋण प्रबंधन (इंपीरियल बैंक द्वारा नियंत्रित) के बीच का दोहरापन भारतीय मुद्रा बाजारों में निरंतर अस्थिरता का कारण बना।
The commission drew substantial theoretical insights from Dr. B.R. Ambedkar’s pioneering 1923 economic treatise, The Problem of the Rupee: Its Origin and Its Solution, as well as his direct testimony before the commission advocating an independent currency authority.
The Hilton Young Commission formally recommended the creation of a separate, dedicated central bank to be named the Reserve Bank of India. It insisted that central banking functions must be stripped from the Imperial Bank to eliminate commercial conflicts of interest.
- Central Banking Enquiry Committee (1931): Reinforced the Hilton Young recommendation, concluding that a modern Indian banking structure could not function safely without a central bank operating as lender of last resort.
மைய வங்கி விசாரணைக் குழு (1931): கடைசிக்கட்டக் கடன் வழங்கும் அமைப்பாக ஒரு மைய வங்கி செயல்படாமல் நவீன இந்திய வங்கி அமைப்பு பாதுகாப்பாக இயங்க முடியாது என்று முடிவெடுத்து, ஹில்டன் யங் ஆணையத்தின் பரிந்துரையை மேலும் உறுதிப்படுத்தியது. केंद्रीय बैंकिंग जांच समिति (1931): इसने हिल्टन यंग की सिफारिश का समर्थन किया और निष्कर्ष निकाला कि अंतिम ऋणदाता के रूप में कार्य करने वाले केंद्रीय बैंक के बिना एक आधुनिक भारतीय बैंकिंग संरचना सुरक्षित रूप से कार्य नहीं कर सकती।
Inception of the Reserve Bank of India (1935)
Acting upon these recommendations, the British Indian Legislature enacted the Reserve Bank of India Act, 1934 in March 1934.
The Reserve Bank of India (RBI) commenced official operations on April 1, 1935, as a private shareholders’ bank with an initial paid-up capital of ₹5 crore divided into fully paid shares of ₹100 each.
With the RBI’s inception:
-
Monopoly of Note Issue: Under Section 22 of the RBI Act, the sole right to issue currency notes in India was transferred to the RBI, ending the government’s direct currency management.
பணத்தாள் வெளியீட்டு முற்றுரிமை: RBI சட்டத்தின் பிரிவு 22 இன் கீழ், இந்தியாவில் பணத்தாள்களை வெளியிடும் முழு உரிமையும் RBI வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டு, அரசின் நேரடிப் பண மேலாண்மை முடிவுக்கு வந்தது. नोट जारी करने का एकाधिकार: RBI अधिनियम की धारा 22 के तहत भारत में करेंसी नोट जारी करने का एकमात्र अधिकार RBI को हस्तांतरित कर दिया गया, जिससे सरकार का प्रत्यक्ष मुद्रा प्रबंधन समाप्त हो गया। -
Banker to Government and Banks: The RBI assumed custody of government accounts, public debt management, and the statutory cash reserves of scheduled commercial banks.
அரசு மற்றும் வங்கிகளுக்கான வங்கி: அரசாங்கக் கணக்குகள், பொதுக்கடன் மேலாண்மை மற்றும் அட்டவணைப்படுத்தப்பட்ட வணிக வங்கிகளின் சட்டப்பூர்வ ரொக்க இருப்பு ஆகியவற்றைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பை RBI ஏற்றது. सरकार और बैंकों का बैंकर: RBI ने सरकारी खातों की कस्टडी, सार्वजनिक ऋण प्रबंधन और अनुसूचित वाणिज्यिक बैंकों के वैधानिक नकद आरक्षित अनुपात का दायित्व संभाला। -
Divestment of Imperial Bank: The Imperial Bank of India was relieved of its central banking duties and reverted to being a purely commercial bank. However, because the RBI had few regional branches initially, the Imperial Bank was designated as the sole agent of the RBI to transact government treasury business in areas where the central bank had no office.
இம்பீரியல் வங்கியின் அதிகார மாற்றம்: இம்பீரியல் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா தனது மைய வங்கிப் பணிகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, முற்றிலும் ஒரு வணிக வங்கியாக மாற்றப்பட்டது. இருப்பினும், தொடக்கத்தில் RBI-க்கு குறைவான பிராந்தியக் கிளைகளே இருந்ததால், மைய வங்கியின் அலுவலகம் இல்லாத பகுதிகளில் அரசு கருவூலப் பணிகளை மேற்கொள்வதற்காக இம்பீரியல் வங்கி RBI-யின் ஒரே முகவராக நியமிக்கப்பட்டது. इंपीरियल बैंक की जिम्मेदारियों से मुक्ति: इंपीरियल बैंक ऑफ इंडिया को उसके केंद्रीय बैंकिंग कर्तव्यों से मुक्त कर दिया गया और वह विशुद्ध रूप से एक वाणिज्यिक बैंक बन गया। हालाँकि, शुरुआत में RBI की क्षेत्रीय शाखाएं कम होने के कारण, उन क्षेत्रों में सरकारी खजाने का कामकाज संभालने के लिए इंपीरियल बैंक को RBI का एकमात्र एजेंट नामित किया गया जहाँ केंद्रीय बैंक का कोई कार्यालय नहीं था।
This institutional division established the modern regulatory architecture of Indian finance. Decades later, the Imperial Bank would be nationalized under the State Bank of India Act of 1955 to become the State Bank of India.
Chronological Evolution of Pre-Independence Banking
The pre-independence era established the institutional foundations of modern Indian banking through distinct phases of trial, expansion, crisis, and centralization.
| Year | Milestone Event | Key Entity / Act | Systemic Significance |
|---|---|---|---|
| 1770 | Founding of the first modern bank | Bank of Hindostan | First institution to circulate modern paper banknotes in India |
| 1786 | Early joint-stock initiative | General Bank of India | Early joint-stock experiment with semi-official government support |
| 1806 | Establishment of Bank of Calcutta | Bank of Bengal (renamed 1809) | First chartered bank; origin of the Presidency banking network |
| 1840 | Western India expansion | Bank of Bombay | Financed cotton and textile trade; reconstructed in 1868 |
| 1843 | Southern India consolidation | Bank of Madras | Formed by merging Carnatic Bank, Madras Bank, and Asiatic Bank |
| 1860 | Introduction of limited liability | Companies Act of 1860 | Capped shareholder risk, encouraging domestic joint-stock banking |
| 1861 | State monopoly on paper currency | Paper Currency Act of 1861 | Ended banknote issuing rights for Presidency Banks |
| 1865 | Oldest joint-stock bank founded | Allahabad Bank | Oldest surviving joint-stock bank; merged into Indian Bank in 2020 |
| 1876 | Unified statutory charter | Presidency Banks Act of 1876 | Uniform legal framework and divestment of government equity |
| 1881 | First Indian-managed board | Oudh Commercial Bank | First limited liability commercial bank managed purely by Indians |
| 1894 | First purely Indian-owned bank | Punjab National Bank | Founded in Lahore by Lala Lajpat Rai; fully Indian capital and staff |
| 1905-13 | Swadeshi Movement banking boom | Bank of India, Canara, Indian Bank, Bank of Baroda, Central Bank | Patriotic surge establishing institutions to achieve financial autonomy |
| 1913-18 | Severe banking crisis | Peoples Bank of India failure | Collapse of over 80 banks highlighted the urgent need for a central bank |
| 1921 | Amalgamation of Presidency Banks | Imperial Bank of India | Unified quasi-central bank and commercial bank; precursor to SBI |
| 1926 | Central bank recommendation | Hilton Young Commission | Recommended setting up the RBI, drawing on Dr. B.R. Ambedkar’s work |
| 1934 | Central banking legislation | Reserve Bank of India Act, 1934 | Created the statutory mandate for India’s independent central bank |
| 1935 | Operational launch of RBI | Reserve Bank of India (April 1, 1935) | Commenced operations with ₹5 crore capital as regulator and currency issuer |
Key Takeaways
-
The Bank of Hindostan (1770) was the earliest modern Western-style bank established in India, while the General Bank of India (1786) was an early joint-stock banking experiment.
இந்தியாவில் நிறுவப்பட்ட ஆரம்பகால நவீன மேற்கத்திய பாணி வங்கியாக பேங்க் ஆஃப் ஹிந்துஸ்தான் (1770) விளங்கிய அதே வேளையில், ஜெனரல் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா (1786) ஓர் ஆரம்பகால பங்குடைமை வங்கி சோதனையாக அமைந்தது. बैंक ऑफ हिंदुस्तान (1770) भारत में स्थापित सबसे पहला आधुनिक पश्चिमी शैली का बैंक था, जबकि जनरल बैंक ऑफ इंडिया (1786) एक प्रारंभिक संयुक्त पूंजी बैंकिंग प्रयोग था। -
The three Presidency Banks (Bank of Bengal in 1806, Bank of Bombay in 1840, and Bank of Madras in 1843) lost their banknote-issuing monopoly under the Paper Currency Act of 1861 and were brought under uniform regulation through the Presidency Banks Act of 1876.
மூன்று மாகாண வங்கிகளும் (1806 இல் பேங்க் ஆஃப் பெங்கால், 1840 இல் பேங்க் ஆஃப் பாம்பே மற்றும் 1843 இல் பேங்க் ஆஃப் மெட்ராஸ்) 1861 ஆம் ஆண்டின் காகிதச் செலாவணிச் சட்டத்தின் கீழ் தங்களின் பணத்தாள் வெளியீட்டு முற்றுரிமையை இழந்ததோடு, 1876 ஆம் ஆண்டின் மாகாண வங்கிகள் சட்டத்தின் மூலம் ஒரே சீரான ஒழுங்குமுறையின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டன. तीनों प्रेसीडेंसी बैंक (1806 में बैंक ऑफ बंगाल, 1840 में बैंक ऑफ बॉम्बे और 1843 में बैंक ऑफ मद्रास) ने पेपर करेंसी अधिनियम, 1861 के तहत बैंकनोट जारी करने का अपना एकाधिकार खो दिया और उन्हें प्रेसीडेंसी बैंक अधिनियम, 1876 के माध्यम से एक समान विनियमन के तहत लाया गया। -
Allahabad Bank (1865) was the oldest joint-stock bank in India, Oudh Commercial Bank (1881) was the first limited liability bank with an all-Indian board, and Punjab National Bank (1894) was the first bank founded, funded, and managed entirely by Indians.
அலகாபாத் வங்கி (1865) இந்தியாவின் மிகப்பழமையான பங்குடைமை வங்கியாகவும், அவத் கமர்ஷியல் வங்கி (1881) முழுமையான இந்திய இயக்குநர்கள் குழுவைக் கொண்ட முதல் வரையறுக்கப்பட்ட பொறுப்பு வங்கியாகவும், பஞ்சாப் நேஷனல் வங்கி (1894) முழுக்க முழுக்க இந்தியர்களால் தொடங்கப்பட்டு, இந்திய மூலதனத்துடன், இந்தியர்களால் நிர்வகிக்கப்பட்ட முதல் வங்கியாகவும் விளங்கின. इलाहाबाद बैंक (1865) भारत का सबसे पुराना संयुक्त पूंजी बैंक था, अवध कमर्शियल बैंक (1881) पूर्णतः भारतीय निदेशक मंडल वाला पहला सीमित दायित्व बैंक था, और पंजाब नेशनल बैंक (1894) पूरी तरह से भारतीयों द्वारा स्थापित, वित्तपोषित और प्रबंधित पहला बैंक था। -
The Swadeshi Movement (1905-1913) catalyzed the creation of major Indian banks, including Bank of India (1906), Canara Bank (1906), Indian Bank (1907), Bank of Baroda (1908), and Central Bank of India (1911), which was the first wholly indigenous bank.
சுதேசி இயக்கம் (1905-1913) முக்கிய இந்திய வங்கிகள் உருவாவதைத் துரிதப்படுத்தியது; இதில் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா (1906), கனரா வங்கி (1906), இந்தியன் வங்கி (1907), பேங்க் ஆஃப் பரோடா (1908) மற்றும் முதன்முறையாக முழுமையான உள்நாட்டு அமைப்பாக விளங்கிய சென்ட்ரல் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா (1911) ஆகியவை அடங்கும். स्वदेशी आंदोलन (1905-1913) ने प्रमुख भारतीय बैंकों की स्थापना को प्रेरित किया, जिनमें बैंक ऑफ इंडिया (1906), केनरा बैंक (1906), इंडियन बैंक (1907), बैंक ऑफ बड़ौदा (1908) और सेंट्रल बैंक ऑफ इंडिया (1911) शामिल थे, जो पहला पूर्णतः स्वदेशी बैंक था। -
The Banking Crisis of 1913-1918, triggered by the collapse of the Peoples Bank of India, resulted in the failure of more than 80 institutions and exposed the critical need for a lender of last resort.
பீப்பிள்ஸ் பேங்க் ஆஃப் இந்தியாவின் வீழ்ச்சியால் உருவான 1913-1918 ஆம் ஆண்டின் வங்கி நெருக்கடி, 80-க்கும் மேற்பட்ட நிறுவனங்களின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்ததோடு, ஒரு கடைசிக்கட்டக் கடன் வழங்கும் அமைப்பின் அவசியத்தையும் வெளிப்படுத்தியது. पीपुल्स बैंक ऑफ इंडिया के पतन से शुरू हुए 1913-1918 के बैंकिंग संकट के कारण 80 से अधिक बैंक विफल हो गए और अंतिम ऋणदाता (Lender of Last Resort) की अत्यधिक आवश्यकता उजागर हुई। -
On January 27, 1921, the three Presidency Banks were amalgamated into the Imperial Bank of India, which performed commercial and quasi-central banking duties until the Reserve Bank of India commenced operations on April 1, 1935, following the recommendations of the Hilton Young Commission (1926).
ஜனவரி 27, 1921 அன்று, மூன்று மாகாண வங்கிகளும் இம்பீரியல் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா என்ற அமைப்பாக இணைக்கப்பட்டன; இது ஹில்டன் யங் ஆணையத்தின் (1926) பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து ஏப்ரல் 1, 1935 அன்று ரிசர்வ் வங்கி (RBI) தனது செயல்பாடுகளைத் தொடங்கும் வரை வணிக மற்றும் பகுதி-மைய வங்கிப் பணிகளை ஆற்றியது. 27 जनवरी, 1921 को तीनों प्रेसीडेंसी बैंकों का विलय करके इंपीरियल बैंक ऑफ इंडिया बनाया गया, जिसने वाणिज्यिक और अर्ध-केंद्रीय बैंकिंग कर्तव्यों का निर्वहन तब तक किया जब तक कि हिल्टन यंग कमीशन (1926) की सिफारिशों के बाद 1 अप्रैल, 1935 को RBI ने परिचालन शुरू नहीं कर दिया।
In the next lesson, we will explore Phase II: The Nationalization Era (1947-1991), examining the nationalization of the RBI, the Banking Regulation Act of 1949, the creation of the State Bank of India, and the landmark bank nationalization drives of 1969 and 1980.
Check Your Understanding
Test your knowledge with these practice questions
Phase I: Pre-Independence Era (1770-1947) - Practice Quiz
Practice quiz testing key concepts, regulations, and terminology from Phase I: Pre-Independence Era (1770-1947).
Reviews & Ratings
What readers think about this lesson
About Scoreclever
Your Complete Learning Ecosystem
Scoreclever helps you master Current Affairs, English Language, and General Awareness for all Banking, SSC, Railway, and Defence exams. The Scoreclever app has innovative learning technique that make memorization and revision effortless.
Explore Scoreclever